Μαμ - ά!!

Keep Walking Greece

2012-02-14T11:45:00.000-08:00

Φραουλένιο σκουφάκι

2012-02-10T10:00:00.000-08:00

Είχα καιρό να σας δείξω το παιδάκι μου, τον θησαυρό του κόσμου, έτσι δεν είναι;

Το σκουφάκι αυτό έκανε θραύση στο νηπιαγωγείο!

Την ιδέα για τα φρουτάκια, την είχε πάρει το μάτι μου κάποια στιγμή στο ίντερνετ. Το μαστόρεψα με τα πρώτα κρύα, για να πείσω τη Δήμητρα να φοράει σκουφί, γιατί δεν ήθελε, και με το χιόνι, μου έβγαινε έξω ελεύθερη κι ωραία με το μαλλί να ανεμίζει και τα αυτάκια να παγώνουν. Το έπλεξα με το βελονάκι σε ένα απόγευμα και έγινε το αγαπημένο της αξεσουάρ, μια και η φράουλα εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο της φρούτο! Ναι - ναι... φράουλες σκέτες, τάρτα με φράουλες, φράουλα παγωτό, φραουλίτσα πιτζάμα, φραουλίτσα τοιχογραφία στο δωμάτιό της, και τώρα φράουλα και σε σκουφί!

Έχω όμως ήδη παραγγελίες για βατομουράκι (μωβ), πορτοκαλάκι, και καρπουζάκι (καρπουζί με ρεβέρ πράσινο και χαντρούλες για σποράκια).

Κλωστές και νήματα

2012-02-09T02:16:00.000-08:00

...βελόνες και βελονάκια = το νέο μου χόμπυ!

Μπήκα σε ένα κατάστημα με είδη ραπτικής για λίγες κορδέλες και χάντρες που ήθελα, για να αναβαθμίσω κάτι ρουχαλάκια της Δήμητρας που δεν τα φόραγε. Περιμένοντας τη σειρά μου, βλέπω τυχαία στα ράφια με τα νήματα πλεξίματος, το πιο αφράτο, χνουδωτό και απαλό μοχέρ που είχα δει ποτέ, και μάλιστα σε αποχρώσεις που ταίριαζαν τέλεια με μια καμηλό ζακέτα μου, που επίσης χρειαζόταν ανανέωση. Ήταν να μην το αγγίξω - γιατί μόλις το άγγιξα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ! Αποφάσισα να δοκιμάσω να κάνω ένα κασκόλ. Φυσικά, για ένα απλό σχέδιο το ξεκίνησα... αλλά στην πορεία λέω "δεν δοκιμάζω να του κάνω και μια θηλιά ή άνοιγμα κάπως, για να δένει με πιο ενδιαφέροντα τρόπο;"... Και μετά "δεν βάζω και κανά στολίδι;"... Και νά το αποτέλεσμα:

Άρχισα να προσθέτω και μερικά κεντήματα στη ζακέτα με το ίδιο νήμα. Την προτιμούσα απλή με μόνο το κασκόλ, αλλά δεν πρόλαβα να τη χαρώ. Την πρώτη μέρα που τη φόρεσα, μου την έκαψαν με τσιγάρο (γκρρρρ...), και σκέφτηκα να την κάνω φολκλόρ για να καλύψω το κάψιμο. Δε βαριέσαι... δεν πειράζει... Με γειά μου!

Πορτοκαλάκι γλυκό, με κανέλα

2011-11-26T10:34:00.000-08:00

Επιστρέφοντας από Ναύπλιο την περασμένη Κυριακή, δεν πήραμε το δρόμο προς Άργος για να βγούμε στην εθνική οδό. Ακολουθήσαμε τον δρόμο προς Τίρυνθα και Μυκήνες, διασχίζοντας την πανέμορφη γή της Αργολίδας, μέσα από τους πορτοκαλεώνες. Βλέποντας ως εκεί που φτάνει το μάτι, τα πανέμορφα δέντρα φορτωμένα εσπεριδοειδή έτοιμα για συγκομιδή, αναρωτιέται κανείς γιατί οι πάγκοι των σούπερ μάρκετ είναι ακόμα γεμάτοι πορτοκάλια εισαγωγής.

Φυσικά βρήκαμε κατά μήκος του δρόμου πάγκους που πουλούσαν ολόφρεσκα πορτοκάλια και μανταρίνια, μαζεμένα την ίδια μέρα από το δέντρο, ολόφρεσκα. Φέραμε λοιπόν στο σπίτι αρκετή ποσότητα φρέσκα μανταρίνια κλημεντίνες και μικρά ζουμερά πορτοκαλάκια με λεπτή φλούδα και χωρίς κουκούτσια.
Τα φρέσκα εσπεριδοειδή, μπορούν να διατηρηθούν για εβδομάδες, αν αποθηκευθούν σε δροσερό μέρος, και σε καλάθι - όχι κλεισμένα σε σακούλες γιατί σαπίζουν. Έχουμε λοιπόν αρκετά για πολύ καιρό. Να στύβουμε φρέσκους χυμούς, μανταρινάκια για κολατσιό στο σχολείο, και να κάνω κι εγώ το κέφι μου με τα γλυκά και τα μαγειρέματά μου.
Φτιάχνω λοιπόν πορτοκαλάκι γλυκό, και το αρωματίζω με κανέλα ή καρδάμωμο που είναι η νέα μου αδυναμία.

Υλικά:
2 κιλά πορτοκάλια
2 κιλά ζάχαρη
1 λίτρο νερό
3-4 λοβοί καρδάμωμο (κακουλέ) ή 2 ξυλάκια κανέλλα ή αστεροειδή γλυκάνισο με όλα ταιριάζει

Εκτέλεση:
Πλένουμε καλά τα πορτοκάλια, γδέρνουμε ελαφρά τη φλούδα τους με το τριφτάκι του μοσχοκάρυδου ή με ένα μαχαίρι με δοντάκια. Δεν αφαιρώ τελείως το πορτοκαλί γιατί μ'αρέσει η σπιρτάδα του. Κόβουμε και γύρω γύρω από το κοτσανάκι και από τον αφαλό του κάθε πορτοκαλιού.

Τα βάζουμε σε μεγάλη κατσαρόλα με μπόλικο νερό να κολυμπάνε, και θέτουμε να πάρουν βράση. Μόλις βράσουν 6-7 λεπτά, χύνουμε το νερό, βάζουμε κρύο και ξαναβράζουμε. Επαναλαμβάνουμε αυτήν τη διαδικασία 3 φορές, δηλαδή βράζουμε 3 φορές από 6-7 λεπτά και πετάμε τα νερά. Ξαναγεμίζουμε την κατσαρόλα κρύο νερό για 4η φορά και τα αφήνουμε τουλάχιστον 2 ώρες ή μέχρι την άλλη μέρα.
Σουρώνουμε τα πορτοκάλια και πετάμε το νερό. Κόβουμε τα πορτοκάλια σε τέταρτα ή μισά, χωρίς να τα ζουλήξουμε και βγεί το ζουμί τους. Βάζουμε τη ζάχαρη με το νερό και το μυρωδικό της επιλογής μας να βράσουν για 5 λεπτά, και τότε ρίχνουμε τα πορτοκάλια.

Μόλις ξαναρχίσει ο βρασμός, χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε να σιγοβράσουν για περίπου 1:30 ή μέχρι να διαφανίζει η φλούδα και να δέσει το σιρόπι.

Σφραγίζουμε το γλυκό σε αποστειρωμένα βάζα αν θέλουμε να το συντηρήσουμε για όλον τον χρόνο.

Tip: Μπορούμε να βάλουμε μερικά κομμάτια σε τρυπητό να στραγγίξουν όλη νύχτα, και την άλλη μέρα να φτιάξουμε σοκολατάκια, τα βουτώντας τα σε λιωμένη μαύρη σοκολάτα και καβουρντισμένο αμύγδαλο.

Η Δήμητρα συναντάει τον Μικρό Πρίγκηπα...

2011-11-20T04:20:00.001-08:00

... ή πιο σωστά: Η Δήμητρα συναντάει τον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Η ανάγνωση για την Δήμητρα δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Πρόκειται για μια διαδραστική διαδικασία κατά την οποία εγώ διαβάζω και η ακροάτρια επεμβαίνει ρωτώντας, σχολιάζοντας, προσθέτοντας δικές της λεπτομέρειες και εξηγήσεις στο κείμενο ή συμμετέχοντας στους διαλόγους. Το να διαβάζω στην μικρή μου σοφή κόρη, δεν είναι καθόλου μια βαρετή υποχρέωση. Με την προσήλωση που δείχνει και με τις παρεμβάσεις της, μου δείχνει μιαν άλλη οπτική, έναν άλλο τρόπο σκέψης, και μου αποδεικνύει πως και οι μεγάλοι μπορούν να μάθουν πολλά από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα ένα μικρό παιδί.

Η Δήμητρα θεωρεί δεδομένο πως η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι αμφίδρομη, σαν συζήτηση ανάμεσα σε μας και στον συγγραφέα. Ακούει αυτό που της λέει ο συνομιλητής, και αυτομάτως, σκέφτεται, αναλύει, αντιδράει, απαντάει, ρωτάει, συμπληρώνει, διαφωνεί, συμφωνεί, απορεί, συμπεραίνει και προχωράει στην επόμενη παράγραφο ( - Έλα μαμά... διάβαζε!). Συχνά δε, επανέρχεται αργότερα σε προηγούμενη ενότητα για να συμπληρώσει κάτι ακόμα που σκέφτηκε, και ξεκινάει νέος κύκλος συνομιλιών.

Πιστεύω πως αν και δεν έχει κλείσει ακόμη τα 6, αποτελεί δείγμα του ιδανικού κοινού για έναν συγγραφέα, μια και η ειλικρινής της συμμετοχή αποδεικνύει το ενδιαφέρον της και την επίδραση που έχουν πάνω της τα μηνύματα που λαμβάνει. Αντιθέτως, η διερευνητική της ιδιοσυγκρασία θα την καθιστούσε, αν ήταν ενήλικας, το πλέον ακατάλληλο δείγμα κοινού, για οποιονδήποτε πολιτικό της εποχής μας, οι λόγοι των οποίων προϋποθέτουν να καταπίνεις ότι σου σερβίρουν αμάσητο.

Ο μικρός Πρίγκηπας ζωγραφισμένος από τη μαμά

Διαβάζαμε λοιπόν τον αγαπημένο μας Μικρό Πρίγκηπα και είμαστε στον πρώτο πλανήτη, όπου κατοικούσε ένας βασιλιάς:

Περί εξουσίας:

...Ωστόσο ο μικρός πρίγκηπας δεν καταλάβαινε. Ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός. Σε τι βασίλευε ο βασιλιάς;

- Μήπως στον νεαυτό του; αναρωτήθηκε η Δήμητρα.

- Μεγαλειότατε..., είπε ο μικρός πρίγκηπας, ζητώ συγνώμη που σας ρωτάω...

- Σε διατάζω να με ρωτήσεις, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.

- Μεγαλειότατε..., σε τί βασιλεύετε;

- Σε όλα, απάντησε με μεγάλη απλότητα ο βασιλιάς.

- Σε όλα; απόρησε ο μικρός πρίγκηπας.

Ο βασιλιάς με ένα διακριτικό νεύμα έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.

- Πφφφ... ναι καλά, γέλασε η Δήμητρα.

- Σε όλα αυτά; είπε ο πικρός πρίγκηπας.

- Σε όλα αυτά..., απάντησε ο βασιλιάς.

- Και τα αστέρια σας υπακούν;

- Ασφαλώς, είπε ο βασιλιάς. Υπακούν αμέσως. Δεν ανέχομαι την απειθαρχία.

- ...ναι...καλά! επανέλαβε η Δήμητρα, που εξακολουθούσε να μην τον πιστεύει.

Τόση μεγάλη εξουσία θάμπωσε τον μικρό πρίγκηπα. [...]...και πήρε το θάρρος να ζητήσει μια χάρη από τον βασιλιά.

- Θα ήθελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα... Κάντε μου τη χάρη... Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει...

- Ε, μα και συ ζητάς κάτι πράγματα... παράλογα! τον αποπήρε η Δήμητρα.

[...]

- Ακριβώς. Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα, αυτό που ο καθένας μπορεί να δώσει, συνέχισε ο βασιλιάς. Η εξουσία βασίζεται πρίν από όλα στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει.

- Ε, βέβαια! Χαζοί είναι να πάνε να πνιγούνε; συμφώνησε η Δήμητρα.

- Μπορώ να απαιτώ να με υπακούνε, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές...

- Σωστά! ξανασυμφώνησε η Δήμητρα.

- Και το ηλιοβασίλεμά μου λοιπόν; του θύμισε ο μικρός πρίγκηπας, που, όταν έκανε μια ερώτηση δεν την ξεχνούσε ποτέ.

- εεεε... αφού σου λένε να ζητάς πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν! αγανάκτησε η Δήμητρα.

- Το ηλιοβασίλεμά σου θα τό'χεις. Θα το απαιτήσω. Ωστόσο θα περιμένω, σύμφωνα με τη σοφία της διακυβέρνησής μου, να είναι ευνοϊκές οι συνθήκες.

- Πώς-πώς;; εξεπλάγην η Δήμητρα.

- Πότε θα γίνει αυτό; ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.

- Μα... δεν γίνεται, επέμεινε η Δήμητρα.

- Χμ, χμ απάντησε ο βασιλιάς. Θα γίνει... γύρω... απόψε το βράδυ γύρω στις οκτώ παρά είκοσι. Και θα δείς πόσο με υπακούνε.

- Πφφφ... ξέσπασε η Δήμητρα μήν αντέχοντας άλλο. Ψέματα! ...δεν βασιλεύει επειδή το λές εσύ... βασιλεύει κάθε βράδυ από μόνος του! Και ανατέλλει κάθε πρωί... γιατί έτσι είναι η φύση!

Περί αυτοκριτικής:

[...]

- Μή φεύγεις, είπε ο βασιλιάς. Σε κάνω υπουργό.

- Τί υπουργό; ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.

- Υπουργό δικαιοσύνης.

- Μα δεν υπάρχει κανείς να δικαστεί. [...]

- Τότε θα δικάσεις τον εαυτό σου, του απάντησε ο βασιλιάς. Είναι το πιο δύσκολο. Αν καταφέρεις να κρίνεις δίκαια τον εαυτό σου είσαι στ' αλήθεια σοφός.

- Εγώ, είπε ο μικρός πρίγκηπας, μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου οπουδήποτε. Δε χρειάζεται να μείνω εδώ.

- Ναι, αλλά το πιο δύσκολο όταν δικάζεις τον νεαυτό σου, είναι πως άμα είσαι ένοχος και πρέπει να το πείς και να τον τιμωρήσεις (τον νεαυτό), δεν το τολμάς! είπε η Δήμητρα ακουμπώντας το χέρι στο στήθος...

Παρακάτω, στο σημείο που ο ήρωάς μας μιλάει με την αλεπού:
Περί φιλίας:

[...]

- Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, Τι γυρεύεις;

- Γυρεύω τους ανθρώπους. Τι πάει να πει "εξημερώνω";

- Οι άνθρωποι έχουν τουφέκια και κυνηγάνε... Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκηπας, γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει "εξημερώνω";

- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει "δημιουργώ δεσμούς".

- Δημιουργώ δεσμούς; απόρησε ο μικρός πρίγκηπας.

- Δημιουργώ δεσμούς, του εξήγησε η Δήμητρα, σημαίνει δημιουργώ φίλους. Φιλία, σημαίνει αγάπη. Αγάπη σημαίνει να δίνεις φιλιά και αγκαλιές και να παίζεις μαζί τους (με τους φίλους)...

- Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ'άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

- Για μένα η γάτα μας, είναι μοναδική στον κόσμο, και θα την αναγνώριζα μέσα σε εκατό χιλιάδες άλλες γάτες: έχουμε εξημερωθεί! συμπλήρωσε η Δήμητρα.

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκηπας. Ξέρω ένα λουλούδι... νομίζω πως με εξημέρωσε...

- Ε, βέβαια! είπε η Δήμητρα.

- Πολύ πιθανόν, συμφώνησε κι η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράγματα...

- Όχι, δεν είναι τρελό να αγαπάς ένα λουλούδι, διαφώνησε η Δήμητρα. Ένα όμορφο λουλούδι, έχει κι αυτό την δική του ψυχή... μπορεί να είναι μοναδικό στον κόσμο...

...

- Έλα μαμά! ...Διάβαζε!

Τροφή, σχολεία, ελευθερία!

2011-11-16T12:15:00.001-08:00

Την εβδομάδα που μας πέρασε, γίνονταν στο σχολείο οι προετοιμασίες για την γιορτή της 17ης Νοεμβρίου, και οι υπέροχες δασκάλες του νηπιαγωγείου, μίλησαν στα παιδάκια για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τη σημασία της.

Φτιάξανε και κάρτα για την ημέρα. Η Δήμητρα έκανε το styling της φωτογραφίας προσθέτοντας "λίγο πορτοκαλί του ήλιου" στο κόκκινο γαρύφαλλο.

Το μικρό μου σφουγγαράκι λοιπόν, αφού επεξεργάστηκε τις πληροφορίες που ελάμβανε όλες αυτές τις ημέρες, μου ξεφούρνισε τα εξής συμπεράσματά του:

- Τα παλιά τα χρόνια, οι άνθρωποι επαναστάτησαν γιατί όποιος δεν συμφωνούσε με τον Παπαδόπουλο πήγαινε φυλακή και έχανε την ελευθερία του.
- Αυτός ήταν πλούσιος και έκανε ότι ήθελε, και οι υπόλοιποι που ήταν φτωχοί δεν είχαν να φάνε, και τα παιδιά τους δεν μπορούσανε να πάνε σχολείο. "Παιδεία", σημαίνει να πηγαίνεις σχολείο.
Και βγήκαν στους δρόμους και φώναζαν "τροφή, σχολεία, ελεύ-θέ-ρία"!
- Ευτυχώς στο τέλος νίκησαν...
- Π ο-λ υ-τ ε-χ ν ε ί-ο... δηλαδή Πόλη και τέχνη... πολλές τέχνες μαμά!!!

Update: Σήμερα, ανήμερα της επετείου, τα νηπιάκια μας παρέλασαν στην αυλή του νηπιαγωγείου. Τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο και φώναξαν συνθήματα κατά της δικτατορίας και υπέρ της δημοκρατίας, σηκώνοντας ψηλά τις μπουνίτσες τους και κουνώντας τες απειλητικά προς οποιονδήποτε φανταστικό (ή μή) εχθρό, θα τολμούσε να αμφισβητήσει τη δύναμή τους και τα δικαιώματά τους:

Ψωμί - παιδεία - ελεύ-θέ-ρία
Όχι - στήν - διχτά-τό-ρία
Ζήτω - στήν - δημό-κρά-τία

Λαέ - πολέμα
σου πίνου-νέ-το-αίμα!

Αυτές οι μικρές υψωμένες γροθίτσες είναι που θα μας βγάλουνε οριστικά στους δρόμους, για να αξιώσουμε τα δικαιώματά τους και το μέλλον τους. Πιστέψτε με, έχουν τεράστια δύναμη, γιατί γι αυτά τα δίνεις όλα!

Ελιές τσακιστές

2011-10-18T12:28:00.000-07:00

Εκτέλεση:

Προλαβαίνετε - δεν προλαβαίνετε! Άργησα να γράψω το post και σε μερικές περιοχές έχουν αρχίσει να μαυρίζουν στα δέντρα. Για να γίνουν τσακιστές, πρέπει να μαζευτούν πράσινες, σκληρές, να τις χτυπάς με το σφυράκι ή την πέτρα πάνω σε μαρμαράκι και να κάνουν "κλατσ!" και να σκάνε. Καθώς τις τσακίζεις λοιπόν μία μία, τις ρίχνεις σε δοχείο με νερό μπόλικο να κολυμπάνε.
Βάλτε γάντια και ποδιά - το ζουμί τους λεκιάζει απίστευτα!

