Πικ-νίκ στον ελαιώνα

Αυτόν τον μήνα μίλησαν και για την ελιά στο σχολείο (παιδικό σταθμό πάει, προ-προ-νήπιο), και έμαθαν οτι από την ελιά βγαίνει το λάδι και άλλα.
- Μαμά, τα παγιά (παλιά) τα χρόνια, που ο κόσμος δεν είχε ρεβμα, άναβαν λυχνάρι με λάδι για να βλέπουν τη νύχτα! (εντυπωσιασμένη) 

Πήγαν και εκδρομή με το σχολικό σε γειτονικό ελαιώνα, και βλέπουν οι άνθρωποι που μάζευαν τις ελιές τους να κατεβαίνουν μια παρέα παιδάκια, να στρώνουν τη λινάτσα τους, να παίρνουν τσουβαλάκια και να μαζεύουν ελιές - όπου με μιάμισι ελιά έχει γεμίσει ή κάθε χουφτίτσα, μία μία τις μαζεύανε.
- Και που λες μαμά, ούτε μια εγιά (ελιά) δεν έμεινε στο δέντρο, ούτε μία! (με καμάρι)
Οι εργάτες από γύρω να κάνουν χάζι τη μαρίδα, και να ζητάνε από τις δασκάλες να φέρουν αύριο το... συνεργείο να τους βοηθήσει κι αυτούς στο μάζεμα.
Και μετά κολάτσισαν... πικ-νικ πάνω στη λινάτσα, ψωμί με λάδι! 

Αφού μας τα διηγείται αυτά η Δήμητρα (κάποιες λεπτομέρειες τις μάθαμε από τη δασκάλα), τη ρωτάει ο πατέρας της γελώντας:
- Κανά τενεκέ λάδι φέρατε;
- Όχι καλέ, δεν τις πήγαμε στο λαιοτριβείο... (ελαιοτριβείο) απαντάει εκείνη σοβαρά.
Κάγκελο εμείς, και η μικρή συνεχίζει:
- ... στο σχολείο τις πήγαμε και τις ετοιμάζουμε να τις φάμε.
- Δηλαδή πώς τις ετοιμάζετε;
- Είχαμε όλα τα παιδάκια από ένα μαχαιράκι - μην ανησυχείς μαμά, πλαστικό ήτανε - και τις χαράξαμε. Πρόσεχα, δεν έβαλα τα χέρια μου κοντά στα δοντάκια του. (του μαχαιριού)
Και τις ρίχναμε στον κουβά. Και όταν είναι έτοιμες θα τις βάλουμε στο λάδι να τις φάμε. Αλλά δεν τρώγονται ακόμα γιατί είναι ξινές. Πρέπει να μείνουν πολλές μέρες στον κουβά, και μετά. (μετά θα τις φάνε)

Πλαστελίνη v/s laptop

Εμείς στο νηπιαγωγείο με κάτι πλαστελίνες παίζαμε θυμάμαι... 

Ατάκες Δήμητρας, ετών 3,5, και πάει προ-προνήπιο:

- Μαμά άμα αποφασίσουμε να πάμε στη Γαλλία θα πάμε με αεροπλάνο.
- Πώς το σκέφτηκες αυτό Μιμίκα μου; (οτι μπορεί να πάμε στη Γαλλία εννοούσα εγώ)
- Μα μαμά είναι πολύ μακριά για να πάμε με το κόρσα! (opel corsa)
-Άμα πάμε στο Βόλο, μπορούμε να πάμε με το τραίνο... αλλά συνήθως πάμε με το αυτοκίνητο.
Το μυστήριο λύθηκε στη συγκέντρωση γονέων, όπου έμαθα οτι η θεματική ενότητα που δουλεύουν αυτόν το μήνα, είναι τα μέσα μεταφοράς.

Μετά το σούπερ μάρκετ:
- Μαμά, ξεχάσαμε να πάρουμε σαπούνι... (πραγματι, είχε τελειώσει)
- Ευτυχώς το θυμήθηκε ο μπαμπάς και πήρε.
- Πού είναι να το δω;
- Στο μπάνιο...
Πάει, το βλέπει,
- Α, dettol...
- Που το ξέρεις βρε Δήμητρα;
-Αφού το γράφει... (δηλαδή τί μου λέει τώρα; οτι ξέρει να διαβάσει;)
και συνεχίζει:
- Για τα μικρόβια...