Αλλάζουμε το νερό κάθε μέρα για περίπου 8-10-12 μέρες να ξεπικρίσουν.

Αφού ξεπικρίσουν, τις στραγγίζουμε και τις βάζουμε σε βάζα. Ετοιμάζουμε άλμη διαλύοντας περίπου 150-200 γρ αλάτι χοντρό σε κάθε λίτρο νερό, και γεμίζουμε με αυτή τα βάζα να σκεπαστούν οι ελιές. Μπορούμε να προσθέσουμε φέτες λεμόνι ή νεράτζι, σπόρους μάραθου ή κόλιαντρο. Καλύπτουμε την επιφάνεια με λίγο λάδι και σφραγίζουμε τα βάζα. Μετά από 2-3 μέρες στην άλμη είναι έτοιμες για φάγωμα.

Εμάς δεν μας αρέσουν πολύ αλμυρές, γι αυτό κλέβω λίγο στο αλάτι. Επίσης άμα δω ότι παραλμυρίζουν, τις βγάζω από την άλμη και τις συντηρώ μέσα σε λάδι - αλλά συνήθως δεν προλαβαίνουν να μείνουν τόσο πολύ.

Όταν μαυρίσουν θα κάνουμε κι άλλες με άλλη συνταγή...

Μαζέψαμε λοιπόν και φέτος με την Δήμητρα ελίτσες από τον κήπο μας. Στρώσαμε ένα παλιό σεντόνι για λιόπανο, και συμφωνήσαμε να ανέβω εγώ στο δέντρο να ρίχνω τις ελιές, και εκείνη να τις μαζεύει και να τις ρίχνει στον κουβά. Μετά από 10 λεπτά μαζέματος με το ρομαντικό της καλαθάκι στο χέρι βαρέθηκε και ήθελε να κόβει κι αυτή ελιές από το δέντρο. Πώς όμως να φτάσει; Φέρνει λοιπόν ο μπαμπάς το φορτηγάκι κάτω από την ελιά, κι ανεβάζει την πριγκίπισσα στην καρότσα - κατά Δήμητρα κασόνα. Από αυτό το ύψος, έφτανε μια χαρά τα χαμηλά κλαδιά του δέντρου, κι άρχισε να μαζεύει τσιμπητές με τα χεράκια της. Κατέβηκα κι εγώ από το δέντρο και άρχισα το τσάκισμα επί τόπου.

- Μαμά, ξέρεις σε τί χρησιμεύει το αίμα μας; Πετάει ξαφνικά η Δήμητρα από την καρότσα.

- Σε τί καμάρι μου;

- Άμα - λέμε τώρα άμα! - χτυπήσουμε, ξεραίνεται και βουλώνει το χτύπημα...

- ... ναι... πράγματι...

- Για να μην ξεφουσκώσουμε.

Μού έφυγαν οι ελιές από τα χέρια, ντάπ μια με το σφυρί κατευθείαν στο μαρμαράκι, ευτυχώς δεν υπήρχε δάχτυλο από κάτω!

Μπισκότα λαδιού με πορτοκάλι: τα cookies α λα ελληνικά

2011-10-16T05:53:00.000-07:00

American cookies, chocolate chip cookies, ότι μπορείτε να φανταστείτε σε cookie το έχω δοκιμάσει για τη Δήμητρα. Με κάθε νέα συνταγή που δοκιμάζω ενθουσιάζομαι! Άλλη έχει μαύρη ζάχαρη - από τα αγαπημένα μου συστατικά. Άλλη φυστικοβούτυρο, άλλη σταφίδες, άλλη καρύδι ή φουντούκι, άλλη βούτυρο γάλακτος... Και κάθε φορά η Δήμητρα με προσγειώνει απότομα! Δεν της αρέσουν - δεν τα τρώει - τέλος!
Και -όπως πάντα- κατά τύχη, έρχεται η μεγάλη ανακάλυψη και η ανατροπή όλων των δεδομένων. Με ότι υλικά υπήρχαν πρόχειρα στο σπίτι, μαστόρεψα μέσα σε λίγα λεπτά, κάτι μπισκοτάκια, που έγιναν ανάρπαστα! Τα έψηνα την ώρα που η Δήμητρα ήταν στο μπάνιο, και με το που βγήκε βρεγμένη και τυλιγμένη με την πετσέτα, δοκίμασε το πρώτο, ζεστό ακόμα από το ταψί. Αυτό ήταν! Έρωτας με την πρώτη ματιά!
Όπως είναι φυσικό η συνταγή καταγράφηκε όσο είχα φρέσκες τις αναλογίες, και θα εκτελείται σε μόνιμη βάση για πρωινό, κολατσιό κ.τ.λ.

Μπισκότα λαδιού με πορτοκάλι.

Υλικά:
3 κούπες γεμάτες ως επάνω αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 κούπα ζάχαρη
1 κούπα λειψή λάδι (ελαιόλαδο, σπορέλαιο, ή μισό μισό)
1 κούπα λειψή χυμό από πορτοκάλι
1 κουτ.γλ. μπέικιν πάουντερ
1/2 κουτ.γλ. ξύσμα από το πορτοκάλι
1/2 κουτ.γλ. κανέλα
1 βανίλια

Εκτέλεση:
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί σε ένα μπωλ. με το χέρι. Δεν παραζυμώνουμε γιατί τους βγαίνει το λάδι. Πλάθουμε μπισκότα ή κουλουράκια, και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς, 15-20 λεπτά.
Όταν βγαίνουν είναι μαλακά, αλλά κρυώνοντας σκληραίνουν παραμένοντας λίγο μαλακά στο εσωτερικό τους. Αν ψηθούν λόγο παραπάνω γίνονται πιο τραγανά.
Μου άρεσαν πολύ με το τσάι μου, αλλά και πασπαλισμένα με άχνη.
Θα τους ταίριαζε πολύ κοπανισμένο αμύγδαλο - θα δοκιμάσω την επόμενη φορά να προσθέσω 1/2 κούπα στη ζύμη.

Φθινοπωριάζει σιγά σιγά...

2011-09-25T06:56:00.000-07:00

Νυχτώνει αισθητά νωρίτερα και άρχισαν οι δροσούλες το βράδυ - παίρνω μαζί ζακετάκι για το παιδί. Ο αέρας μυρίζει μούστο και χώμα αντί σκόνη.

Κυριακή πρωί, και καθόμαστε στο κρεβάτι λίγο πάρα πάνω. Αυτό για μας σημαίνει πως αντί να σηκωθούμε στις 6:30 όπως κάθε μέρα, σηκωνόμαστε με το πάσο μας στις 7:30 - 8:00! Πάνω στην ώρα, να 'σου και η Δήμητρα με την πυτζαμούλα, αγκαλιά με το Σκυλαράκο (=λούτρινο σκύλος+φιλαράκος) και την Παλιαντούκα (=παλιατζούρα κουβερτάκι), έρχεται να τρυπώσει στο κρεβάτι. Άντε... πεθύμησα λίγο χουχούλιασμα και σπιτική θαλπωρή - πολύ τρέξιμο τελευταία.

Έχει δροσούλα όμως και κρυώνουν να πόδια μου... σηκώνομαι, φοράω φόρμα και πάω να ετοιμάσω πρωινό: καφέ για τους μεγάλους, γάλα για το παιδί, ψωμάκι ψημένο, με βούτυρο και μαρμελάδα σύκο σπιτική. Άραγε έμεινε κάνα σύκο στη συκιά να φτιάξω άλλη μια δόση να έχουμε; ...παρά να τρώει αγοραστές η μικρή... το νυχτολούλουδο μύριζε ωραία χτες βράδυ...

Κοιτάω έξω απ'το παράθυρο πίνοντας μια γουλιά καφέ. Δυό ντοματιές που είχα βάλει ξεράθηκαν, να τις βγάλω... και οι φραουλιές πάνε... η κολοκυθιά κρατάει ακόμα... να ξεράνω δυόσμο... οι ελιές τί λένε;... θα βγώ μετά με τη Δήμητρα να μαζέψουμε να κάνω πράσινες τσακιστές... η Δήμητρα τρελαίνεται με τη συγκομιδή, έχει ένα ρομαντικό καλαθάκι ψάθινο, για να μαζεύει τα διάφορα...

Βρε! καλώς την πάλι τη Δήμητρα που έρχεται στην κουζίνα για το γάλα της, με τις πυτζάμες ακόμη, και ξυπόλυτη. Πατάει το κουμπί στο cd-player και ακούμε το Λάχανα και Χάχανα. Η Δήμητρα χορεύει με τις πυτζάμες στην κουζίνα, στον ρυθμό του "ένα επί δύο κάνει δύο, δυό ποντίκια μπήκαν στο ψυγείο.

Όταν το τραγούδι φτάνει εκεί που λέει "δύο επί τρία κάνει έξι, φάγανε την τούρτα του Αλέξη, δύο επί τέσσερα οκτώ, άδειασαν μια σκάφη παγωτό" ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Ένα μιούζικαλ σε συνέχειες είναι η ζωή μας μαζί της!

Δεν θυμάμαι τη ζωή πρίν τη Δήμητρα. Δεν θυμάμαι πώς είναι να σκέφτομαι χωρίς αυτήν μέσα σε κάθε σκέψη.

- Μαμά, τώρα που χειμωνιάζει, να ξαναπάμε στο μουσείο Βουλανδρή να ακούσουμε τη δασκάλα που λέει παραμύθια και να κάνουμε κατασκευές!

- Βέβαια θα ξαναπάμε, αλλά το λένε Γουλανδρή, Γ όπως λέμε γάτα, όχι Β όπως βιβλίο.

- Α, εντάξει, τώρα το κατάλαβα. Πέρυσι που πηγαίναμε δεν το είχα καταλάβει γιατί ήμουν ακόμα μικρή.

- (!)

Καλό χειμώνα!!!

Ποιήτρια 5 ετών (και μισό!)

2011-09-14T12:56:00.000-07:00

Ένα παιχνίδι που έχει εφεύρει η Δήμητρα, είναι να με ρωτάει πώς γράφονται διάφορες λέξεις, και να τις γράφει ακούγοντας τα γράμματα από μένα, μαζί με μια περιγραφή τους για να καταλαβαίνει ποιο είναι ποιο.

Προσωπογραφία της ποιήτριας από τη μαμά με αγάπη

Πέρυσι στο προνήπιο, είχαν έναν πίνακα με τα γράμματα, και δίπλα στο κάθε ένα μια λέξη που να αρχίζει από το συγκεκριμένο γράμμα και την εικόνα αυτής της λέξης. Για παράδειγμα το Β είναι το γράμμα του βιβλίου, το Η του ήλιου, το Υ του υπολογιστή και πάει λέγοντας.
Σε μια συγκέντρωση γονέων τον είχα δεί, και το σχολίασα γυρνώντας σπίτι τί ωραίο που τον είχαν φτιάξει, και με την κουβέντα μας προέκυψε το παιχνίδι.
Ένα απόγευμα λοιπόν πρίν λίγες μέρες, ενώ έκανα διάφορες δουλειές στην κουζίνα, έφερε να παίξουμε το παιχνίδι της...
- Μαμά πές μου τα γράμματα για το "Με".
- Μ της μέλισσας...
- Ναι...;
- Και Ε όπως ελαφάκι.
- Έτοιμο! Τώρα πες μου τα γράμματα για το "περιμένει"...
Συνέχισε να με ρωτάει διάφορες λέξεις, ασύνδετες φαινομενικά μεταξύ τους, και εγώ της έλεγα τα γράμματα συνεχίζοντας τις δουλειές μου, χωρίς να κοιτάω πίσω μου στο τραπέζι που καθόταν και έγραφε.
Κάποια στιγμή λέει:
- Αρκετά για σήμερα με το βιβλίο! (ντάπ - κλείσιμο βιβλίου με θόρυβο).
- Βιβλίο;; Τί βιβλίο βρε Δήμητρα; Δεν πιστεύω να μουτζούρωσες κανένα βιβλίο! Λέω γυρνώντας απότομα προς το μέρος της.
- Όχι καλέ... γ ρ ά φ ω βιβλίο!

Και βλέπω ότι κρατάει ένα ροζ ημερολόγιο και μου το κουνάει.
- Τί γράφεις;;;
- Γράφω ποίηση, και θα ζωγραφίσω και τις εικόνες.
- Ποίηση; Δήμητρα ξέρεις τί είναι ποίηση; Λέω παίρνοντας το ημερολόγιο στα χέρια μου. Πού άκουσες για την ποίηση;
- Δεν το άκουσα, έτσι, την σκέφτομαι... Και ξέρω τί είναι ποίηση γιατί την γ ρ ά φ ω!! (με θιγμένο ύφος)

Η Δήμητρα απαγγέλει αυτό που έγραψε: (Τα σημεία στίξης, τα πρόσθεσα εγώ, σύμφωνα με την απαγγελία της)

Με περιμένει το σπίτι μου...
ουρανός...
μια στιγμή...
Ζωή... γαλάζιοι ουρανοί...
Θέλω και εγώ καινούρια γή.

Τί λέει ρε παιδιά ο ποιητής;;; Πού τα άκουσε αυτά; Διαβάζουμε κάθε μέρα αλλά όχι τέτοια, παραμύθια μόνο και εγκυκλοπαίδειες με ζώα. Κοιτάω το παιδί μου και δεν μπορώ να πιστέψω τί ακούω και τί βλέπω! Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα ορνιθοσκαλίσματα του πεντάχρονου νηπίου μου.

Η Δήμητρα με απλές κινήσεις παίρνει το βιβλίο της κάτω από τη μασχάλη και το πηγαίνει στο δωμάτιό της. Επιστρέφει κρατώντας το κουβαδάκι με τις πλαστελίνες και στρώνει νέα δραστηριότητα στο τραπέζι της κουζίνας.

Σπιτάκι κήπου = τρελό παιχνίδι!

2011-09-07T05:11:00.000-07:00

Διώροφη μαιζονέτα από 100% ανακυκλωμένη ξυλεία (παλέτες). Ξύλινη εσωτερική σκάλα, σοφίτα με εξώστη, μεγάλη βεράντα, κήπος, γκαράζ (για ποδήλατο-πατίνι), μπάρμπεκιου (delivery από μαμά), πισίνα (φουσκωτή σχήμα ψαράκι).
Υπό κατασκευή, από τον μπαμπά. (Θα δημοσιεύεται η πρόοδος των εργασιών).

Σταφύλι γλυκό κουταλιού

2011-09-06T12:29:00.000-07:00

Υλικά:
2 kgr σταφύλι σταφίδα, μαύρη ή άσπρη
1,5 kgr ζάχαρη
το χυμό ενός λεμονιού
προαιρετικά: 1-2 φυλλαράκια αρμπαρόριζα

Βάζουμε τα υλικά σε κατσαρόλα
χωρίς καθόλου νερό. Μόλις αρχίζει να βράζει χαμηλώνουμε τη φωτιά. Τα σταφύλια βγάζουν πολύ χυμό, στον οποίο λειώνει η ζάχαρη κι αρχίζει να γίνεται σιρόπι.
Σχηματίζονται όμως αφροί, τους οποίους αφαιρούμε με κουτάλι, για να μείνει το σιρόπι καθαρό και διαυγές. Αφού σταματήσουν να σχηματίζονται αφροί, αφήνουμε να σιγοβράσει για 30 περίπου λεπτά, με ξεσκέπαστη την κατσαρόλα, και κατεβάζουμε από τη φωτιά. Το αφήνουμε όλη νύχτα σκεπασμένο με πετσέτα - όχι καπάκι, γιατί οι υδρατμοί που θα σχηματιστούν θα πέσουν μέσα στο γλυκό. Μένοντας το σταφύλι τραβάει σιρόπι και γίνονται οι ρόγες πιο γεμάτες, από ότι αν το βράζαμε μια κι έξω την ίδια μέρα.
Την άλλη μέρα, ξαναβράζουμε για περίπου 20 λεπτά ακόμα σε σιγανή φωτιά. Δεν βιάζουμε το βράσιμο με δυνατή φωτιά, γιατί καίγεται η ζάχαρη και παίρνει άσχημο χρώμα και γεύση το γλυκό. Δοκιμάζουμε αν έδεσε το γλυκό, βγάζοντας λίγο σε ένα πιατάκι να κρυώσει, και κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Αν θέλουμε να το συντηρήσουμε για πολλούς μήνες, σφραγίζουμε σε αποστειρωμένα βάζα. Αλλιώς το φυλάμε στο ψυγείο.
Τα λευκά σταφύλια δίνουν ένα μελίχρωμο γλυκό, ενώ τα μαύρα (που έκανα φέτος) βαθύ βυσσινί, τέλειο για να συνοδεύει παγωτό ή γιαούρτι, ή να γαρνίρει με μια κουταλιά του ατομικά cheese cakes μόλις πριν τα σερβίρουμε.

Update 25/9/2011:
Ατάκα Δήμητρας: Μαμά, θέλω και γώ γλυκά κεράσια (γλυκό σταφύλι) στο γιαούρτι μου!

Μαρμελάδα σύκο με ρούμι

2011-08-31T13:49:00.000-07:00

Είναι τώρα η εποχή τους και οι συκιές είναι φορτωμένες. Παραγωγικό δέντρο... ποτέ δεν καταναλώνεται όλη η σοδειά, το μεγαλύτερο μέρος καταλήγει στο έδαφος. Όσα και να φάμε, όσα και να μοιράσουμε, όσα και αν χρησιμοποιήσουμε για μαρμελάδες και γλυκά, πάλι περισσεύουν.
Παρακάτω μια παραλλαγή της κλασσικής μαρμελάδας σύκου, που μας αρέσει πολύ, και την φτιάχνουμε τώρα που υπάρχουν τα σύκα σε αφθονία, και σφραγίζοντάς την σε αποστειρωμένα βάζα έχουμε όλο το χειμώνα για το ψωμί αλλά και για πάστα φλώρα.

Υλικά:
1 κιλό σύκα καθαρισμένα και κομμένα στα τέσσερα1/2 κιλό ζάχαρη καστανή
1 ποτηράκι κρασιού μαύρο ρούμι (ή κονιάκ)

χυμό μισού λεμονιού (διατηρεί το χρώμα ανοιχτό)

Βάζουμε τα σύκα με τη ζάχαρη στη φωτιά, και μόλις αρχίσει να τσιτσιρίζει χαμηλώνουμε το μάτι και αφήνουμε να σιγοβράσει μέχρι να δέσει (περίπου μισή ώρα). Προσοχή, χαμηλή φωτιά γιατί πιάνει έυκολα. Βάζουμε λίγη σε ένα πιατάκι να κρυώσει για να δούμε αν έχει δέσει αρκετά. Δεν πρέπει να παραβράσει γιατί καραμελώνει η ζάχαρη και αλλάζει η γεύση και το χρώμα της μαρμελάδας.
Ρίχνουμε το ρούμι αφήνουμε να βράσει άλλα 5 λεπτά και κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Για να συντηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, π.χ. όλο το χειμώνα, σφραγίζεται σε αποστειρωμένα βάζα. Αλλιώς, για άμεση κατανάλλωση, απλά στο ψυγείο.

Φράουλα ολόκληρη γλυκό

2011-04-03T22:06:00.000-07:00

Καλοκαιρινό κέρασμα του παλιού καιρού, ένα γλυκό του κουταλιού, και ένα ποτήρι κρύο νερό

Υλικά:

1 κιλό φράουλες ώριμες αλλά όχι λειωμένες κατά προτίμηση μικρές

1 κιλό ζάχαρη

1 φλυτζανάκι του καφέ νερό (μόνο!)

Κοβουμε το κοτσανάκι και πλένουμε τις φράουλες. Τις βάζουμε στην κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά, με το νερό, και από πάνω τη ζάχαρη. Οι φράουλες βγάζουν πάρα πολύ νερό, γι αυτό δεν βάζουμε σχεδόν καθόλου.

Προσοχή: Δεν ανακατεύουμε καθόλου, για να μήν λειώσουν οι φράουλες - αλλιώς θα κάνουμε μαρμελάδα.Μόλις αρχίσει να βράζει χαμηλώνουμε τη φωτιά. Αφαιρούμε τον αφρό που σχηματίζεται για να γίνει το σιρόπι καθαρό και διαυγές. Θα χρειαστεί περίπου 30'-40' λεπτά σιγανό βράσιμο.

Για να δούμε αν έχει δέσει, βάζουμε μια κουταλιά σιρόπι σε ένα πιατάκι να κρυώσει. Αν είναι έτοιμο κατεβάζουμε αμέσως από τη φωτιά, και το μεταφέρουμε στα βάζα. Αν το κλείσουμε σε αποστειρωμένα βάζα, συντηρείται για όλο τον χρόνο.

Tips:1) Αν βράσει περισσότερο από όσο πρέπει, η ζάχαρη αρχίζει να καραμελώνει και να σκουραίνει. Ετσι χάνουμε το ωραίο φραουλί χρώμα αλλά και το άρωμα της φράουλας.

2) Για μένα τα γλυκά του κουταλιού είναι κάπως λιγωτικά και κλέβω λίγο στη ζάχαρη. Βάζω 200-250 γρ λιγότερη. Αν όμως σκοπεύετε να το συντηρήσετε για πολύ, η ζάχαρη είναι απαραίτητη γιατί είναι φυσικό συντηρητικό.

3) Ταιριάζει και με γιαούρτι, και στα cheesecakes.

4) Η καλύτερη πρόταση πάντως, είναι να σερβιριστεί ένα πυργάκι: ένα μπισκότο, μια μπαλίτσα παγωτό βανίλια, 2-3 φράουλες και 1 κουταλιά σιρόπι πάνω απ' όλα και γύρω γύρω στο πιατάκι.

Διάφανο λικέρ φράουλας

2011-04-03T11:44:00.000-07:00

Η φράουλα, αντίθετα με τα άλλα φρούτα δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στο αλκοόλ γιατί αλλοιώνεται, λειώνει και το ποτό βγαίνει θολό. Μ'αυτήν τη συνταγή γίνεται ένα διαυγές ποτό με έντονο φραουλί χρώμα.

Χρειαζόμαστε φράουλες και ζάχαρη σε ίσες ποσότητες (ας πούμε 500γρ φράουλες και 500γρ ζάχαρη), καθώς και ποτό της προτίμησής μας.

Εγώ βάζω κονιάκ ή μαύρο ρούμι, ή αν θέλω σκέτο άρωμα φράουλας και έντονο το κόκκινο χρώμα βάζω καθαρό οινόπνευμα.

Η ποσότητα του ποτού θα καθοριστεί από το πόσο σιρόπι θα δώσουν οι φράουλες.

(Στη ζάχαρη μπορούμε να κλέψουμε λίγο για να μήν γίνει υπερβολικά γλυκό, αλλά προτιμώ να αυξάνω το αλκοόλ στο τέλος αν μου φανεί πολύ γλυκό, παρά να μειώνω τη ζάχαρη)

Καθαρίζουμε και πλένουμε τις φράουλες, τις κόβουμε κομματάκια, και τις βάζουμε σε μπώλ με καπάκι ή σε βάζο, μαζί με τη ζάχαρη. Αφήνουμε στο ψυγείο 2-3 μέρες. Ο ακριβής χρόνος παραμονής εξαρτάται από το πόσο ώριμες ή σκληρές είναι οι φράουλες. Σ'αυτό το διάστημα, ανακινούμε ελαφρά μερικές φορές για να λειώσει η ζάχαρη. Οι φράουλες μ'αυτόν τον τρόπο βγάζουν πολλά υγρά που μαζί με τη ζάχαρη γίνονται σαν σιρόπι. Ακόμα κι αν η ζάχαρη δε λειώσει εντελώς, θα διαλυθεί μετά με την προσθήκη του αλκοόλ. Νερό δεν προσθέτουμε καθόλου.

Κατά την 2η ή 3η μέρα θα δείτε οτι οι φράουλες δεν έχουν πια τίποτα να δώσουν και πλέουν στο σιρόπι τους. Τότε σουρώνουμε το σιρόπι, βάζοντας μάλιστα και ένα κομμάτι τουλπάνι διπλωμένο στα τέσσερα στο σουρωτήρι. Μην στύβετε τις φράουλες να βγάλουν κι άλλο ζουμί γιατί θα αρχίσει να βγαίνει θολό.

Μετράμε πόσο σιρόπι πήραμε, και αναμειγνύουμε με ίση ποσότητα ποτού ή καθαρού οινοπνεύματος. Για παράδειγμα 1 lt σιρόπι, θα χρειαστεί 1 lt αλκοόλ.

Βάζουμε σε μπουκάλια και αφήνουμε στον ήλιο το γνωστό 40ήμερο.

Καλή επιτυχία!

Φτιάχνουμε ελιές και κάνουμε μάθημα

2010-11-25T22:12:00.000-08:00

Στον κήπο με τη Δήμητρα (ετών 4,5 πλέον) μαζεύουμε ελιές. Η Δήμητρα κρατάει ένα ρομαντικό καλαθάκι και τις μαζεύει από τα κλαδιά που κρέμονται χαμηλά, μία μία με τα δαχτυλάκια της.
- Μαμά η ελιά είναι ευλογημένο δέντρο...
- ...
- ... γιατί μας το έδωσε η θεά Αθηνά...
- ...
- ...και νίκησε τον Ποσειδώνα που έδωσε σκέτο νερό. Γι αυτό η Αθήνα πήρε το όνομά της από την Αθηνά. Αν είχε νικήσει ο Ποσειδώνας, θα την έλεγαν Ποσειδωνία, και μας ποσειδωνούς και δεν θα είχαμε λάδι.
- !! (μπράβο στις δασκάλες του προ-νηπιου)

Εδώ έχω γράψει πώς παστώνονται οι ελιές να γίνουν θρούμπες, εδώ και εδώ πώς γίνεται πάστα ελιάς.

Να με προσέχεις...

2010-11-19T11:18:00.000-08:00

- Έλα Δήμητρα, φόρεσε επιτέλους τα παπούτσια σου!
- Θέλω να μου τα φορέσεις εσύ...
- Τώρα πια μεγάλωσες... ξέρεις να τα φοράς μόνη σου. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις ένα σωρό πράγματα, και έχεις μάθει να ντύνεσαι μόνη σου, δεν χρειάζεσαι εμένα να σε ντύνω.
- Ωχ, όχι... δηλαδή όταν μεγαλώσω πολύ και τα μάθω όλα, εσύ θα πάψεις να με φροντίζεις;;;

Μηλόπιτα αναποδογυριστή

2010-11-02T10:03:00.000-07:00

Μήλων καραμελέ συνέχεια.

Ετοιμάζουμε μια ζύμη με τα παρακάτω υλικά:

1/2 πακέτο βούτυρο
1/2 κούπα ζάχαρη
1 κρόκο αυγού
1 1/2 κούπα αλεύρι (μπορεί και 2)
1/2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
1 βανίλια
1/2 σφηνάκι κονιάκ

Τα ζυμώνουμε καλά καλά, κάνουμε μια όμορφη μπαλίτσα, τυλίγουμε με μεμβράνη και την αφήνουμε να περιμένει.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170-180 βαθμούς, αντιστάσεις πάνω κάτω, η σχάρα στην κάτω θέση του φούρνου.
Ετοιμάζουμε τα μήλα όπως γράφουμε στη συνταγή μήλα καραμελέ (βλ.δύο αναρτήσεις πιο πίσω), σε ένα τηγάνι που να μπορεί να μπει και στον φούρνο.
Μόλις είναι έτοιμα κατεβάζουμε από τη φωτιά. Ανοίγουμε τη ζύμη πάνω σε λαδόκολλα, σε ένα χοντρό φύλλο, τόσο μεγάλο όσο χρειάζεται για να σκεπάσει τα μήλα. Σκεπάζουμε τα μήλα μέσα στο τηγάνι και ψήνουμε περίπου 30' λεπτά.

Βγάζουμε από το φούρνο, περιμένουμε 5-10 λεπτά για να μην πιτσιλιστούμε με καυτή καραμέλα, και αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα. Αν μείνει κανένα κομματάκι μήλο κολλημένο στο τηγάνι, το ξεκολλάμε και το τοποθετούμε στη θέση του.
Δεν αφήνουμε την μηλόπιτα να κρυώσει μέσα στο τηγάνι, γιατί θα πήξει η καραμέλα και δεν θα ξεκολλάει.
Σερβίρεται χλιαρή ή κρύα, με παγωτό ή κρέμα γάλακτος χτυπημένη να γίνει σαν γιαούρτι.

Το ίδιο μπορεί να γίνει και με ένα φύλλο έτοιμη σφολιάτα - αλλά η σφολιάτα δεν μου αρέσει κρύα.

Μήλα φιρίκια ποσέ

2010-10-31T08:55:00.000-07:00

Υλικά:

15 – 20 φιρίκια

2 κούπες ζάχαρη (κλέβω εδώ, βάζω 1+1/2)

3 κούπες νερό

1 ξυλάκι κανέλα

1-2 φέτες λεμόνι

2-3 φυλλαράκια αρμπαρόριζα

1 πρέζα στίγματα ή σκόνη κρόκου κοζάνης (προαιρετικά, δίνει το χρώμα)

Εκτέλεση:

Καθαρίζουμε και ξεκουκουτσιάζουμε με το ειδικό εργαλείο τα μηλαράκια. Αν δεν το έχουμε στην κατοχή μας, τα κόβουμε σε μισά και τα ξεκουκουτσιάζουμε με το μαχαίρι. Τα αλείφουμε με χυμό λεμονιού για να μείνουν ανοιχτόχρωμα.

Στο μεταξύ έχουμε βάλει σε μεσαία κατσαρόλα το νερό με όλα τα υπόλοιπα υλικά εκτός του κρόκου να πάρουν βράση. Μετά από 5-7 λεπτά βρασμού, ρίχνουμε τα μήλα, χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά, και αφήνουμε να βράσουν 10-15 λεπτά. Προς το τέλος ρίχνουμε και τον κρόκο Κοζάνης. Θέλουμε να μαλακώσουν αλλά να μείνουν ζωντανά, να κρατάνε λίγο, μη γίνουν κομπόστα.

Τα αφαιρούμε με τρυπητή κουτάλα και αφήνουμε το σιρόπι να βράσει μέχρι να δέσει – περίπου 7 λεπτά ακόμη. Ξαναρίχνουμε μέσα τα μήλα, κουνάμε την κατσαρόλα να σκεπαστούν από το σιρόπι, και κατεβάζουμε από τη φωτιά.

Αφήνουμε να κρυώσει και σερβίρουμε σκέτο, με γιαούρτι ή παγωτό.

Συντηρείται στο ψυγείο για σύντομο χρονικό διάστημα.

Εναλλακτικά, μπορεί να αρωματιστεί με βανίλια αντί αρμπαρόριζα στο βράσιμο, και με ρούμι ή ουίσκι και μέλι στο τέλος του βρασμού.

Μήλα καραμελέ

2010-10-21T13:13:00.000-07:00

Υλικά:

4 μήλα καθαρισμένα και κομμένα στα 4 (προαιρετικά μπορούν να προστεθούν μαύρες σταφίδες και ξερά βερίκοκα κομμένα)

3/4 κούπας ζάχαρη (αν είναι καστανή ή μαύρη, ακόμα καλύτερα)

125 γρ βούτυρο (μισό πακέτο)

Κανέλλα

½ σφηνάκι κονιάκ ή μαύρο ρούμι ή amaretto

Εκτέλεση:

Λιώνουμε το βούτυρο σε ένα αντικολλητικό τηγάνι και πασπαλίζουμε τη ζάχαρη και κανέλλα. Στρώνουμε τα μήλα και βάζουμε στη φωτιά για 10 λεπτά, να καραμελώσει η ζάχαρη και να αρχίσει να σχηματίζει φυσαλίδες. Δεν ανακατεύουμε γιατί τα μήλα θα λιώσουν και η καραμέλα θα θολώσει σαν το υποβρύχιο. Γυρνάμε τα μήλα για να βουτηχτούν καλά στην καραμέλα, και σβήνουμε με το ποτό. Αφήνουμε λίγο ακόμα στη φωτιά, 2-3 λεπτά, για να εξατμιστεί το ποτό και να είναι και πάλι δεμένη η καραμέλα και κατεβάζουμε. Αφήνουμε λίγα λεπτά και σερβίρουμε ζεστό α λα master chef: σάλτσα καραμέλας στο πιάτο, βουναλάκι τα μήλα, μια μπαλίτσα παγωτό δίπλα, και πασπάλισμα με κανέλλα.

Γίνεται και με κυδώνια, και με μπανάνες, και με αχλάδια όχι παραγινωμένα και με ανάμεικτα φρούτα.

Οι master of the master chef το ανάβουν το ποτό και γίνεται φλαμπέ το γλυκό, αλλά επειδή κινδυνεύω να πυρπολήσω τον αποροφητήρα δεν το έχω επιχειρήσει ακόμα.

Ντομάτα deep (dip)

2010-09-23T08:04:00.000-07:00

Στη Σαντορίνη, σε ένα υπέροχο οινοποιείο με θέα στη θάλασσα, μας σέρβιραν κομμάτια τυρί, παξιμάδια και πελτέ ντομάτας με ελαιόλαδο για να συνοδεύσουμε τα κρασιά που δοκιμάζαμε. Έτσι, σκέφτηκα να φτιάξω έναν αρωματικό πελτέ για να βουτάμε τα παξιμαδάκια και τα κριτσίνια μας. Αν υπάρχει σπιτικός πελτές από καμιά χρυσοχέρα γιαγιά ή καμιά θεία ακόμα καλύτερα. Αλλιώς, γίνεται και με έτοιμο γνωστών ετικετών.

Υλικά:
1 κούπα σπιτικό πελτέ ή 1 κουτάκι έτοιμο των 400gr
1-2 κουτ.σούπας ξύδι βαλσάμικο
3-4 κουτ.σούπας ελαιόλαδο
1 σκελίδα σκόρδο τσακισμένη (κλατσ μια με το γουδοχέρι)
1 κουτ.γλυκού πιπέρι ροζ και μαύρους κόκκους χοντροκοπανισμένους (νταπ-νταπ-νταπ με το γουδοχέρι)
1 κλαδάκι δεντρολίβανο ελαφρά κοπανισμένο να βγάλει το άρωμά του (ταπ-ταπ-ταπ με την ανάποδη του μαχαιριού πάνω στο ξύλο)
1 δαφνόφυλλο

Εκτέλεση:
Πολύ δύσκολη, απαιτεί χρόνο και μεγάλη εμπειρία! Όλα μαζί ανακάτεμα και κλείσιμο σε βαζάκι καλύπτοντας την επιφάνεια πάνω πάνω με μια στρώση λάδι. Σε δυο τρεις μέρες έχει πάρει τις γεύσεις από τα μυρωδικά. Σερβίρουμε σε μπολάκι σκέτο πελτέ με λάδι (χωρίς τα αρωματικά), και βουτάμε φρυγανισμένο ψωμί ή παξιμάδι. Πίνουμε κρασί Σαντορινιό ή άλλο.

Σνίτσελ ρολάκια πανέ

2010-09-19T13:50:00.000-07:00

Κυριακή σήμερα, τρύγος, ετοιμασίες για το κρασί μας, μαγειρέψαμε στα γρήγορα αυτά τα ρολάκια. Δεν είναι τόσο πολύπλοκο όσο ίσως φανεί στην αρχή, απλά πρέπει να έχεις τα υπόλοιπα (σαλάτες και συνοδευτικά) έτοιμα, τα ρολάκια τυλιγμένα και να κάνεις το πανάρισμα-τηγάνισμα την τελευταία στιγμή.

Υλικά:
σνίτσελ χοιρινά, μοσχαρίσια, ή κοτόπουλου
από 1 πιπεριά κόκκινη, κίτρινη, πράσινη κομμένες χοντρές λωρίδες
φρέσκο δεντρολίβανο
αλάτι, πιπέρι

Για το πανάρισμα:
αλεύρι
παρμεζάνα τριμμένη
φρυγανιά ή παξιμάδι τριμμένο στο μούλτι
γάλα εβαπορέ
Λάδι για το τηγάνισμα

Δεν γράφω πόσα σνίτσελ, γιατί εξαρτάται από το μέγεθός τους και τις μερίδες που θέλουμε, το πόσα θα χρειαστούν. Πρέπει πάντως να είναι λεπτά και καλά χτυπημένα από τον κρεοπώλη για να μπορούν να τυλιχτούν χωρίς να γίνουν πολύ χοντρά τα ρολά, ώστε να ψηθούν και στο εσωτερικό τους.

Εκτέλεση:
Αλατοπιπερώνουμε τα σνίτσελ και από τις δύο πλευρές. Όπως είναι κάπως μακρόστενα, απλώνουμε ένα στον πάγκο, και πασπαλίζουμε με δεντρολίβανο. Βάζουμε στην μία άκρη 1 λωρίδα πιπεριά από κάθε χρώμα, τυλίγουμε το σνίτσελ μέχρι κλείσει μέσα τις πιπεριές, στερεώνουμε με μια οδοντογλυφίδα όπως όταν γεμίζουμε καλαμαράκια, και κόβουμε το κομμάτι σνίτσελ που περισσεύει. Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο να ετοιμάζουμε τα ρολάκια - συνήθως βγαίνουν 2 ή 3 από κάθε σνίτσελ.

Όταν είναι έτοιμα βάζουμε λάδι σε αντικολλητικό τηγάνι να κάψει, και έχουμε τα υλικά του παναρίσματος σε βαθιά πιάτα στη σειρά: παρμεζάνα, αλεύρι, γάλα, φρυγανιά. Κυλάμε κάθε ρολάκι διαδοχικά στα υλικά και τηγανίζουμε να ροδοκοκκινίσει η κρούστα γύρω γύρω.

Προσέχουμε να μην καίει υπερβολικά το λάδι, γιατί θα ψηθούν πολύ γρήγορα εξωτερικά, χωρίς να προλάβουν να γίνουν και εσωτερικά. Αυτό δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα στο μοσχάρι, που μπορώ να πω ότι το προτιμώ λίγο ψημένο. Το κοτόπουλο και το χοιρινό όμως τα θέλω καλά ψημένα.

Σερβίρουμε με ρύζι ή πουρέ πατάτας αφού βέβαια βγάλουμε τις οδοντογλυφίδες που χρησιμοποιήσαμε για να κλείσουμε τα ρολά. Μ'αρέσουν και σε συνδυασμό με καμιά σαλτσούλα τύπου κινέζικη γλυκόξυνη.

Εννοείται πως η γέμιση σηκώνει φαντασία και αυτοσχεδιασμό χωρίς περιορισμούς: από λαχανικά, τυριά, μπέικον και μανιτάρια, μέχρι κουκουνάρια και δαμάσκηνα. Όποιος ανακαλύψει νέες γεύσεις, μή διστάσει να το πεί και σε μας.

Δυστυχώς λόγω των υπόλοιπων ετοιμασιών, δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω...