Για την 28η Οκτωβρίου:

- Μαμά, κάποτε τα παλιά τα χρόνια έγινε πόοοοολεμος!! Κάτι άθρωποι ήθελαν να μας πάρουν την Ελλάδα. Η χώρα που ζούμε είναι η Ελλάδα! Ήθελαν να πάρουν τα σπίτια μας... Και ο ταχυδρόμος έφερε τη νύχτα ένα γράμμα (τελεσίγραφο). Ο αμαξάς (Μεταξάς) που ήταν ο αρχηγός της Ελλάδας, το διάβασε και θύμωσε. Και τότε αναγκάστηκε και είπε: ΟΧΙ!!!

Έφερε και μια χειροτεχνία δάφνινο στεφάνι:
- Αυτό το στεφάνι είναι γι' αυτούς που πολέμησαν γενναία... (με δέος)

Να παραγγείλω την britanica, ή έχει βγει καμιά καλύτερη;; ... μπα, μέχρι να την παραλάβω, η μικρή θα λύνει τις απορίες της με αναζήτηση στο Google!

Ντοματάκια λιαστά

Υλικά:

ντοματάκια μακρόστενα (πομοντόρι) ώριμα αλλά όχι παραγινωμένα.

αλάτι, καλύτερα ανθό, αλλιώς ότι έχουμε.

ταψί, τούλι, μανταλάκια

Για το βαζάκι: λάδι, μυρωδικά της αρεσκίας μας (σκόρδο, μαϊντανό ή βασιλικό, κόκκους πιπεριών, πιπερίτσα καυτερή, κάπαρη).

Εκτέλεση:

Τα πλένουμε και τα κόβουμε κατά μήκος στη μέση. Τα αραδιάζουμε στο ταψί με την κομμένη πλευρά από πάνω και αλατίζουμε χωρίς να το παρακάνουμε. Σκεπάζουμε με το τούλι που το στερεώνουμε με μανταλάκια, και τα βγάζουμε στον ήλιο. Την νύχτα τα μαζεύουμε, τη μέρα τα βγάζουμε να λιαστούν.

Είναι έτοιμα όταν στεγνώσουν και δεν βγάζουν πια ζουμί, χωρίς όμως να πετσιάσουν τελείως και να μείνει σκέτο φλούδι. (Τώρα που είναι Αύγουστος περίπου μια εβδομάδα)

Τα βάζουμε σε βαζάκι με τα μυρωδικά, και καλύπτουμε με λάδι.

Τα χρησιμοποιούμε για να εμπλουτίζουμε σαλάτες, για μακαρονάδες μαζί με παρμεζάνα, ή με ξύδι μπαλσάμικο στο πιατάκι για τι τσίπουρο.

Κάπαρη στο ξύδι

Μαζεύουμε μπουμπούκια κάπαρης και τα βάζουμε σε νερό. Ξαπικρίζουμε αλλάζοντας το νερό κάθε μέρα για 10 περίππου μέρες. Στραγγίζουμε και βάζουμε την κάπαρη σε βαζάκι. Προσθέτουμε λίγο αλατάκι και μια πρέζα ζάχαρη, και απογεμίζουμε το βαζάκι με λευκό ξύδι. Σε λίγες μέρες αρχίζουμε να τις χρησιμοποιούμε.

Χταπόδι στη χόβολη

Πολύ φιλότιμο αυτό το χταπόδι... ψηνόταν μόνο του όσο εμείς πετούσαμε (προσπαθούσαμε δηλαδή) χαρταετό. Μόλις ψήθηκε παραχώρησε τη θέση του στο τζάκι, στα καλαμάρια και τις γαρίδες. Διασκέδασα με την υπόλοιπη παρέα και φάγαμε πεντανόστιμα και υγιεινά, χωρίς να περάσω ώρες στην κουζίνα!