Νέες ατάκες Δήμητρας

2010-09-17T10:33:00.000-07:00

- Πολύ δουλειά έχει το επισκευαστήριο... γεμάτο χαλασμένα αυτοκίνητα... (το συνεργείο)
- Όχι μπαμπά... δεν είναι τούρκικο, είναι σουηδέζικο... από τη Σουηδεσία. (τούρκικο - Τουρκία, σουηδέζικο - Σουηδεσία)

Και το καλύτερo:

Στην επιστροφή από τις καλοκαιρινές μας διακοπές στη Μάνη, κάναμε έναν κύκλο για να περάσουμε από το θέατρο της Επιδαύρου να δει η Δήμητρα έναν αρχαιολογικό χώρο για πρώτη φορά, μια και είχανε μιλήσει για τα αρχαία μνημεία και στο σχολείο (προ-προ-νήπιο). Ενθουσιάστηκε με τα πάντα: από το πάρκινγκ μέχρι και τα δέντρα. Είδαμε πρώτα το μουσείο, και μετά ανεβήκαμε στο θέατρο.

Ανεβαίνοντας της εξηγούσα πως το μαγικό σε αυτό το θέατρο είναι η ακουστική του. Δηλαδή πως όσο ψηλά και αν κάθεσαι μπορείς να ακούς τί λένε οι ηθοποιοί στην ορχήστρα (σκηνή) το ίδιο καθαρά σαν να είσαι κοντά τους. Μόλις φτάσαμε εκεί, πετύχαμε μια ιταλιδούλα τουρίστρια να τραγουδάει. Μια κοπελίτσα 14-15 χρονών, τραγουδούσε με αγγελική φωνούλα θρησκευτικούς ύμνους. Η Δήμητρα έμεινε εκστατική για λίγα λεπτά, και μετά άρχισε να ανεβαίνει. Κάθε 5-6 διαζώματα καθόταν για λίγο να επιβεβαιώσει το θέμα της ακουστικής. Ξαφνικα:
-Μαμά... τσίσα μου!
-Έλα, πάμε κάτω να βρούμε την τουαλέτα.
-Μα... θα χάσω την παράσταση!!

Το δώρο για τη γιορτή της μητέρας

2010-05-16T02:45:00.000-07:00

Το παιδάκι μου, μου ετοίμασε (με τη βοήθεια της δασκάλας) ένα δωράκι για τη γιορτή της μητέρας.
Μου το πρόσφερε με τη γλυκιά φωνούλα της. Είναι ένα ποίημα:

Έχω ένα φιλάκι
αχ, πού να το αφήσω;
Στην καρδιά ενός κρίνου
θέλω να το κλείσω.
Έλα μητερούλα να σου το χαρίσω.

Από την ημέρα της μητέρας μέχρι σήμερα, μου το χαρίζει και μου το ξαναχαρίζει όποτε θέλω. Τώρα γιατί εγώ κάθε φορά που το ακούω βουρκώνω το ίδιο, δεν ξέρω... μήπως είμαι χαζομαμά;;; Μπα...

Περί ενέργειας... περιέργεια.

2010-03-20T14:42:00.000-07:00

Διακοπή ρεύματος από τις 8 πμ έως τις 6 μμ λόγω εργασιών στην περιοχή μας - ευτυχώς είχαμε ενημερωθεί. Με το που ξυπνήσαμε λοιπόν φτιάξαμε το καφεδάκι μας να προλάβουμε πριν κοπεί το ρεύμα. Μέχρι να ξυπνήσει όμως η μικρή (Κυριακή βλέπετε και την άφησα) κόπηκε - εγγλέζοι οι μάστορες, 8 είπανε 8 ακριβώς το κόψανε.
- Μαμά γιατί μου φτιάχνεις το γάλα σ'αυτό; (στο γκαζάκι)
- Έχουμε διακοπή ρεύματος...
- Α...καλά... Θα μου βάλεις καρτούν;
- Δεν γίνεται αγάπη μου, χωρίς ρεύμα δεν δουλεύει η τηλεόραση...
- Α...
...
- Και τα φώτα; Κι αυτά με ρεβμα δουλεύουν;
- Ναι...
- Και η κουζίνα;
- Ναι.
- Και ο βραστήρας;
- Ναι.
- Και το κοντιούπετ; (κομπιουτερ)
- Το κομπιούτερ έχει και μπαταρία, οπότε δουλεύει για λίγο και χωρίς ρεύμα.
- Το αυτοκίνητο;
- Με βενζίνη...
- Και ο τζάκης;; (το τζάκι)
- Το τζάκι δουλεύει με ξύλα..
- Και η ψήστρα; (ψηστιέρα)
- Και αυτή με ρεύμα...

Αργότερα ενώ καθόμαστε στο τραπέζι της κουζίνας, εγώ διαβάζω και η Δήμητρα ζωγραφίζει.
- Αναρωτιέμαι πώς φτιάξατε καφέ το πρωΐ! Αφού και η καφετιέρα με ρέβμα δε δουλεύει;

Πικ-νίκ στον ελαιώνα

2009-11-22T12:28:00.000-08:00

Αυτόν τον μήνα μίλησαν και για την ελιά στο σχολείο (παιδικό σταθμό πάει, προ-προ-νήπιο), και έμαθαν οτι από την ελιά βγαίνει το λάδι και άλλα.
- Μαμά, τα παγιά (παλιά) τα χρόνια, που ο κόσμος δεν είχε ρεβμα, άναβαν λυχνάρι με λάδι για να βλέπουν τη νύχτα! (εντυπωσιασμένη)

Πήγαν και εκδρομή με το σχολικό σε γειτονικό ελαιώνα, και βλέπουν οι άνθρωποι που μάζευαν τις ελιές τους να κατεβαίνουν μια παρέα παιδάκια, να στρώνουν τη λινάτσα τους, να παίρνουν τσουβαλάκια και να μαζεύουν ελιές - όπου με μιάμισι ελιά έχει γεμίσει ή κάθε χουφτίτσα, μία μία τις μαζεύανε.
- Και που λες μαμά, ούτε μια εγιά (ελιά) δεν έμεινε στο δέντρο, ούτε μία! (με καμάρι)
Οι εργάτες από γύρω να κάνουν χάζι τη μαρίδα, και να ζητάνε από τις δασκάλες να φέρουν αύριο το... συνεργείο να τους βοηθήσει κι αυτούς στο μάζεμα.
Και μετά κολάτσισαν... πικ-νικ πάνω στη λινάτσα, ψωμί με λάδι!

Αφού μας τα διηγείται αυτά η Δήμητρα (κάποιες λεπτομέρειες τις μάθαμε από τη δασκάλα), τη ρωτάει ο πατέρας της γελώντας:
- Κανά τενεκέ λάδι φέρατε;
- Όχι καλέ, δεν τις πήγαμε στο λαιοτριβείο... (ελαιοτριβείο) απαντάει εκείνη σοβαρά.
Κάγκελο εμείς, και η μικρή συνεχίζει:
- ... στο σχολείο τις πήγαμε και τις ετοιμάζουμε να τις φάμε.
- Δηλαδή πώς τις ετοιμάζετε;
- Είχαμε όλα τα παιδάκια από ένα μαχαιράκι - μην ανησυχείς μαμά, πλαστικό ήτανε - και τις χαράξαμε. Πρόσεχα, δεν έβαλα τα χέρια μου κοντά στα δοντάκια του. (του μαχαιριού)
Και τις ρίχναμε στον κουβά. Και όταν είναι έτοιμες θα τις βάλουμε στο λάδι να τις φάμε. Αλλά δεν τρώγονται ακόμα γιατί είναι ξινές (πικρές). Πρέπει να μείνουν πολλές μέρες στον κουβά, και μετά. (μετά θα τις φάνε)

Πλαστελίνη v/s laptop

2009-11-10T13:14:00.000-08:00

Εμείς στο νηπιαγωγείο με κάτι πλαστελίνες παίζαμε θυμάμαι...

Ατάκες Δήμητρας, ετών 3,5, και πάει προ-προνήπιο:

- Μαμά άμα αποφασίσουμε να πάμε στη Γαλλία θα πάμε με αεροπλάνο.
- Πώς το σκέφτηκες αυτό Μιμίκα μου; (οτι μπορεί να πάμε στη Γαλλία εννοούσα εγώ)
- Μα μαμά είναι πολύ μακριά για να πάμε με το κόρσα! (opel corsa)
-Άμα πάμε στο Βόλο, μπορούμε να πάμε με το τραίνο... αλλά συνήθως πάμε με το αυτοκίνητο.
Το μυστήριο λύθηκε στη συγκέντρωση γονέων, όπου έμαθα οτι η θεματική ενότητα που δουλεύουν αυτόν το μήνα, είναι τα μέσα μεταφοράς.

Μετά το σούπερ μάρκετ:
- Μαμά, ξεχάσαμε να πάρουμε σαπούνι... (πραγματι, είχε τελειώσει)
- Ευτυχώς το θυμήθηκε ο μπαμπάς και πήρε.
- Πού είναι να το δω;
- Στο μπάνιο...
Πάει, το βλέπει,
- Α, dettol...
- Που το ξέρεις βρε Δήμητρα;
-Αφού το γράφει... (δηλαδή τί μου λέει τώρα; οτι ξέρει να διαβάσει;)
και συνεχίζει:
- Για τα μικρόβια...

Για την 28η Οκτωβρίου:

- Μαμά, κάποτε τα παλιά τα χρόνια έγινε πόοοοολεμος!! Κάτι άθρωποι ήθελαν να μας πάρουν την Ελλάδα. Η χώρα που ζούμε είναι η Ελλάδα! Ήθελαν να πάρουν τα σπίτια μας... Και ο ταχυδρόμος έφερε τη νύχτα ένα γράμμα (τελεσίγραφο). Ο αμαξάς (Μεταξάς) που ήταν ο αρχηγός της Ελλάδας, το διάβασε και θύμωσε. Και τότε αναγκάστηκε και είπε: ΟΧΙ!!!

Έφερε και μια χειροτεχνία δάφνινο στεφάνι:
- Αυτό το στεφάνι είναι γι' αυτούς που πολέμησαν γενναία... (με δέος)

Να παραγγείλω την britanica, ή έχει βγει καμιά καλύτερη;; ... μπα, μέχρι να την παραλάβω, η μικρή θα λύνει τις απορίες της με αναζήτηση στο Google!

Ντοματάκια λιαστά

2009-08-09T09:22:00.000-07:00

Υλικά:

ντοματάκια μακρόστενα (πομοντόρι) ώριμα αλλά όχι παραγινωμένα.

αλάτι, καλύτερα ανθό, αλλιώς ότι έχουμε.

ταψί, τούλι, μανταλάκια

Για το βαζάκι: λάδι, μυρωδικά της αρεσκίας μας (σκόρδο, μαϊντανό ή βασιλικό, κόκκους πιπεριών, πιπερίτσα καυτερή, κάπαρη).

Εκτέλεση:

Τα πλένουμε και τα κόβουμε κατά μήκος στη μέση. Τα αραδιάζουμε στο ταψί με την κομμένη πλευρά από πάνω και αλατίζουμε χωρίς να το παρακάνουμε. Σκεπάζουμε με το τούλι που το στερεώνουμε με μανταλάκια, και τα βγάζουμε στον ήλιο. Την νύχτα τα μαζεύουμε, τη μέρα τα βγάζουμε να λιαστούν.

Είναι έτοιμα όταν στεγνώσουν και δεν βγάζουν πια ζουμί, χωρίς όμως να πετσιάσουν τελείως και να μείνει σκέτο φλούδι. (Τώρα που είναι Αύγουστος περίπου μια εβδομάδα)

Τα βάζουμε σε βαζάκι με τα μυρωδικά, και καλύπτουμε με λάδι.

Τα χρησιμοποιούμε για να εμπλουτίζουμε σαλάτες, για μακαρονάδες μαζί με παρμεζάνα, ή με ξύδι μπαλσάμικο στο πιατάκι για το τσίπουρο.

Κάπαρη στο ξύδι

2009-06-28T07:26:00.000-07:00

Η κάπαρη μαζεύεται κατά τον Μάιο.
Μαζεύουμε μπουμπούκια κάπαρης και τα βάζουμε σε νερό. Ξαπικρίζουμε αλλάζοντας το νερό κάθε μέρα για 10 περίππου μέρες. Στραγγίζουμε και βάζουμε την κάπαρη σε βαζάκι. Προσθέτουμε λίγο αλατάκι και μια πρέζα ζάχαρη, και απογεμίζουμε το βαζάκι με λευκό ξύδι. Σε λίγες μέρες αρχίζουμε να τις χρησιμοποιούμε.

Τουρσί γίνονται και τα βλαστάρια της κάπαρης, οι τρυφερές κορφούλες που δεν έχουν αγκαθάκια. Δεν θέλουν ξεπίκρισμα αλλά ζεμάτισμα για 2-3 λεπτά σε βραστό νερό, και μετά στέγνωμα σε χαρτί κουζίνας και στο βαζάκι όπως τα μπουμπούκια.

Χταπόδι στη χόβολη

2009-03-02T14:47:00.000-08:00

Πολύ φιλότιμο αυτό το χταπόδι... ψηνόταν μόνο του όσο εμείς πετούσαμε (προσπαθούσαμε δηλαδή) χαρταετό. Μόλις ψήθηκε παραχώρησε τη θέση του στο τζάκι, στα καλαμάρια και τις γαρίδες. Διασκέδασα με την υπόλοιπη παρέα και φάγαμε πεντανόστιμα και υγιεινά, χωρίς να περάσω ώρες στην κουζίνα!

Υλικά:

1 ολόκληρο χταπόδι καθαρισμένο, πλυμμένο και στραγγισμένο

λαδόχαρτο και αλουμινόχαρτο

λαδολέμονο ή λαδόξυδο

ρίγανη

Εκτέλεση:

Τυλίγουμε το χταπόδι στη λαδόκολλα, και μετά με 3-4 στρώσεις αλουμινόχαρτο. Το θάβουμε στην καυτή χόβολη και αφήνουμε να ψηθεί 1 ώρα για κάθε κιλό.

Σερβίρουμε με το ζουμί που βγάζει κατά το ψήσιμο, και με λαδολέμονο ή λαδόξυδο και ρίγανη.

Αλλιώς, αυτοσχεδιάζουμε με τα μυρωδικά, προσθέτοντας ίσως στο ψήσιμο μερικούς κόκκους πιπέρι, ή ένα φύλλο δάφνης, ή στο λαδολέμονο μαϊντανό...

Οι ζύμες με μαγιά.

2009-03-02T11:13:00.000-08:00

Εδώ, παίζει μεγάλο ρόλο η χημεία, η πυκνότητα της ζύμης, αλλά και... ο καιρός.

Αρχικά να πώ, οτι βρίσκω τις ζύμες με μαγιά (τσουρέκια, μπριός κ.τ.λ.) πολύ πιο ελαφριές σε σχέση με εκείνες των κέικ. Για να κάνετε την σύγκριση παραθέτω ενδεικτικά μερικά από τα βασικά υλικά για 500γρ. αλεύρι, που απαιτούνται για τα δύο είδη ζύμης. Από συνταγή σε συνταγή βέβαια, οι αναλογίες αυτές μπορεί να διαφέρουν, αλλά εδώ δίνω αυτές στις οποίες έχω καταλήξει πειραματιζόμενη μέχρι σήμερα.

Ζύμη με μαγιά	Ζύμη κέικ
500 γρ αλεύρι	500 γρ αλεύρι up
1/2 κούπα ζάχαρη	2 κούπες ζάχαρη
75 γρ βούτυρο	250 γρ βούτυρο
2 αυγά	4 αυγά
1/2 κούπα γάλα	1 κούπα γάλα
1+1/2 φακ.μαγιά ξηρή
1 βανίλια	1 βανίλια
Ψήσιμο 35’ – 180 βαθμούς	Ψήσιμο 60’ – 190 βαθμούς

Δίνω λοιπόν μερικά tips που θα σας κάνουν να τις ξεφοβηθείτε.

1) Μην αλλάζετε την συνταγή (εκτός κι αν έχετε τη σχετική εμπειρία). Μισή κούπα ζάχαρη παραπάνω γιατί σας φαίνεται λίγη, ή ένα αυγό λιγότερο, αρκούν για να κάτσει η ζύμη.

2) Τίποτα παγωμένο και τίποτα καυτό. Το καυτό καταστρέφει τη μαγιά, το παγωμένο δεν την αφήνει να δουλέψει.

3) Μην προσθέτετε πολύ παραπάνω αλεύρι. Πρέπει να κολλάει ελαφρά στα χέρια. Ζυμώνουμε με τον γάντζο μέχρι να γίνει ομοιογενής ζύμη που να ξεκολλάει από τα τοιχώματα. Αφήστε την να φουσκώσει, ξαναζυμώστε με τον γάντζο και μετά για το πλάσιμο, βουτυρώστε καλά τα χέρια και τον πάγκο, και δουλέψτε τη στα γρήγορα.

4) Για να φουσκώσει τώρα, που είναι και το πρώτο σημείο που θα κρίνει την επιτυχία ή αποτυχία της συνταγής:

Στον κάδο που τη ζυμώσαμε τη σκεπάζουμε με μια πετσέτα, ή ακόμα καλύτερα με ένα τραπεζομάντηλο τετράδιπλο. Αν είναι κατακαλόκαιρο, η πετσέτα να είναι ελαφρά νωπή. Την αφήνουμε σε ζεστό μέρος να ανέβει.

Αν κάνει κρύο, βάζουμε μια διπλωμένη πετσέτα μπάνιου πάνω στο καλοριφέρ και ακουμπάμε πάνω τον κάδο (όχι απευθείας πάνω στο καυτό καλοριφέρ). Ή ζεσταίνουμε 3 λεπτά τον φούρνο στους 50 βαθμούς, τον σβήνουμε και βάζουμε μέσα τον σκεπασμένο κάδο. Αφήνουμε να διπλασιαστεί σε όγκο.

Κατά την διάρκεια του φουσκώματος, δεν την ταρακουνάμε, ούτε την ξεσκεπάζουμε κάθε λίγο.

Ξαναζυμώνουμε με το γάντζο. Βουτυρώνουμε καλά τα χέρια και τον πάγκο, πλάθουμε τη ζύμη και την βάζουμε στο ταψί που θα ψηθεί. Ξεσκέπαστο τώρα, αφήνουμε να ξαναφουσκώσει στο διπλάσιο.

5) Το ψήσιμο είναι το δεύτερο σημείο που θέλει προσοχή. Αν παραψηθεί στεγνώνει και σκληραίνει. Μπαίνει σε κρύο φούρνο και όχι προθερμασμένο όπως το κέικ. Στην κάτω θέση του φούρνου, όχι να ακουμπάει κάτω κάτω. Ανάβουμε στους 180 το πολύ, γιατί αρπάζει εύκολα. Ο χρόνος μετράει από την στιγμή που ανάβουμε το φούρνο.

Ελπίζω να βοήθησα, καλή επιτυχία!!

Τσουρέκι με λευκή σοκολάτα αρωματισμένη με λεμόνι

2009-02-25T12:34:00.000-08:00

Το έχω ξαναπεί οτι οι ζύμες είναι η αδυναμία μου. Αυτό το τσουρέκι είναι ιδανικό για να συνοδέψει τσάι...

Υλικά:
500γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 φακελάκια μαγιά
1/2 κούπα ζάχαρη
1 βανίλια και 1/2 κουτ.γλυκού ξύσμα λεμονιού
1 πρέζα αλάτι
75γρ βούτυρο
1/2 κούπα γάλα
2 αυγά θερμοκρασία δωματίου

Για την επικάλυψη:
250γρ λευκή σοκολάτα
1/3 κούπας κρέμα γάλακτος
1κουτ.σούπας βούτυρο
1 κουτ.γλυκού ξύσμα λεμονιού
Αμύγδαλο εφιλέ.

Εκτέλεση:
Ζεσταίνουμε το γάλα με το βούτυρο για να λειώσει - να μην κάψει – αν κάψει αφήνουμε να γίνει χλιαρό. Ζυμώνουμε όλα τα υλικά με το γάντζο του μίξερ, να γίνουν μια μάζα που ξεκολλάει από τα τοιχώματα του κάδου. Πρέπει να είναι ζύμη όχι πολύ σφικτή, που να κολλάει σχεδόν στα χέρια. Αφήνουμε σκεπασμένη σε ζεστό μέρος να διπλασιαστεί σε όγκο.

Ξαναζυμώνουμε, βουτυρώνουμε τον πάγκο και τα χέρια και πλάθουμε ένα μπαστούνι που το τυλίγουμε σε σαλιγκάρι και το βάζουμε στο καλυμένο με χαρτί ψησίματος ταψί. Αφήνουμε να ξαναφουσκώσει μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο, το βάζουμε στην κάτω θέση του φούρνου και ανάβουμε στους 180, αντιστάσεις πάνω κάτω. Ψήνουμε για 35’-40’ από την στιγμή που ανάβουμε το φούρνο.

Αφήνουμε να κρυώσει και ετοιμάζουμε την επικάλυψη.

Ζεσταίνουμε την κρέμα γάλακτος σε μπαιν μαρί μαζί με το βούτυρο και το ξύσμα. Μόλις κάψει και λειώσει το βούτυρο, ρίχνουμε τη σοκολάτα και ανακατεύουμε να λειώσει και να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Καλύπτουμε το τσουρέκι. Πασπαλίζουμε και με αμύγδαλο εφιλέ (που ξέχασα οτι δεν είχα και... δεν είχα).

Γλυκό με μυζήθρα, μέλι και κανέλλα

2009-02-24T11:00:00.000-08:00

Ένα αθώο γλυκό, κατάλληλο για παιδιά.

Υλικά:

350γρ φρέσκια ανάλατη μυζήθρα ή ανθότυρο

1 φλυτζ. τσαγιού ζάχαρη

2 αυγά

1 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι

1 κουτ.γλυκού μπέικιν πάουντερ

1 βανίλια

μέλι και κανέλλα για το σερβίρισμα

Χτυπάμε τη μυζήθρα με τη ζάχαρη να μην μείνουν σβωλάκια. Προσθέτουμε τα αυγά, τη βανίλια και τελευταίο το αλέυρι με το μπέικιν. Ψήνουμε σε φορμάκια των μάφφινς βουτυρωμένα και αλευρωμένα, στους 170-180 βαθμούς, 25' λεπτά. Θα φουσκώσουν λίγο γι' αυτό δεν τα γεμίζουμε ως πάνω. Μόλις βγούν από το φούρνο, αφήνουμε να περάσουν 10' - 15' λεπτά και ξεφορμάρουμε. Βγαίνουν όμορφα και στρογκυλά σαν κεκάκια.

Αφήνουμε να κρυώσουν και σερβίρουμε με μέλι και κανέλλα.

Όσο είναι ζεστά, η μυζήθρα μπορεί να έχει λίγο έντονη μυρωδιά, αλλά φεύγει μόλις κρυώσουν.

Στη Σαντορίνη δοκίμασα τα μελιτίνια, που είναι ένα γλυκό με μυζήθρα ή ανθότυρο δεν ξέρω, σε βάση από πολύ λεπτή ζύμη, χωρίς μέλι αλλά αρωματισμένο με μαστίχα.

Κολοκυθoκεφτέδες

2009-02-24T10:29:00.000-08:00

Γενικά χρησιμοποιώ το τηγάνι όσο λιγότερο γίνεται. Τόσο για λόγους υγείας, όσο και γιατί δεν μου αρέσει η βαριά γεύση του τηγανητού, βρίσκω οτι καλύπτει την πραγματική γεύση των συστατικών. Οι ψευτοκεφτέδες όμως μας αρέσουν πολύ. Εχω λοιπόν τροποποιήσει πολλές από τις γνωστές παραδοσιακές συνταγές, ώστε να αποφεύγω το τηγάνι. Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο γευστικά, και πολύ πιο υγιεινό.

Υλικά:

5 μέτρια κολοκυθάκια τριμμένα στο χοντρό τρίφτη, αλατισμένα και στυμένα

2 κρεμμυδάκια φρέσκα,

ανιθο και μαιντανό ψιλοκομμένα

500-600 γρ τυριά τριμμένα (εγώ βάζω ανθότυρο-φέτα-κεφαλοτύρι ή κεφαλογραβιέρα σε ίσες ποσότητες)

2 αυγά

4 κουτ.σούπας αλεύρι

1 +1/2 κουτ.γλυκού μπέικιν

αλάτι - πιπέρι

Ζυμώνουμε όλα τα υλικά μαζί σαν να είναι κιμάς και πλάθουμε μπιφτέκια.Για το ψήσιμο έχουμε τις εξής επιλογές:

1) Αλευρώνουμε και τηγανίζουμε - δεν το κάνω ποτέ!

2) Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς, 25 λεπτά, μέσα στις θηκούλες για muffins, αλλά γεμισμένες μέχρι τη μέση.

Η ίδια συνταγή γίνεται πολύ ωραία και με κίτρινη κολοκύθα.Επίσης κάνω παραλλαγή ντοματοκεφτέδων, με ντομάτα κομμένη κυβάκια, αλατισμένη και στυμένη - εδώ όμως αλλάζω τα μυρωδικά και βάζω δυόσμο φρέσκο ή ρίγανη.

Η Δήμητρα συγυρίζει!!

2009-02-12T23:19:00.000-08:00

Εγώ στο γραφείο μου δουλεύω, και ακριβώς πίσω μου, η Δήμητρα στήνει το δικό της γραφείο στο τραπέζι του σαλονιού. Μολύβια, κουκλιά, παζλ, λαστιχάκια, κοκαλάκια, όλα μαζί... ακολουθεί κάποιο μοτίβο στην τοποθέτηση πάντως...

-Μαμάα! Κοίτα! Συγύρισα το γραφείο μου!

Να επισημάνω κάποια ενδιαφέροντα αντικείμενα:

η πιπίλα πάνω αριστερά γωνία, σε σημείο που καθισμένη στο καρεκλάκι, να την φτάνει απλώνοντας το χέρι.
καλώδιο USB γκρι μασουράκι στο κέντρο του τραπεζιού.
κόφτης φωτογραφιών πάνω δεξιά.
βούρτσα ρούχων ξύλινη.
ξύλινο στεφάνι κεντήματος της προγιαγιάς μου (πού το ξετρύπωσε;;).

Ζαχαρωμένες φλούδες πορτοκαλιού ή άλλων εσπεριδοειδών

2009-02-12T00:02:00.000-08:00

Καθόλου πικρές και πολύ αρωματικές! Τρώγονται όπως είναι, χρησιμεύουν για γαρνίρισμα παγωτού ή άλλων γλυκών, για κρέπες, ή για σοκολατάκια βουτηγμένες σε μαύρη ή λευκή σοκολάτα.

Υλικά:

3 μεγάλα χοντρόφλουδα πορτοκάλια (ή ανάλογη ποσότητα λεμονιών ή γρέιπ φρουτ)

1,5 κούπα ζάχαρη

1 κούπα νερό

προαιρετικά 2 λωβοί πράσινου καρδάμωμου (κακουλέ) για άρωμα - ανοίγουμε τους λωβούς και χρησιμοποιούμε τα σποράκια

(για άρωμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ότι θέλετε, γαρύφαλο, αστεροειδές, βανίλια, ή τίποτα)

Εκτέλεση:

Πλένουμε πολύ καλά, τρίβοντας τα πορτοκάλια καλά με καινούριο συρμάτινο σφουγκάρι. Στύβουμε τα πορτοκάλια και δίνουμε το χυμό στο παιδί.

Αφαιρούμε από τις πορτοκαλόκουπες μια ροδέλα γύρω από το κοτσάνι και γύρω από τον αφαλό, και κόβουμε σε μπαστουνάκια όπως είναι, με τα υπολείμματα της σάρκας επάνω τους.

Βάζουμε σε κατσαρολάκι με κρύο νερό, να πάρει βράση για 2-3 λεπτά, πετάμε το νερό και επαναλαμβάνουμε... 4 νερά πετάμε.

Βάζουμε στο κατσαρολάκι τη ζάχαρη με το νερό και τα σπόρια του καρδάμωμου, και μόλις βράσει ρίχνουμε τις φλούδες. Βράζουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να εξατμιστούν τα υγρά, να γίνουν διάφανες, και να μείνει ελάχιστο σιρόπι. Αφήνουμε στην κατσαρόλα σκεπασμένο με πετσέτα όλη νύχτα να τραβήξουν οι φλούδες.

Την άλλη μέρα είναι έτοιμο να καταναλωθεί ως γλυκό του κουταλιού.

Για να ζαχαρώσουν, τις στραγγίζουμε, και τις αραδιάζουμε στη λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα. Στεγνώνουμε στο φούρνο, στους 90 βαθμούς για μία περίπου ώρα.

Μπορεί να γίνει το ίδιο και με ολόκληρες φέτες με τη σάρκα του φρούτου πάνω.

Δήμητρα!!

2009-02-03T13:52:00.000-08:00

Ακολούθησα το παράδειγμα της Άσπας, και άρχισα να καταγράφω τα λόγια του παιδιού μου. Πρόκειται φυσικά για θυσαυρούς για μένα τη μάνα...

Επιστρέφω από δουλειά (1 ώρα απουσίας)

-Είμαι πελήφανη για σένα που γύρισες στο σπίτι μας!

Της ετοίμασα ένα αυγό βραστό:

- Μαμά είμαι πολύ πελήφανη για σένα που είσαι τόσο καλή μαμά!

Και καπάκι ένα αχλάδι:

- Σ'ευχαλιστώ που με φλοντίζεις...

- Είμαι πολύ πελήφανη για τη γάτα μας - είναι πολύ καλή, με κοιτάζει από το παλάθυλο!

Τις επόμενες μέρες είχαμε ραγδαίες εξελίξεις! Μέσα σε μια εβδομάδα έκοψε την πάνα και έμαθε να λέει το "ρρό". Τραβηχτό και γεμάτο γεμάτο! Μπορεί φαινομενικά να πρόκειται για δύο άσχετα γεγονότα αλλά δεν είναι!!

Χοροπηδώντας προς τα έξω:

- Παππού, παππού! Δέν φορράω πάνα, πάω για χορρό, είμαι μπαλαρρίνα!!! Κοίτα... κοίτα τί φορράω! Κορρμάκι! και φούστα με τούλι και πεταλούδα!!

- Βρε! Μπες μέσα γυμνό! Θα κρυώσεις, ντύσου, βάλε ένα παντελόνι!

- Και τί μπαλαρρίνα θα είμαι χωρρίς φούστα η κακομοίρρα...

Μετά το δεύτερο μάθημα:

- Ο κακομοίρρης ο μπαμπάς θα πάθει σσσόκ! άμα με δεί να χορρεύω!! (τό 'χει πιάσει το νόημα η μινιατούρα!!)

Λαχανικά εναλλακτικά

2009-01-30T01:24:00.000-08:00

Μ' αρέσουν πολύ τα λαχανικά και θέλω να υπάρχουν στο τραπέζι όλο το χρόνο, αλλά το καθένα στην εποχή του. Ψάχνω να τα μαγειρεύω με διαφορετικούς τρόπους, για να ενθαρύνω και τους κρεατοφάγους της οικογένειας να τα τρώνε με ευχαρίστηση. Ειδικά τη μικρή μου, γιατί οι διατροφικές συνήθειες που αποκτούμε κατά την παιδική ηλικία μας ακολουθούν για πάντα.

Μερικά, έχει καθιερωθεί να μεγειρεύονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και δεν ξεφεύγουμε από αυτούς. Δοκιμάζοντας όμως διαφορετικές συνταγές, κατάφερα πολλές φορές ακόμα και να εμπλουτίσω τη διατροφή της οικογένειάς μου με συστατικά που μαγειρεμένα με τους παραδοσιακούς τρόπους δεν τα έτρωγαν.

Φακές: Ο σύζηγός μου ούτε να τις δει - κυριολεκτικά! Με το πες πες, μου αποκάλυψε οτι δεν είναι η γεύση τους που απεχθάνεται, αλλά η όψη τους, το καφέ χρώμα. Η λύση βρέθηκε με μια συνταγή που ανακάλυψα για σούπα με κολοκύθα και κόκκινες φακές, αρωματισμένη με μοσχοκάρυδο. Καμιά σχέση με την παραδοσιακή φακόσουπα με τη δάφνη, έγινε από τα πιάτα με όσπριο που γίνονται δεκτά χωρίς διαμαρτυρίες.

Πατζάρια: Τα δοκιμάσαμε τηγανιτά σαν να ήταν πατάτες. Αποτέλεσμα: ανάρπαστα για συνοδευτικό ψαριών και καλαμαριών, μαζί με σκορδαλιά.

Μπριάμ: Όχι μόνο καλοκαιρινό με κολοκυθάκια, πατάτες και ντομάτα, αλλά και χειμωνιάτικο, με πατάτες, καρότα, πράσα και μοσχοκάρυδο.

Βρήκα λοιπόν σε ένα βιβλίο κινέζικης κουζίνας και σπανάκι τηγανιτό.

Υλικά:

Φυλλα φρέσκου σπανακιού πλυμμένα και στεγνωμένα

1 αυγό

1 φλ.τσαγιού κορν φλάουρ

1/4 κ.γλ. μπέικιν

αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Φτιάχνουμε με το αλεύρι, το αυγό, το μπέικιν ,αλάτι, πιπέρι και λίγο νερό έναν χυλό ρευστό όχι πηχτό. Βουτάμε τα φύλλα, στραγγίζουμε λίγο και τηγανίζουμε σε καυτό λάδι.

Με τον ίδιο τρόπο έχω τηγανίσει σχεδόν τα πάντα, με απόλυτη γευστική επιτυχία: ροδέλες κρεμμυδιού, πράσου, πιπεριές, φουντίτσες μπρόκολο και κουνουπίδι, μπαστουνάκια καρότου, ντοματίνια σαντορίνης κομένα στα δύο. Πσπαλίζω με τυρί, ή ψιλοκομμένα μυρωδικά, μαίντανό ή ρίγανη ή δυόσμο, συνοδεύω με ντιπ γιαουρτιού ή τυριού κρέμα, ή μια τυροσαλάτα από κατίκι ή με γλυκόξυνη σάλτσα.

Δεν είμαι υπέρ του τηγανιού, δεν είναι υγιεινό και δεν το μεταχειρίζομαι συχνά για τηγάνισμα, ψηστιέρα το έχω καταντήσει. Μια φορά στο τόσο όμως μια τηγανιά λαχανικών την κάνω.

Τσιπς τυριού. Κατά Δήμητρα: πατατάκια!

2009-01-23T12:58:00.000-08:00

Υλικά:

Τυρί τριμμένο ότι υπάρχει: ρεγγάτο, κεφαλογραβιέρα, κεφαλοτύρι, παρμεζάνα

Τηγάνι αντικολλητικό

Εκτέλεση:

Ρίχνουμε μικρά βουναλάκια τυρί σε καυτό τηγάνι χωρίς

καθόλου λάδι, και αφήνουμε να ψηθούν μέχρι να λειώσει και να κάνει φουσκάλες στο κέντρο, και να χρυσίσουν οι άκρες.

Τότε, γυρνάμε από την άλλη πλευρά, να χρυσίσει κι αυτή.

Συνοδεύουν ωραιότατα το ποτό μας, αλλά και τα σουβλάκια της Δήμητρας που ψήνονταν στην άλλη άκρη του τηγανιού.

Συζήτηση Δήμητρας, η οποία ανεβασμένη στο σκαμνί της με παρακολουθούσε την ώρα που ετοίμαζα το φαγητό:

-Μαμά, όταν είναι

στεναχωρημένοι, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους... Και μετά, είναι λυπημένοι...

- Ποιοι Δήμητρα;

- ...κάποιοι άνθρωποι.

- !!!;;;??

Μαύρες ώριμες ελιές

2009-01-14T03:39:00.000-08:00

Τις ελιές μας τις έχουμε ήδη μαζέψει από τον Νοέμβρη. Ότι υπήρχε δηλαδή, γιατί ήταν η κακή χρονιά φέτος και δεν βοήθησε καθόλου κι ο καιρός. Η σοδειά στις ελιές μας, πάει χρόνο παρά χρόνο: έναν χρόνο πλούσια, έναν χρόνο φτωχή. Φέτος είμαστε στον "παρά" χρόνο... της φτωχής σοδειάς.

Όπως κάθε χρόνο, ένα δεντράκι το κράτησα ατρύγητο, να ωριμάσουν οι ελιές πάνω στο δέντρο να γλυκάνουν, να τις μαζέψω ώριμες, όταν είναι πια σχεδόν έτοιμες να πέσουν μόνες τους και να φτιάξω τις ελιές του αρχηγού.

Ευχαριστιέμαι πολύ με κάτι απλές γεύσεις όπως αυτές της ελιάς, του λαδιού, του ζεστού ψωμιού και της ρίγανης, οι οποίες σε συνδυασμό και σε διάφορες παραλλαγές σύμφωνα με την εποχή (φέτα, ντομάτα καλοκαιρινή, κάπαρη), μπορούν να με ικανοποιήσουν το ίδιο με ένα πολύπλοκα μαγειρεμένο φαγητό.

Αυτή τη φορά, παρέα με τη Δήμητρα (βλ. προηγούμενο post που γλύφει τα δαχτυλάκια) μαζέψαμε μιά μία τις ώριμες ελίτσες, τις πλύναμε, τις αλατίσαμε και τις βάλαμε στο καλαθάκι να γίνουν γιατί κρατάνε λίγο, δεν είναι αρκετά ώριμες για να φτιάξουμε του αρχηγού - θα τις κάνουμε θρούμπες. Θέλαμε όμως και το μεζέ μας, γιατί νωρίτερα είχαμε ζυμώσει λίγο ψωμί και το είχαμε αφήσει να ανεβαίνει μέχρι να τελειώσουμε με τις ελιές και να το ψήσουμε. Έτσι, αφού βάλαμε το ψωμί στο φούρνο, και η Δήμητρα κάθισε στο σκαμνί της να παρακολουθεί πότε θα είναι έτοιμο για να με ειδοποιήσει (!), έφτιαξα με λίγες από τις περσινές ελιές μια

ταπενάντ (συγχωρήστε τα γαλλικά μου, είναι ανύπαρκτα, με τη γαλλίδα φίλη που μου έδωσε τη συνταγή συννενοούμασταν στα ιταλικά - καταλαβαίνετε συννενόηση τώρα, ελλάδα/γαλλία στα ιταλικά)

1 κούπα ελιές μαύρες καθαρισμένες από τα κουκούτσια.

6-7 φιλεταρισμένες αντσούγιες

1 κουτ. σούπας κάπαρη (συνταγή για σπιτική κάπαρη προσεχώς, το Μάιο τη μαζεύουμε)

1 σκελίδα σκόρδο χωρίς το φύτρο

1/3 κούπας ελαιόλαδο

1-2 κουτ. σούπας λεμόνι (πρόσθεσα και 1 κουτ. μπαλσάμικο)

1 κουτ. σούπας φρέσκια ρίγανη (αυτή τη φορά δεν είχα, με την ξερή δεν είναι το ίδιο, τελικά έβαλα λίγα φυλλαράκια δεντρολίβανο από τη γλάστρα)

Τα αναμείξαμε σε χαμηλή ταχύτητα στο μούλτι - αλλιώς γουδί και υπομονή.

Μέχρι να το ετοιμάσουμε, ψήθηκε και το ψωμί, τα βάλαμε κάτω με τη Δήμητρα και... κρίμα που ήταν αφόρτιστη η μηχανή, γιατί θα βλέπατε 3 χρονών μωρό να τρώει ψωμί βούτα στο λάδι και στη ταπενάντ!

Καλή Χρονιά!!

2009-01-04T12:04:00.000-08:00

Από εδώ η πίτα μας...

(στη φωτογραφία δεν διακρίνονται τα δαχτυλάκια στη σοκολάτα)

...και από κεί τα αποτελέσματά μας!!