Υλικά:

1 ολόκληρο χταπόδι καθαρισμένο, πλυμμένο και στραγγισμένο

λαδόχαρτο και αλουμινόχαρτο

λαδολέμονο ή λαδόξυδο

ρίγανη

Εκτέλεση:

Τυλίγουμε το χταπόδι στη λαδόκολλα, και μετά με 3-4 στρώσεις αλουμινόχαρτο. Το θάβουμε στην καυτή χόβολη και αφήνουμε να ψηθεί 1 ώρα για κάθε κιλό.

Σερβίρουμε με το ζουμί που βγάζει κατά το ψήσιμο, και με λαδολέμονο ή λαδόξυδο και ρίγανη.

Αλλιώς, αυτοσχεδιάζουμε με τα μυρωδικά, προσθέτοντας ίσως στο ψήσιμο μερικούς κόκκους πιπέρι, ή ένα φύλλο δάφνης, ή στο λαδολέμονο  μαϊντανό...

Οι ζύμες με μαγιά.

 Εδώ, παίζει μεγάλο ρόλο η χημεία, η πυκνότητα της ζύμης, αλλά και... ο καιρός.

 Αρχικά να πώ, οτι βρίσκω τις ζύμες με μαγιά (τσουρέκια, μπριός κ.τ.λ.) πολύ πιο ελαφριές σε σχέση με εκείνες των κέικ. Για να κάνετε την σύγκριση παραθέτω ενδεικτικά μερικά από τα βασικά υλικά για 500γρ. αλεύρι, που απαιτούνται για τα δύο είδη ζύμης. Από συνταγή σε συνταγή βέβαια, οι αναλογίες αυτές μπορεί να διαφέρουν, αλλά εδώ δίνω αυτές στις οποίες έχω καταλήξει πειραματιζόμενη μέχρι σήμερα.

 

Ζύμη με μαγιά	Ζύμη κέικ
500 γρ αλεύρι	500 γρ αλεύρι up
1/2  κούπα ζάχαρη	2 κούπες ζάχαρη
75 γρ βούτυρο	250 γρ βούτυρο
2 αυγά	4 αυγά
1/2 κούπα γάλα	1 κούπα γάλα
1+1/2 φακ.μαγιά ξηρή
1 βανίλια	1 βανίλια
Ψήσιμο 35’ – 180 βαθμούς	Ψήσιμο 60’ – 190 βαθμούς

  Δίνω λοιπόν μερικά tips που θα σας κάνουν να τις ξεφοβηθείτε.

 1)       Μην αλλάζετε την συνταγή (εκτός κι αν έχετε τη σχετική εμπειρία). Μισή κούπα ζάχαρη παραπάνω γιατί σας φαίνεται λίγη, ή ένα αυγό λιγότερο, αρκούν για να κάτσει η ζύμη.

2)       Τίποτα παγωμένο και τίποτα καυτό. Το καυτό καταστρέφει τη μαγιά, το παγωμένο δεν την αφήνει να δουλέψει.

3)       Μην προσθέτετε πολύ παραπάνω αλεύρι. Πρέπει να κολλάει ελαφρά στα χέρια. Ζυμώνουμε με τον γάντζο μέχρι να γίνει ομοιογενής ζύμη που να ξεκολλάει από τα τοιχώματα. Αφήστε την να φουσκώσει, ξαναζυμώστε με τον γάντζο και μετά για το πλάσιμο, βουτυρώστε καλά τα χέρια και τον πάγκο, και δουλέψτε τη στα γρήγορα.

4)       Για να φουσκώσει τώρα, που είναι και το πρώτο σημείο που θα κρίνει την επιτυχία ή αποτυχία της συνταγής:

Στον κάδο που τη ζυμώσαμε τη σκεπάζουμε με μια πετσέτα, ή ακόμα καλύτερα με ένα τραπεζομάντηλο τετράδιπλο. Αν είναι κατακαλόκαιρο, η πετσέτα να είναι ελαφρά νωπή. Την αφήνουμε σε ζεστό μέρος να ανέβει.