Συνταγή δεν έβαλα (εκτός κι αν τη ζητήσει κανείς, γιατί είναι η πασίγνωστη πολίτικη σαν κέικ, με πορτοκάλι και μαστίχα.

Αντί την άχνη, προτιμήσαμε να την καλύψουμε με σοκολάτα (όπως στο κέικ εδώ). Τα σχέδια τα κάναμε με κρέμα μαστίχα που υπάρχει στα ράφια του S/M εκεί που έχει τις μερέντες.

Το φλουρί έπεσε κάθετα ανάμεσα στα δυο πρώτα κομμάτια, του Χριστού και της Παναγίας - πιο πολύ προς της Παναγίας.

Και του χρόνου με υγεία και ευτυχία!!

Μαμά...!!!! Έ(ρ)χονται Χ(ρ)ιστούγενναααα...!!!!!

2008-12-20T22:26:00.000-08:00

Πρωΐ πρωΐ με το που θα ξυπνήσουμε, πρώτη μας δουλειά είναι να ανάψουμε τα φωτάκια του δέντρου, και να ελέγξουμε αν ο σάκος είναι στη θέση του. Ο Σάκο Νικόλα ντε... για τα δώρα!
Πρώτα είχαμε μόνο τον Άη Βασίλη, ο οποίος, την παραμονή των Χριστουγέννων, μόλις τα παιδάκια κοιμηθούν, περνάει μια βόλτα από όλα τα σπίτια του κόσμου, και αφήνει από ένα δώρο στο κάθε παιδάκι. Φέτος όμως μπήκαν κι άλλοι στην παρέα! Εκτός από τον γνωστό μας Άγιο, έχουμε και το Σάκο Νικόλα, και τη Μπεφάνα.
Τα ζουζούνια τραγουδάνε και η μικρή τραγουδάει μαζί τους και χορεύει όλο χαρά, χοροπηδώντας στις μύτες των ποδιών, σαν ελατηριάκι, με ένα γελάκι κολλημένο στη μουρίτσα:

"Έχονται Χ(ρ)ιστούγεννα ξανά στην Ολλαβία (Ολλανδία)
τον Άγιο Νικόλα περιμένω μ'αγωνία...
... ο σάκος του Νικόλα γεμάτος είναι δώρα!!!
... τα πιο όμοφα (όμορφα) Χιστούγεννα είναι στην Ολλαβία!!!"

και το άλλο:

"'Ηρθε πάλι η Μπεφάνα με τη σκούπα τη μεγάλη
στα παιδιά της Ιταλίας δώρα για να φέρει πάλι
είναι αστεία και γελάει και το σκούφο της φοράει
κι όταν βλέπει γονδολιέρη χαίρεται και τραγουδάει..."

- Τί δώρο θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης Δήμητρα;
- Ένα παισίζι (παιχνίδι).
- Τί παιχνίδι, έχεις καμιά προτίμηση;
- Όχι καλέ... ότι νά'ναι!
Εντάξει λέω, το παιδί είναι εύκολο, καθόλου απαιτητικό...
- Και ένα βιβίο (βιβλίο) από το Σάκο Νικόλα, και η Μεφάντα (Μπεφάνα) ένα πάζλι (παζλ).

Έτσι λοιπόν, προμηθευτήκαμε ένα σάκο για να βάλουν όλοι αυτοί τα δώρα τους!!!

Κουραμπιέδες με κακάο και φουντούκι

2008-12-18T23:31:00.000-08:00

Αυτοί, δεν είναι βέβαια οι παραδοσιακοί κουραμπιέδες, αλλά αρέσουν πάρα πολύ. Χρησιμοποίησα την κλασσική συνταγή στην οποία πρόσθεσα κακάο, και αντικατέστησα το αμύγδαλο με φουντούκι.

Υλικά:
500 γρ βούτυρο γάλακτος σε θερμοκρασία δωματίου
1 κούπα ζάχαρη άχνη κοσκινισμένη
1 κούπα φουντούκια χοντροτριμμένα
5+1/2 κούπες αλεύρι μαλακό κοσκινισμένο (περίπου 1 kgr)
1/2 κούπα κακάο
2 κουτ.γλυκού μπέικιν πάουντερ
1/2 κουτ. γλυκού αλάτι
1 ποτηράκι κρασιού κονιάκ
2 κρόκους αυγού
2 βανίλιες
Για το πασπάλισμα: 3-4 πακέτα ζάχαρη άχνη κοσκινισμένη, 1-2 κουτ. σούπας ανθόνερο

Εκτέλεση:
Βάζουμε όλα τα υλικά σε λεκανίτσα και ζυμώνουμε να γίνει ομοιογενής ζύμη.
Αφήνουμε τη ζύμη 1 ώρα στο ψυγείο. Ζυμώνουμε τους κουραμπιέδες και τους τοποθετούμε πάνω σε αντικολητικό χαρτί. Δυσκολεύουν λίγο στο πλάσιμο γιατί η ζύμη σκληραίνει στο ψυγείο, αλλά είναι απαραίτητο για να βγεί κουραμπιές. Αν ψηθεί κατ'ευθείαν φουσκώνει πιο πολύ στο ψήσιμο και βγαίνει σαν κουλουράκι.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς με αέρα, στη μέση του φούρνου, 13-15 λεπτά την κάθε λαμαρίνα. Μην φοβηθείτε αν είναι μαλακοί μόλις βγούν, κρυώνοντας σκληραίνουν.
Τώρα το άχνισμα: Έχουμε μπόλικη άχνη κοσκινισμένη σε δυο μπώλ, και σε ένα καθαρό ψεκαστήρι σαν αυτό που ψεκάζουμε τα ρούχα βάζουμε το ανθόνερο και το απογεμίζουμε με νερό. Αφήνουμε τους κουραμπιέδες να κρυώσουν λίγο, τους ψεκάζουμε με νερό και τους ρίχνουμε στο πρώτο μπωλ να πασπαλιστούν και τους αφήνουμε μέχρι να βγεί η επόμενη φουρνιά. Τους ρίχνουμε στο δεύτερο μπωλ και τους αφήνουμε μέχρι να κρυώσουν καλά.

Μια συνταγή... που δεν τρώγεται!!!

2008-12-16T07:54:00.000-08:00

Χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια, αλλά όχι από κείνα που φαντάζεστε να τα βουτάτε στο καφεδάκι, το τσάι ή το κακάο σας. Αυτά εδώ, δεν τα τρώνε ούτε τα μαμούνια με τόσο αλάτι που έχουν!

Υλικά:
2 κούπες αλεύρι ότι νά'ναι
1/2 κούπας αλάτι
νερό όσο πάρει να γίνει μια ζύμη σφιχτή

κόλλα κοινή (γι)ούχου ή διάφανη χειροτεχνίας
χρυσόσκονη
διάφανο βερνίκι
κορδελίτσες, σπαγκάκια κ.τ.λ.

Εκτέλεση:

Φτιάχνουμε τη ζύμη να γίνει ομοιογενής και την αφήνουμε στην άκρη για λίγο, για να ανοίγει πιο εύκολα το φύλλο.
Τοποθετούμε δίπλα στο τραπέζι αντιολισθητικό σκαμνάκι για να φτάνει η μικρή, γιατί από την καρέκλα κινδυνεύει να βρεθεί με την καρέκλα από πάνω.
Στρώνουμε σε μια λαμαρίνα του φούρνου λαδόκολλα.
Ανοίγουμε φυλλο πάχους περίπου μισού εκατοστού, και κοβουμε με κουπ πατ αστεράκια, καρδούλες και ότι άλλο θέλουμε.
Δεν ξεχνάμε να ανοίξουμε και μια τρυπούλα με μια οδοντογλυφίδα, για να περάσουμε μετά την κορδελίτσα.
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 170 βαθμούς με αέρα, στη μεσσαία θέση του φούρνου, 15-20 λεπτά.
Αφήνουμε να κρυώσουν καλά.

Η Δήμητρα δοκιμάζει ένα μπισκότο και το φτύνει.
- Τί στιάξαμε μαμα;;;>>// Χάγια (χάλια) είναι!!!!>>>;;?//
- Βρε μήν τα τρώς... δεν είπαμε οτι είναι για το δέντρο; Έχουν πολύ αλάτι μην τυχόν και μαζευτούν μαμούνια και μυρμήγκια να τα φάνε...
- Ωωωωχ... έτσι και τα φάνε τα μαμούνια αυτά, θα μας πιούνε όλο το νερό!

Αλείφουμε κάθε μπισκότο με λίγη κόλλα και βουτάμε στην χρυσόσκονη να κολλήσει.

Τη χρυσόσκονη ανέλαβε η Δήμητρα και φυσικά χρυσώσαμε μέχρι και το χαλάκι του μπάνιου.
Από το χρύσωμα γλυτώσανε μόνο το τυρί και τα αυγά στο ψυγείο και οι κάλτσες του άντρα μου. Όλα τα υπόλοιπα στο σπίτι λάμπουν μαγικά!

Αφήνουμε να στεγνώσει καλά και αν έχουμε την υπομονή, περνάμε κι ένα χέρι βερνικάκι για να μην ξεκολλάει λίγη λίγη η χρυσόσκονη - δεν θα 'χει μείνει καθόλου μέχρι την πρωτοχρονιά.
Αφήνουμε να στεγνώσουν όλη νύχτα και τη άλλη μέρα περνάμε κορδελίτσες από τις τρυπούλες και στολίζουμε το δέντρο.

Περισσότερες ιδέες για χειροποίητη, home made, χριστουγεννιάτικη διακόσμηση θα βρείτε εδώ.

Τάρτα Πορτοκάλι

2008-12-15T23:46:00.000-08:00

Τα δώρα του ήλιου...

Υλικά:

Από πάνω:
4 μεγάλα πορτοκάλια
1 φλ. τσαγιού ζάχαρη
1 κουτ. σούπας βούτυρο

Βάση:
175 γρ. βούτυρο ξεπαγωμένο (μισό πακέτο)
2 φλ. τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 φλ. τσαγιού ζάχαρη
1/2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
1 κουτ. γλυκού κανέλλα
1 κουτ. γλυκού ξύσμα πορτοκαλιού
1 κουτ. σούπας κονιάκ

Κρέμα:
3 φλ. τσαγιού γάλα
3 κουτ. σούπας βούτυρο
1 φλ. τσαγιού ζάχαρη
3/4 φλ. τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό
τη φλούδα από το ένα πορτοκάλι - μόνο το πορτοκαλί μέρος
(κανονικά θέλει και 1 αυγό χτυπημένο, που το ρίχνουμε μόλις πήξει η κρέμα - αλλά συνήθως δεν το βάζω)

Εκτέλεση: Δέ θέλει κόπο... θέλει τρόπο!

Από το ένα πορτοκάλι κρατάμε το ξύσμα και το χυμό.
Καθαρίζουμε τα υπόλοιπα τρία και τα κόβουμε σε χοντρές ροδέλες (κρατάμε και τη φλούδα από το ένα για την κρέμα). Λειώνουμε το βούτυρο στο τηγάνι και βάζουμε τις ροδέλες του πορτοκαλιού με τη ζάχαρη να σωταριστούν. Γυρίζουμε τις ροδέλες να γίνουν λίγο κι από την άλλη και ρίχνουμε το χυμό και το ξύσμα. Δεν τις ταλαιπωρούμε για να μην δυαλυθούν. Αφήνουμε να σιγοβράζουν μέχρι να δέσει το σιρόπι, και προχωρούμε να φτιάξουμε τη ζύμη.

Ζυμώνουμε όλα τα υλικά της ζύμης μαζί, μέχρι να γίνει ομοιογενής. Στρώνουμε ένα μικρό ταψάκι τάρτας με λαδόχαρτο, το βουτυρώνουμε, και στρώνουμε τη ζύμη πιέζοντας με τα δάχτυλα, ώστε να καλυφθούν και τα τοιχώματα. [Σ'αυτό το διάστημα τα πορτοκάλια μάλλον θα είναι έτοιμα, οπότε τα κατεβάζουμε από τη φωτιά.] Τρυπάμε όλη τη ζύμη με πιρούνι για να μην φουσκώσει και χάσει το σχήμα της, και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170-180 βαθμούς με αέρα, για 15 λεπτά. Όσο η ζύμη ψήνεται φτιάχνουμε την κρέμα.

Βάζουμε να βράσει τα 2 φλυτζάνια γάλα με το βούτυρο, τη ζάχαρη και τη φλούδα. Μόλις πάρει βράση κατεβάζουμε από τη φωτιά. Έχουμε βάλει το υπόλοιπο γάλα με το σιμιγδάλι σε ένα σέικερ και το χτυπάμε καλά να ανακατευτούν καλά καλά. Αφαιρούμε τη φλούδα από το γάλα και ρίχνουμε το μείγμα του σέικερ. (Μ' αυτόν τον τρόπο, οποιαδήποτε κρέμα που γίνεται με σιμιγδάλι, αλεύρι ή κορν φλάουρ δεν σβωλιάζει). Ανακατεύουμε πάνω σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πήξει. Σ' αυτό το διάστημα έχει ψηθεί η ζύμη και τη βγάζουμε από το φούρνο.

Αλλάζουμε τη ρύθμιση του φούρνου, ίδια θερμοκρασία αλλά χωρίς αέρα.
Γεμίζουμε την τάρτα με την κρέμα και από πάνω στρώνουμε τα πορτοκάλια και ρίχνουμε και το σιρόπι τους.
Η κρέμα και το σιρόπι πρέπει να είναι πυκνά. Αν η κρέμα βγεί αραιή, την πήζουμε ρίχνοντας λίγο σιμιγδάλι ακόμα πασπαλιστά για να μην κάνει σβωλάκια. Αν βγεί πολύ πηχτή την αραιώνουμε με λίγο γάλα.
Ψήνουμε την γεμάτη τάρτα για 25-30 λεπτά.
Στο σερβίρισμα, πασπαλίζουμε με κανέλλα και καβουρντισμένο αμύγδαλο ή φουντούκια χοντροτριμμένα.

Πάστα ελιάς

2008-12-15T23:39:00.000-08:00

Ελαιών συνέχεια...

Υλικά:

1 φλυτζ. ελιές θρούμπες χωρίς τα κουκούτσια
1 σκελίδα σκόρδο
πιπέρι φρέσκοτριμμένο
φρέσκο δεντρολίβανο από τη γλάστρα
2-3 κουτ. σούπας λάδι
1 κουτ. ξύδι (έβαλα μπαλσάμικο, αλλά στο χωριό μου είχαμε απλό --> ότι έχετε)

Πολτοποιούμε όλα μαζί στο μούλτι, και το τρώμε πάνω σε ζεστό φρυγανισμένο ψωμί, ή σαν ντίπ με κριτσίνια ή παξιμαδάκια.

Άλλοι συνδυασμοί:

1 φλυτζ. ελιές καλαμών χωρίς τα κουκούτσια
1 σκελίδα σκόρδο
1 κουτ. κάπαρη στραγγισμένη
πιπέρι φρέσκοτριμμένο
ρίγανη
2-3 κουτ. σούπας λάδι
Τα πολτοποιούμε όλα στο μούλτι

1 φλυτζ. ελιές πράσινες τσακιστές χωρίς τα κουκούτσια
1 κρεμμυδάκι φρέσκο μόνο το άσπρο μέρος
πιπέρι φρέσκοτριμμένο
άνιθο
2- κουτ. σούπας λάδι
1 κουτ. χυμό λεμόνι, και αν τα λεμόνια είναι από λεμονιά, και λίγο ξύσμα.
Πολτοποιούμε όλα στο μούλτι εκτός από το κρεμμυδάκι, που το προσθέτουμε μετά ψιλοκομμένο.

Οι ελιές του Αρχηγού

2008-12-15T23:37:00.000-08:00

Ελιές θρούμπες, μαύρες, ζαρωμένες και γλυκές.

Για να φτιάξουμε ελιές θρούμπες, μαζεύουμε τις ελιές ώριμες, μαύρες, τέλος Οκτωβρίου με αρχές Νοέμβρη - αυτή θεωρείται γενικά η εποχή της ελιάς.

Κάθε χρόνο όμως, αφήνουμε από δυο κλάρες σε δυό-τρία δέντρα ατρύγητες μέχρι τα μέσα περίπου του Ιανουαρίου, για να ωριμάσουν καλά καλά οι καρποί πάνω στο δέντρο, και να φτιάξουμε τις "ελιές του αρχηγού". Αυτές οι ώριμες ελιές θέλουν ειδική μεταχείρηση. Δεν τις γκρεμίζουμε με το χτένι να τις μαζέψουμε μετά από κάτω με τις λινάτσες... Τις μαζεύουμε μία μία με το χέρι σαν να μαζεύαμε κεράσια.

Η ελιά έτσι όπως την μαζεύουμε από το δέντρο είναι πικρή γιατί είναι άγουρη. Ακόμα και όταν μαυρίσει όμως εξακολουθεί να είναι πικρή.
Αν παραμείνει όμως στο δέντρο κι άλλο, κατά τα Χριστούγεννα ή και αργότερα, τον Ιανουάριο, μαυρίζει πολύ, σχεδόν μέχρι το κουκούτσι, κι αρχίζει να ζαρώνει και να μαλακώνει από μόνη της πάνω στο δέντρο. Σιγά σιγά, αρχίζει και πιάνει το φλούδι της μια θολούρα σαν πρασινωπή σκόνη.
Τότε λοιπόν τις μαζεύουμε από το δέντρο μία μία με το χέρι - όσες έχουν σωθεί από τη μανία του αέρα και την πείνα των πουλιών - τις πλένουμε, τις λαδώνουμε και τις αλατίζουμε, και τρώγονται όπως είναι.
Είναι οι πιό νόστιμες και γλυκές ελιές, και πάνε πολύ με κρασί ή τσίπουρο.

Δύσκολα τις βρίσκει κανείς, μόνο "από σπίτι", γιατί μια και δεν έχουν μπει στο αλάτι δεν συντηρούνται για πολύ, αλλά και γιατί οι παραγωγοί τις μαζεύουν νωρίτερα, αφού αν τις άφηναν στο δέντρο τόσο πολύ θα έχαναν το μεγαλύτερο μέρος της σοδειάς στο χώμα ή θα το έτρωγαν τα πουλιά.

Ο παππούς μου τις ζητούσε για το κρασί του. Ήταν ο μεζές του καθώς ήταν λιτοδίαιτος, και επειδή φτιάχναμε πολύ λίγες, δεν τις καταναλώναμε στο καθημερινό τραπέζι για να υπάρχουν όταν θα ζητούσε.

Γι' αυτό τους έμεινε το όνομα "οι ελιές του αρχηγού", δηλαδή του αρχηγού της οικογένειας.

Για ελιές θρούμπες:
Τις ανακατεύουμε με χοντρό αλάτι, και τις βάζουμε σε τσουβάλι ή καλάθι ή τρυπητό, με βάρος από πάνω τους, και σε σημείο που να μπορούν να στραγγίζουν τα υγρά τους. Τις αφήνουμε αρκετές μέρες, (περίπου 10-15) να ψηθούν στο αλάτι ανακινώντας τες κάθε μέρα. Για μυρωδιά τους ρίχνουμε θυμάρι ή ρίγανη ή θρούμπι ή δεντρολίβανο. Είναι έτοιμες όταν μαυρίσουν μέχρι το κουκούτσι και δεν έχουν μέσα καθόλου άσπρο ή μωβ. Τινάζουμε το αλάτι αν έχει μείνει πάνω τους και τις λαδώνουμε. Συντηρούνται σε βάζο ή σε κιούπι. Αναλογία αλατιού με το μάτι: μια σακούλα του σούπερ μάρκετ ελιές γεμάτη όσο που να μην σκιστεί - 1 κιλό αλάτι.

Μπουρεκάκια όχι άλλο κρέας!!