Αν κάνει κρύο, βάζουμε μια διπλωμένη πετσέτα μπάνιου πάνω στο καλοριφέρ και ακουμπάμε πάνω τον κάδο (όχι απευθείας πάνω στο καυτό καλοριφέρ). Ή ζεσταίνουμε 3 λεπτά τον φούρνο στους 50 βαθμούς, τον σβήνουμε και βάζουμε μέσα τον σκεπασμένο κάδο. Αφήνουμε να διπλασιαστεί σε όγκο.

Κατά την διάρκεια του φουσκώματος, δεν την ταρακουνάμε, ούτε την ξεσκεπάζουμε κάθε λίγο.

Ξαναζυμώνουμε με το γάντζο. Βουτυρώνουμε καλά τα χέρια και τον πάγκο, πλάθουμε τη ζύμη και την βάζουμε στο ταψί που θα ψηθεί. Ξεσκέπαστο τώρα, αφήνουμε να ξαναφουσκώσει  στο διπλάσιο.

5)       Το ψήσιμο είναι το δεύτερο σημείο που θέλει προσοχή. Αν παραψηθεί στεγνώνει και σκληραίνει. Μπαίνει σε κρύο φούρνο και όχι προθερμασμένο όπως το κέικ. Στην κάτω θέση του φούρνου, όχι να ακουμπάει κάτω κάτω. Ανάβουμε στους 180 το πολύ, γιατί αρπάζει εύκολα. Ο χρόνος μετράει από την στιγμή που ανάβουμε το φούρνο.

  Ελπίζω να βοήθησα, καλή επιτυχία!!

Τσουρέκι με λευκή σοκολάτα αρωματισμένη με λεμόνι

Το έχω ξαναπεί οτι οι ζύμες είναι η αδυναμία μου. Αυτό το τσουρέκι είναι ιδανικό για να συνοδέψει τσάι...

Υλικά:
500γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 φακελάκια μαγιά
1/2 κούπα ζάχαρη
1 βανίλια και 1/2 κουτ.γλυκού ξύσμα λεμονιού
1 πρέζα αλάτι
75γρ βούτυρο
1/2 κούπα γάλα
2 αυγά θερμοκρασία δωματίου

Για την επικάλυψη:
250γρ λευκή σοκολάτα
1/3 κούπας κρέμα γάλακτος
1κουτ.σούπας βούτυρο
1 κουτ.γλυκού ξύσμα λεμονιού
Αμύγδαλο εφιλέ.

Εκτέλεση:
Ζεσταίνουμε το γάλα με το βούτυρο για να λειώσει - να μην κάψει – αν κάψει αφήνουμε να γίνει χλιαρό. Ζυμώνουμε όλα τα υλικά με το γάντζο του μίξερ, να γίνουν μια μάζα που ξεκολλάει από τα τοιχώματα του κάδου. Πρέπει να είναι ζύμη όχι πολύ σφικτή, που να κολλάει σχεδόν στα χέρια. Αφήνουμε σκεπασμένη σε ζεστό μέρος να διπλασιαστεί σε όγκο.

Ξαναζυμώνουμε, βουτυρώνουμε τον πάγκο και τα χέρια και πλάθουμε ένα μπαστούνι που το τυλίγουμε σε σαλιγκάρι και το βάζουμε στο καλυμένο με χαρτί ψησίματος ταψί. Αφήνουμε να ξαναφουσκώσει μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο, το βάζουμε στην κάτω θέση του φούρνου και ανάβουμε στους 180, αντιστάσεις πάνω κάτω. Ψήνουμε για 35’-40’ από την στιγμή που ανάβουμε το φούρνο.

Αφήνουμε να κρυώσει και ετοιμάζουμε την επικάλυψη.

Ζεσταίνουμε την κρέμα γάλακτος σε μπαιν μαρί μαζί με το βούτυρο και το ξύσμα. Μόλις κάψει και λειώσει το βούτυρο, ρίχνουμε τη σοκολάτα και ανακατεύουμε να λειώσει και να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Καλύπτουμε το τσουρέκι. Πασπαλίζουμε και με αμύγδαλο εφιλέ (που ξέχασα οτι δεν είχα και... δεν είχα).