2008-12-15T00:17:00.000-08:00

Υλικά:
3/4 φλυτζ. τσαγιού πλιγούρι μουσκεμένο για 30' σε βραστό νερό και σουρωμένο
1 φλυτζ. τσ. αρακά φρέσκο ή κατεψυγμένο
1 φλυτζ. τσ. καρότο κομμένο κυβάκια
1/2 φλυτζ. τσ. σταφίδες μαύρες
1 φλυτζ. κεφαλοτύρι σε κυβάκια
1 φακελάκι κουκουνάρι
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1/2 φλυτζ.τσαγιού λάδι
αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Φύλλο κρούστας ή παραδοσιακό ή σπιτικό
Λάδι για το άλειμμα των φύλλων

Εκτέλεση:
Σωτάρουμε σε λάδι το κρεμμύδι, το καρότο και τον αρακά μέχρι το κρεμμύδι να γυαλίσει αλλά να μην μαυρίσει. Ρίχνουμε το πλιγούρι να σωταριστεί κι αυτό λίγο και στη συνέχεια τις σταφίδες και τα κουκουνάρια. Αλάτι, πιπέρι, λίγο μοσχοκάρυδο, κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε και το κεφαλοτύρι.
Κόβουμε το φύλλο σε λωρίδες, βάζουμε στην άκρη μια κουταλιά γέμιση, και τυλίγουμε σε τριγωνάκια, ή φλογέρες, ότι μας αρέσει.
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180 - 190 βαθμούς, με αέρα στη μέση του φούρνου, 15-20 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν. Γίνονται και στο τηγάνι.

Χωρίς το κεφαλοτύρι είναι νηστίσιμα.
Αλλιώς μπορούν να εμπλουτιστούν με κάτι ακόμα για να τραβάνε και το κρασάκι τους, π.χ.ψιλοκομμένο χωριάτικο λουκάνικο.

Γαλακτομπούρεκο της Αρχοντίας (δικό μου δηλαδή)

2008-12-15T00:12:00.000-08:00

Υλικά:
1 πακέτο φύλλο κρούστας
1 κούπα αμύγδαλο και καρύδι τριμμένα
1 κουτ.γλυκού κανέλλα (και 2 μπορώ να πώ...)
2-3 κουτ.σούπας ζάχαρη
βούτυρο λειωμένο (από βαζάκι) ή λάδι για το άλειμμα των φύλλων

Κρέμα:
3,5 φλυτζ. τσαγιού γάλα
1 φλυτζ. τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό
1 φλυτζ. τσαγιού ζάχαρη
1 βανίλια
2-3 αυγά αναλόγως μεγέθους

Σιρόπι:
2 κούπες ζάχαρη
1 κούπα νερό

Εκτέλεση:

Ανακατεύουμε σε ένα μπωλ τους ξηρούς καρπούς, κανέλλα, και ζάχαρη και το αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε την κρέμα: βάζουμε να βράσει το γάλα με τη ζάχαρη και τη βανίλια. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε το σιμιγδάλι πασπαλιστά και ανακατεύοντας για να μη σβωλιάσει. Ξαναβάζουμε στην φωτιά (χαμηλωμένη όμως) και ανακατεύουμε μέχρι να πήξει. Ξανά κάτω από τη φωτιά και προσθέτουμε τα αυγά χτυπημένα. Ανακατεύουμε και προχωρούμε...

Τα φύλλα τα δουλεύουμε ανά δύο: στρώνουμε οριζόντια μπροστά μας ένα φύλλο, το βουτυρώνουμε ελαφρά με το πινέλο, πασπαλίζουμε με το μείγμα του καρυδιού, καλύπτουμε με το δεύτερο φύλλο, και το βουτυρώνουμε και αυτό.

Κόβουμε τα δύο φύλλα μαζί σε 4 λωρίδες, και βάζουμε από μια κουταλιά κρέμα στην άκρη της κάθε μιας. Δαχτυλάκι στην κρέμα δεν επιτρέπεται, εκτός κι αν είμαστε σίγουροι για τα αυγά, γιατί δεν έχουν ψηθεί ακόμη.

Τυλίγουμε χαλαρά 3-4 τούμπες, διπλώνουμε τις άκρες να κλείσει ο κύλινδρος, βουτυρώνουμε πάνω στο δίπλωμα και ολοκληρώνουμε το τύλιγμα. Βουτυρώνουμε το μπουρέκι γύρω γύρω και τοποθετούμε στη λαμαρίνα σε αντικολλητικό χαρτί. Να έχουν λίγη απόσταση μεταξύ τους, ώστε αν ανοίξει κανένα στο ψήσιμο και χυθεί η κρέμα του, να μην χαλάσει και τα υπόλοιπα. Συνεχίζουμε μέχρι να τελειώσουν τα υλικά.
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 170-180 βαθμούς με αέρα, στην μέση του φούρνου, 30-35 λεπτά.

Αφήνουμε να κρυώσουν. Ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας τη ζάχαρη με το νερό για 10 περίπου λεπτά. Στρώνουμε τα μπουρέκια σε ένα βαθύ σκεύος και τα λούζουμε με το σιρόπι. Μόλις κρυώσει το σιρόπι τα βγάζουμε - όσο τράβηξαν... τράβηξαν - για να μείνουν τραγανά.

Εναλλακτικά: Αντί να σιροπιάσουμε, πασπαλίζουμε απλώς με άχνη και κανέλλα, και έχουμε "μπουγατσίνια της Αρχοντίας".

Μπισκότα αφρός

2008-12-15T00:07:00.002-08:00

Πολύ πολύ αφράτα μπισκότα. Συνιστώ κυρίως την παραλλαγή με το λεμόνι, που μου αρέσουν με το τσάι μου. Η μικρή μου όμως, προτιμάει σαφώς αυτά με το σουσάμι, ενώ η καστανή ζάχαρη αρέσει στον μπαμπά μας με τον καφέ του.

Υλικά:
2 κούπες αλεύρι
1 κούπα νισεστέ ή κορν φλάουερ (το ίδιο είναι)
1 κούπα ζάχαρη άχνη
1/2 κούπα αμύγδαλα τριμμένα και καβουρντισμένα
250 γρ. βούτυρο γάλακτος
1,5 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
2 βανίλιες
1 αυγό
1/2 ποτυράκι κρασιού κονιάκ

Για τη διακόσμηση: γάλα εβαπορέ, σουσάμι, καστανή ζάχαρη, λευκή ζάχαρη, χυμό και ξύσμα από 1 λεμόνι.

Εκτέλεση:
Βάζουμε το χυμό με το ξύσμα σε μπολάκι να μαρινάρεται όσο θα ετοιμάζουμε τη ζύμη.
Κοσκινίζουμε μαζί το αλεύρι, το νισεστέ και την άχνη. Ρίχνουμε και τα υπόλοιπα υλικά και ζυμώνουμε να γίνει ομοιογενής ζύμη. Αφήνουμε να σταθεί 20-30 λεπτά.
Πλάθουμε τα μπισκότα και τα αραδιάζουμε στις λαμαρίνες που έχουμε καλύψει με αντικολλητικό χαρτί.
Για αυτά με το σουσάμι και την καστανή ζάχαρη, αλοίφουμε με το πινέλο ένα ένα μπισκότο με γάλα εβαπορέ, και το πιέζουμε στο σησάμι ή την καστανή ζάχαρη να κολλήσει μια καλή στρώση.
Για αυτά με το λεμόνι, αλοίφουμε με το πινέλο ένα ένα μπισκότο με το χυμό του λεμονιού, φροντίζοντας να μείνει πάνω του και αρκετό ξύσμα, και αμέσως το βουτάμε σε απλή ζάχαρη να κολλήσει μια καλή στρώση πάνω του.
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180 βαθμούς με αέρα, στη μέση του φούρνου, 13-15 λεπτά. Δεν πρέπει να σκουρήνουν, αλλά να μείνουν λευκά. Μην φοβηθείτε αν είναι μαλακά βγαίνοντας από τον φούρνο, σκληραίνουν καθώς κρυώνουν.

Η παλιά και η νέα γεννιά ή εμείς κι αυτά

2008-12-15T00:07:00.001-08:00

Έλαβα σήμερα ένα mail που με έβαλε σε σκέψεις... το αντιγράφω όπως ακριβώς το έλαβα, και μετά απαντω. Συγγνώμη αλλά αυτό το άρθρο βγαίνει λίγο μακρύ...

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοι. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Κι εγώ γεννήθηκα πολύ πριν το 1985, και αυτό το κείμενο εκφράζει και κάποιες δικές μου σκέψεις...

Όμως τώρα έχω δικό μου παιδί... και σκέφτομαι και τα εξής:

Παίζαμε σκαρφαλώνοντας στα δέντρα και η μάνα μας φώναζε μην πέσουμε και χτυπήσουμε. Τα σημερινά παιδιά παίζουν κυρίως μέσα στο διαμέρισμα, οπότε είναι πιο περιορισμένες οι επιλογές τους. Ο αδελφός μου από την άλλη έχει και τρία (3) κατάγματα στα χέρια, τα δύο στο ίδιο ακριβώς σημείο, και βγαλμένη κλείδα και ώμο από πτώσεις πάνω στο παιχνίδι (ατυχήματα που τον ταλαιπωρούν μέχρι σήμερα). Δεν θέλω να χτυπήσει το μικρό μου, αλλά δεν θέλω και να μεγαλώνει κλεισμένο στο σπίτι.

Εξαφανιζόμασταν με τα ποδήλατα, η μάνα μας τρελαινότανε από την αγωνία και μείς γελάγαμε. Τότε όμως ο δρόμος ήταν χωματόδρομος και αυτοκίνητο περνούσε δυο τρείς φορές τη μέρα. Σήμερα στο ίδιο σημείο είναι άσφαλτος και τα αυτοκίνητα περνάνε συχνότατα και με μεγάλη ταχύτητα, οπότε το δικό μου το παιδί πώς να το αφήσω έξω με το ποδηλατάκι; – χώρια που φοβάμαι και μη μου το πάρουνε ή μην το βιάσουνε (γιατί; λίγα γίνονται;;)

Δεν είχαμε αερόσακους κ.τ.λ. αλλά τότε δεν υπήρχε η Αττική οδός να τρέχουμε με 120 χλμ αλλά η παλιά Λαυρίου και πηγαίναμε με 60. Για να πάμε από την Αγ. Παρασκευή στο Μαρκόπουλο θέλαμε 45 λεπτά και μπορεί να συναντούσαμε και 3-4 φορτηγά στο δρόμο. Τώρα το κάνουμε σε 15’ και συναντάμε και 53 φορτηγά που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το παιδί λοιπόν το έχω δεμένο στο ειδικό καθισματάκι.
Άλλες οι εποχές, άλλες οι ταχύτητες, άλλοι οι κίνδυνοι, άλλες οι ανάγκες!

Δεν πίναμε εμφιαλωμένο νερό αλλά και η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο.
Δεν βάζαμε το 30άρι αντηλιακό, αλλά ούτε η τρύπα του όζοντος είχε επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό.
Δεν είχαμε καλοριφέρ, με το τζάκι και μια σόμπα μεγαλώσαμε, δεν πάθαμε τίποτα αλλά το χειμώνα κάναμε μπάνιο κάθε Σάββατο τρέμοντας από το κρύο. Ο κόσμος προοδεύει, δεν θα ήθελα και το παιδί μου να μεγάλωνε τουρτουρίζοντας.
Είχαμε ένα αυτοκίνητο στην οικογένεια (τετραμελής οικογένεια). Σήμερα έχουμε τρία στο ίδιο σπίτι (με τρεις ενήλικες στην οικογένεια, ένα ο καθένας δηλαδή). Τότε όμως δούλευε μόνο ο μπαμπάς και είχε ανάγκη μετακίνησης, σήμερα δουλεύουμε όλοι.

Τρώγαμε γλυκά που μας έφτιαχνε η μαμά μας κάθε Κυριακή. Όταν τελείωνε το γλυκό έπρεπε να περιμένουμε μέχρι την επόμενη Κυριακή να μας ξαναφτιάξει – μεσοβδόμαδα δεν μας έφτιαχνε ούτε μας αγόραζε έτοιμα – οπότε το τρώγαμε με μέτρο για να μας φτάσει. Δεν το πλακώναμε σε μια μέρα. Ένα ανιψάκι μου τρώει 2 φέτες ψωμί με μπόλικη μερέντα για απογευματινό και ζει σε διαμέρισμα, ενώ εμάς μας δίνανε ψωμί με μέλι και παίζαμε όλη μέρα έξω – τα καίγαμε όλα! Στο ανιψάκι έδωσα μέλι και τό’φτυσε.
Εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά μας τί να τρώνε και σε τί ποσότητα.

Δεν είχαμε ηλεκτρονικά παιχνίδια, ούτε καν πολλά παιχνίδια.
Μια κούκλα είχα εγώ όλα τα χρόνια μου, και την αγαπούσα και την πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Κι ο αδελφός μου ένα κάστρο playmobil με ιππότες και 2-3 αυτοκινητάκια που τα θυμάται ένα-ένα: το μπλε το ρενό το 5, την κόκκινη μαζεράτι, και ένα φορτηγάκι. Η μικρή μου έχει μια κούτα παιχνίδια που τα ξεχνάει, και 5 παραμυθάκια που τα διαβάζουμε κάθε μέρα. Το ανιψάκι μου έχει δύο σάκους πιο ψηλούς από το μπόι του γεμάτους παιχνίδια όλα κατεστραμμένα.
Εμείς τα μαθαίνουμε να είναι αχόρταγα και να μην σέβονται αυτά που έχουν.

Τηλεόραση είχαμε μια ασπρόμαυρη της συμφοράς, από κείνες με τις δύο κεραίες από πάνω, που για να αλλάξεις κανάλι έπρεπε να σηκωθείς να πατήσεις το κουμπί και να αλλάξεις και θέση στις κεραίες για να ‘’πιάσει’’. Σήμερα τα περισσότερα σπίτια έχουν περισσότερες από μια τηλεοράσεις, και πολύ συχνά οι γονείς ενθαρρύνουν τα παιδιά να πάνε να δουν τηλεόραση ή να παίξουν ηλεκτρονικό, για να τους αφήσουν λίγο ήσυχους – οπότε δεν φταίνε τα παιδιά που μαθαίνουν να απασχολούνται με τέτοιου είδους παιχνίδια. Εδώ, ακόμα και οι γονείς συμβαίνει να παρακολουθούν διαφορετικά προγράμματα π.χ. ο ένας αθλητικά στο σαλόνι, και ο άλλος ταινία στο υπνοδωμάτιο. Πάει λοιπόν και η επικοινωνία!
Εμείς τα μαθαίνουμε να βλέπουν τηλεόραση και να παίζουν με τα ηλεκτρονικά και όχι να διαβάζουν ή να κάνουν κάτι άλλο.
Σήμερα το παιδί μου βλέποντας εμένα τραβάει το καρεκλάκι του δίπλα μου, σκαρφαλώνει στο γραφείο και παίρνει μολυβάκια να γράψει, ή βιβλίο να "διαβάσει", ή το ποντίκι του υπολογιστή και κάνει κλικ. Εγώ σκαρφάλωνα στον πάγκο της κουζίνας κι έπαιρνα την κουτάλα της μάνας μου, ή ζυμάρι κ.τ.λ. να μαγειρέψω. Τί παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας;

Στην εποχή μας, επιβάλλεται τα παιδιά να εξοικειωθούν με την τεχνολογία. Το πώς θα την χρησιμοποιήσουν εξαρτάται από τα μαθήματα που θα τους δώσουμε. Ο υπολογιστής δεν χρησιμεύει μόνο για παιχνίδια και chat. Το internet μπορεί να έχει αρνητική πλευρά, αλλά δεν παύει να είναι και μια αστείρευτη πηγή γνώσεων και ένα παράθυρο προς όλον τον κόσμο.

Δεν πιστεύω ότι τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα, ενώ εμείς τότε ήμασταν καλύτεροι.

Και σήμερα και τότε τα παιδιά ήταν και είναι ο καθρέφτης του γονιού.

Σήμερα τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο πιο σκληρό από αυτόν που μεγαλώσαμε εμείς, με μαμάδες εργαζόμενες και γονείς που ασχολούνται λιγότερο μαζί τους. Έχουν λιγότερη ελευθερία, και λιγότερους φίλους. Θα αντιμετωπίσουν πιο μολυσμένο περιβάλλον, πιο κακή ποιότητα τροφής, περισσότερη μοναξιά, πιο εξωπραγματικά πρότυπα ομορφιάς, πιο σκληρό ανταγωνισμό, θα δυσκολευτούν περισσότερο από εμάς να βρουν δουλειά σε μια κοινωνία με όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις και όλο και μεγαλύτερους κινδύνους. Και για όλα αυτά υπεύθυνοι είμαστε εμείς, γιατί εμείς τους τα κληροδοτούμε!

Μην υποτιμάτε και κυρίως μην κατηγορείτε τα νέα παιδιά, δώστε τους το παράδειγμα και όσο περισσότερα εφόδια μπορείτε!

Κουραμπιέδες με βούτυρο και αμύγδαλα

2008-12-12T00:59:00.000-08:00

Για να ολοκληρωθεί η χριστουγεννιάτικη γευστική τριλογία: Σπιτικοί και βουτυρένιοι, μοσχομυρωδάτοι και αφράτοι. Συνταγή πετυχημένη και αγαπημένη τόσο, που τους φτιάχνω και εκτός γιορτών (χωρίς άχνη) για τον καφέ μας, αντί για cookies.

Υλικά:

500 γρ βούτυρο γάλακτος σε θερμοκρασία δωματίου
1 κούπα ζάχαρη άχνη κοσκινισμένη
1 κούπα αμύγδαλα ασπρισμένα, καβουρντισμένα ελαφρά και χοντροτριμμένα
6 κούπες αλεύρι μαλακό κοσκινισμένο (περίπου 1 kgr)
2 κουτ.γλυκού μπέικιν πάουντερ1/2 κουτ. γλυκού αλάτι
1 ποτηράκι κρασιού κονιάκ
2 κρόκους αυγού
2 βανίλιες

Για το πασπάλισμα: 3-4 πακέτα ζάχαρη άχνη κοσκινισμένη, 1-2 κουτ. σούπας ανθόνερο
Εκτέλεση:

Λόγω της προηγούμενης εμπειρίας, ετοιμάζουμε το μωρό: φόρμα εκστρατίας κ.τ.λ. και το τοποθετούμε στον πάγκο της κουζίνας αφού έτσι κι αλλιώς εκεί θα καταλήξει.
Βάζουμε όλα τα υλικά σε λεκανίτσα και ζυμώνουμε να γίνει ομοιογενής ζύμη.
Βάζουμε λίγο συμπληρωματικό βούτυρο, γιατί στο μεταξύ το μωρό έβαλε δαχτυλάκι στα υλικά και γλείψε-γλείψε αφαίρεσε αρκετή από την αρχική ποσότητα.
Αφήνουμε τη ζύμη 1 ώρα στο ψυγείο.Βγάζουμε το μωρό από το ψυγείο και κλείνουμε την πόρτα, γιατί άμα μείνει εκεί να παρακολουθεί τόση ώρα τη ζύμη, θα κάνουμε απόψυξη. Για να το πείσουμε να μείνει εκτός ψυγείου, ψήνουμε κατεπειγόντως 4-5 κομμάτια από τη ζύμη σαν κουλουράκια και του τα δίνουμε, γιατί έτσι που φωνάζει "- μάαααμμμ", οι γείτονες θα νομίζουν ότι το αφήνουμε νηστικό.
Ζυμώνουμε τους κουραμπιέδες και τους τοποθετούμε πάνω σε αντικολητικό χαρτί. Δυσκολεύουν λίγο στο πλάσιμο γιατί η ζύμη σκληραίνει στο ψυγείο, αλλά είναι απαραίτητο για να βγεί κουραμπιές. Αν ψηθεί κατ'ευθείαν φουσκώνει πιο πολύ στο ψήσιμο και βγαίνει σαν κουλουράκι.
Στρώνουμε ένα χαλάκι έξω από το φούρνο ή τοποθετούμε σκαμνάκι αναλόγου μεγέθους, για να παρακολουθεί το αστέρι μας την πρόοδο του ψησίματος χωρίς να του παγώσει... η πάνα.Ψήνουμε στους 180 βαθμούς με αέρα, στη μέση του φούρνου, 13-15 λεπτά την κάθε λαμαρίνα. Δεν πρέπει να σκουρήνουν αλλά να μείνουν λευκοί. Μην φοβηθείτε αν είναι μαλακοί μόλις βγούν, κρυώνοντας σκληραίνουν.

Τώρα το άχνισμα: Έχουμε μπόλικη άχνη κοσκινισμένη σε δυο μπώλ, και σε ένα καθαρό ψεκαστήρι σαν αυτό που ψεκάζουμε τα ρούχα βάζουμε το ανθόνερο και το απογεμίζουμε με νερό. Αφήνουμε τους κουραμπιέδες να κρυώσουν λίγο, τους ψεκάζουμε με νερό και τους ρίχνουμε στο πρώτο μπωλ να πασπαλιστούν και τους αφήνουμε μέχρι να βγεί η επόμενη φουρνιά. Τους ρίχνουμε στο δεύτερο μπωλ και τους αφήνουμε μέχρι να κρυώσουν καλά.Tip: Στο μωρό δίνουμε χωρίς άχνη, πρώτον για να μην τρώει τόση ζάχαρη, και δεύτερον για να μην ζαχαρώσει μέχρι και τις μαξιλαροθήκες στο σπίτι.
Και η παραλλαγή: βουτηγμένοι σε λυωμένη σοκολάτα και καβουρντισμένο αμύγδαλο. Για τους μισούς από την παραπάνω δοσολογία, χρειάστηκα 250γρ. κουβερτούρα, που την έλειωσα σε μπαιν μαρί μαζί με 2 κουτ. σούπας βούτυρο και 2 κουτ. σούπας γάλα εβαπορέ. Βούτηξα τους κουραμπιέδες και από τις δύο μεριές, και μετά στο αμύγδαλο, και τους άφησα πάνω σε λαδόκολα να κρυώσει καλά η σοκολάτα και να σκληρύνει. Με την ίδια ζύμη έκανα μερικούς μακρόστενους σαν βουτήματα, που βολεύουν για κέρασμα γιατί τους πιάνεις από την άκρη που δεν έχει σοκολάτα και δεν λερώνεσαι.

Μελομακάρονα γεμιστά

2008-12-12T00:56:00.000-08:00

Χριστουγεννιάτικων συνταγών συνέχεια: Μελομακάρονα γεμιστά με καρύδι ή χωρίς, ζύμη που μελώνει ωραία χωρίς να μαλακώνει υπερβολικά.

Την ώρα που τα έφτιαχνα, η μικρούλα μου είχε ανέβει στον πάγκο της κουζίνας και παρακολουθούσε τη διαδικασία βοηθώντας όπου μπορούσε: στο αναποδογύρισμα του λαδιού, το σκόρπισμα του αλεύρου, το πέταγμα των καρυδιών, το γλύψιμο του μελιού και άλλα. Παρά... εεε... χάρη ήθελα να πώ, στην πολύτιμη βοήθειά της, καταφέραμε τελικά να ετοιμάσουμε ωραιότατα μελομακάρονα (χωρίς να διαλύσουμε εντελώς την κουζίνα)

Υλικά:

2 κούπες (μεγάλες του νες-καφέ) λάδι. Εδώ οι γνώμες συγκρούονται: παραδοσιακά και ποιοτικά επιβάλεται καλό ελαιόλαδο. Η γεύση του όμως μου πέφτει πολύ έντονη για τα γλυκά και βάζω ηλιέλαιο. (Η γιαγιά που ανέφερα στο προηγούμενο post, αγνοεί ευτυχώς και αυτήν την παρέμβαση)
1 αυγό
1 πορτοκάλι το χυμό (περίπου 1/2 της κούπας)
1 ποτηράκι κρασιού κονιάκ
1 φλυτζ. τσαγιού καρύδι τριμμένο
6 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι (για όλες τις χρήσεις ή μαλακό - όχι όμως up)
2 κουτ.γλυκού όχι πολύ φουσκωτές μπέικιν πάουντερ
1 κουτ.γλυκού κοφτή αλάτι
2 κουτ. σούπας κανέλλα
1 κουτ. σούπας γαρύφαλλο

Για το γέμισμα: καρύδια ακοπάνιστα

Για το μέλωμα: 2 κούπες μέλι+1κούπα νερό ( ή 1 κούπα μέλι+1κούπα ζάχαρη+1κούπα νερό) Το μέλι το μετράμε με την κούπα που μετρήσαμε το λάδι. Στην λαδωμένη κούπα δεν κολλάει, και έτσι πέφτει όλο από αυτήν.

Για το σερβίρισμα: καρύδι τριμμένο

Εκτέλεση:

Ανεβάζουμε το μωρό στον πάγκο, γιατί έτσι που έχει σκαρφαλώσει στο σκαμνί και τεντώνεται να δεί, θα βρεθεί με το κεφάλι κάτω.

Βάζουμε όλα τα υλικά σε μια λεκανίτσα και ζυμώνουμε ελαφρά με το χέρι. Δεν την ταλαιπωρούμε πολύ τη ζύμη, ίσα ίσα μέχρι να ομογενοποιηθεί. Σκουπίζουμε το λάδι που έριξε το μωρό.

Στρώνουμε τις λαμαρίνες (2-3 ανάλογα με το μέγεθος) που θα χρησιμοποιήσουμε με αντικολλητικό χαρτί. Αρπάζουμε στον αέρα το σακουλάκι με το αλεύρι, που ανεμίζει επικίνδυνα στα χεράκια του θυσαυρού μας.

Βάζουμε σε κατσαρολάκι τα υλικά του σιροπιού να βράσουν για 5 λεπτά. Αν χρειαστεί ξαφρίζουμε. Σβήνουμε το μάτι και το αφήνουμε να διατηρηθεί ζεστό. Καθαρίζουμε το μωρό από τα μέλια.

Πλάθουμε τα μελομακάρονα κλείνοντας μέσα στο καθένα μισό καρύδι. Πιέζουμε πάνω στον τρίφτη του τυριού για να αποτυπωθούν τα σχέδια και τα αραδιάζουμε στις λαμαρίνες.

Κατεβάζουμε το αστέρι μας από τον πάγκο γιατί τρώει το ζυμάρι ωμό και χαλάει μάλιστα τα έτοιμα πλασμένα - δεν παίρνει από το λεκανάκι.

Φουρνίζουμε μία μία λαμαρίνα σε προθερμασμένο φούρνο, 180 βαθμούς με αέρα, 12-13 λεπτά. Μην φοβηθείτε, βγαίνουν μαλακά από το φούρνο, και σκληραίνουν καθώς κρυώνουν.

Όπως βγαίνουν τα μελομακάρονα, τα αφήνουμε 5-6 λεπτά να πάρουν μια ανάσα, και τα βουτάμε λίγα λίγα στο σιρόπι. Μπλούμ, βουτιά, τούμπα και έξω με την τρυπητή κουτάλα - έχουν τραβήξει όσο χρειάζεται, και κρυώνοντας θα είναι όπως πρέπει.

Κατεβάζουμε κάτω το θηρίο που έχει ξανασκαρφαλώσει στο σκαμνί και παλεύει να πιάσει τα ζεματιστά μελομακάρονα φωνάζοντας μάααααμμμ! Τα φυσάμε (και δεν κρυώνουν) και του δίνουμε μερικά, έστω και αμέλωτα. Παίρνει το πιατάκι με τα μελομακάρονα-μπισκότα και κάθεται σε ένα αναποδογυρισμένο ταπεράκι να τα απολαύσει.

Τακτοποιούμε τα μελομακάρονα στην πιατέλα, πασπαλίζοντας κάθε στρώση με τριμμένο καρύδι. Tip: Για να κολλήσει το καρύδι βάζουμε με τη μύτη ενός μαχαιριού σε κάθε μελομακάρονο μια αλειψιά μέλι.

Δίνουμε στο θυσαυρό μας - επιτέλους - ένα έτοιμο μελομακάρονο!

Δίπλες της γιαγιάς Ελένης - της ωραίας!

2008-12-12T00:55:00.000-08:00

Εν όψη των γιορτών που πλησιάζουν, ορίστε και οι συνταγή για δίπλες της γιαγιάς μου της Ελένης, γνωστής τόσο για την κουζίνα της όσο και για την ομορφιά της στα νιάτα της.
Η κυρά-Λένη σήμερα, η ωραία Ελένη τότε! Ιδια η Ρίτα Χέηγουορθ με σκαλωτά μαλλιά και μέση δαχτυλίδι τότε, στρουμπουλή και με κότσο σήμερα. Μεγάλωσε πέντε παιδιά από τα οποία τα δύο ήταν δικά της, και τα τρία ορφανά από μητέρα, από τον πρώτο γάμο του άντρα της, του παπού μου. Άλλος κούκλος εκείνος - ήρωας του αλβανικού με όλα τα "πιστοποιητικά": και τα κρυοπαγήματά του, και μια σφαίρα σφηνωμένη μόνιμα στο κορμί του... Παλικάρι όμως, λεβέντης από τους λίγους! Γι' αυτό τον πήρε χήρο με τρία παιδιά και τελικά δεν το μετάνιωσε. Πρίν παντρευτώ, όταν γνώρισε τον άντρα μου η γιαγιά μου ευχήθηκε:
- Κορίτσι μου... σου εύχομαι τη μισή γλύκα από όση πήρα εγώ από τον μακαρίτη τον παπού σου να νιώσεις από τον άντρα σου, και τίποτα άλλο δε θες! Θα ζήσεις ζωή χαρισάμενη!
Είμαι η πρώτη - και μάλλον και μοναδική - από τις εγγόνες που είχε το προνόμιο να δεί και να λάβει γνώση από το τετράδιο με τις συνταγές της και πρόκειται περί θυσαυρού. Συμπεριλαμβάνει όχι μόνο συνταγές για γλυκά, αλλά και για σπιτικά καλλυντικά, ακόμα και... ξεματιάσματα!
Τα υλικά είναι αντιγραφή από το τετράδιο της γιαγιάς λοιπόν, αλλά η εκτέλεση από το στόμα της:

Υλικά:
8 αυγά
8 κουτ. σούπας ζάχαρη άχνη
3 κουτ. σούπας κονιάκ
3 κουτ. σούπας λεμόνι
1 κουτ. σούπας μπέικιν
αλεύρι σκληρό (όσο πάρει - η γιαγιά δεν έγραφε ποσότητα, περίπου 1 κιλό μου πήρε)

λάδι για το τηγάνισμα (έβαλα σπορέλαιο - ευτυχώς που δεν ξέρει από ίντερνετ γιατί αν το μάθαινε θα με πέταγε έξω από το σπίτι της - μόνο της ελιάς είναι λάδι!)
μέλι, καρύδι τριμμένο, σησάμι, κανέλλα για το σερβίρισμα

Εκτέλεση:
Τα αυγά να τα χτυπήσεις λίγο και να τα ρίξεις στη λεκανίτσα με τα υπόλοιπα υλικά - αλλά να μην είναι παγωμένα... Τίποτα να μην βάζεις κατευθείαν απ' το ψυγείο γιατί δεν γίνεται καλό το ζυμάρι! Ζύμωσέ τα καλά με το χέρι να γίνουν ζύμη που να μην σου κολλάει στα χέρια αλλά όχι πολύ σφιχτή και δεν ανοίγουν μετά τα φύλλα. Μήν ρίξεις μεμιάς όλο το αλεύρι μήπως δεν το σηκώσει... Ασε τη ζύμη να περιμένει λίγο.
Το λάδι να το βάλεις να κάψει σε κατσαρολάκι όχι σε τηγάνι, για να'ναι βαθύ και να σου φουσκώσουν ωραία οι δίπλες. Τα φύλλα να τα ανοίγεις ένα ένα για να μην ξεραίνονται - όχι πολύ λεπτά, πάχος όσο ένα εικοσάρικο περίπου (κέρμα 2-ευρω σημερινό). Για να γίνουν ωραίες διπλωτές, κόβεις το φύλλο - με τη ροδελίτσα να'ναι και δαντελωτά γύρω γύρω - σε κομμάτια περίπου τόσα (μού 'δειξε με τα χέρια κομμάτια περίπου 7Χ12 εκ) και την ώρα που τα ρίχνεις στο λάδι τα διπλώνεις στα τρία. Μήν ρίχνεις πολλές μαζί στο λάδι, 2-3 τη φορά για να προλαβαίνεις, γιατί γίνονται γρήγορα και θα σου αρπάξουν. Θα δείς που μόλις πέφτει στο λάδι πάει στον πάτο, και αμέσως φουσκώνει και ανεβαίνει πάνω. Ένα γύρισμα να χρυσίσει κι από την άλλη και είναι έτοιμη. Αυτή η δόση θα σου βγάλει δυο ταψιά.
- Και το σιρόπι γιαγιά;
- Πφφφ... σιρόπια! Οι δίπλες θέλουν μέλι αγνό. Κάθε στρώση που θα βάζεις στο ταψί, θα ρίχνεις μέλι με το κουτάλι όπως στους λουκουμάδες. Όπως θα είναι ζεστές οι δίπλες θα το τραβάνε. Και θα ρίχνεις και τα καρύδια με το σησάμι, και μπόλικη κανέλλα! Άντε.. καλή επιτυχία και καλοφάγωτες!

Γλυκό ψωμί με μαύρη ζάχαρη και κανέλα - Sweet bread with dark sugar and cinnamon

2008-12-12T00:51:00.000-08:00

Υλικά - ingredients
2 κούπες (των 250cc) αλεύρι - 2 cups wheat flour (1 cup = 250 cc)
1 κούπα χλιαρό γάλα - 1 cup lukewarm milk
2 κουτ.σουπ. βούτυρο - 2 table spoons butter
4 κουτ.σουπ. ζάχαρη - 4 table spoons sugar
1/2 κουτ. γλυκού αλάτι - 1/2 coffee spoon salt
1 φακελάκι μαγιά - 9 gr dried yeast

5 κουτ.σούπ. μαύρη ζάχαρη - 5 table spoons dark sugar
1 κουτ.σουπ. κανέλα - 1 table spoon cinnamon
1 αυγό για το γυάλισμα - 1 egg for glazing

επιπλέον 2-3 κουτ. βούτυρο λιωμένο για το βουτύρωμα - 2-3 extra table spoons melted butter
Εκτέλεση :

Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε όλα τα υλικά εκτός από την μαύρη ζάχαρη και την κανέλα, και ζυμώνουμε μέχρι να έχουμε μια ομοιογενή ζύμη, που να μην κολλάει στα χέρια. Την σκεπάζουμε και αφήνουμε σε ζεστό μέρος να φουσκώσει έως ότου γίνει τουλάχιστον διπλάσια σε όγκο.

Mix all the ingredients except dark sugar and cinnamon, and knead well, till you have a smooth dough, not sticky. Cover the bowl, and leave the dough rise in warm place, till it becomes at least double it's size.

Ντύνουμε μια μακρόστενη φόρμα με χαρτί και βουτυρώνουμε.

Cover a rectangular tin with baking paper, and butter it.

Aπλώνουμε τη ζύμη σε χοντρό φύλλο, πάχους 1 εκ. περίπου. Βουτυρώνουμε σπάταλα και πασπαλίζουμε με τη μαύρη ζάχαρη και την κανέλα.

Press the dough with hands and make a rectangular sheet about 1cm thick. Butter plentifully, and powder with dark sugar and cinnamon.

Τυλίγουμε σε ρολό βουτυρώνοντας και την έξω πλευρά καθώς τυλίγουμε.

Roll the sheet buttering the outside while rolling.

Κόβουμε το ρολό σε 5-6 κομμάτια, και τα βάζουμε στη σειρά στη φόρμα, με τις κομμένες πλευρές πάνω-κάτω.

Cut the roll to 5-6 peaces and place them into tin with cut edges up and down.

Αφήνουμε να φουσκώσει μέχρι να ξαναδιπλασιαστεί σε όγκο, αλείφουμε με αυγό χτυπημένο, πασπαλίζουμε με λίγη ζάχαρη ή/και λίγο σησάμι, και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς, 30-35' λεπτά.

Let it rise again till it doubles it's size, glaze with egg, powder with some dark sugar or/and sesame and bake in preheated oven, 180 C, 30-35' minutes.

Μηλόπιτες και μηλόπιτες...

2008-12-12T00:49:00.000-08:00

Οι συνταγές μηλόπιτας που υπάρχουν ανά τον κόσμο, πρέπει να είναι περισσότερες από τις ποικιλίες του ίδιου του μήλου. Αυτή είναι μια παραλλαγή στην οποία τα μήλα δεν μαγειρεύονται, αλλά μπαίνουν ωμά στη ζύμη.

Η μηλόπιτα αυτή υποτίθεται οτι πρέπει να "σταθεί" και να κόβεται την επόμενη μέρα ή πάντως αρκετές ώρες μετά το ψήσιμο. Είναι πολύ τραγανή την πρώτη μέρα, ενώ την δεύτερη μαλακώνει και δένει η γεύση της γέμισης με τη ζύμη.
Οι γνώμες διχάζονται για το αν είναι καλύτερη την πρώτη ή τη δεύτερη μέρα, τραγανή ή μελωμένη, γεγονός πάντως είναι ότι δεν έχει μείνει ποτέ παραπάνω από μιάμιση μέρα για να προλάβω να αποφασίσω πώς μου αρέσει καλύτερα.

Ζύμη:

1 πακέτο 250 γρ. βούτυρο αγελάδος σε θερμοκρασία δωματίου

3 - 3 1/2 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι up (ή απλό + 1 κουτ.γλ.μπέικιν)

1 φλυτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 αυγό

1 σφηνάκι κονιάκ

1 βανίλια

1/2 κουτ. γλυκού μαχλέπι

Τα ζυμώνουμε όλα μαζί να γίνουν ομοιογενής ζύμη, και την αφήνουμε σκεπασμένη στην άκρη, να "σταθεί" μέχρι να τρίψουμε τα μήλα και να ετοιμάσουμε τα υπόλοιπα.

Γέμιση:

6 μεγάλα κίτρινα μήλα

1 φλυτζ. τσαγιού ζάχαρη

1 φλυτζ. τσαγιού σιμιγδάλι χοντρό (+ 4-5 κουτ. σούπας επιπλέον για το πασπάλισμα)

1-2 ή και 3 κουτ. γλυκού κανέλλα

Καθαρίζουμε και τρίβουμε τα μήλα στο χοντρό τρίφτη, και ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά ( εκτός από τις 4-5 κουτ. σιμιγδάλι)

Για το άλειμα:

1 αυγό

1 κουτ.σούπας γάλα εβαπορέ

1 κουτ.σούπας ζάχαρη

1/2 κουτ.γλυκού κανέλλα

Χτυπάμε ελαφρά με ένα πηρούνι τα υλικά όλα μαζί.

Συναρμολόγηση:

Βουτυρώνουμε και ζαχαρώνουμε μια φόρμα για τάρτες ή ένα ταψάκι διαμέτρου 30 εκ. περίπου.

Παίρνουμε τα 2/3 της ζύμης και τ' ανοίγουμε με τα χέρια ή με πλάστη, πάνω σε μια λαδόκολλα, σε φύλλο τόσο που να καλύψει τον πάτο και τα τοιχώματα της φόρμας. Με τη λαδόκολλα το μεταφέρουμε στη φόρμα και το στρώνουμε. Πασπαλίζουμε με 2-3 κουταλιές σιμιγδάλι, ρίχνουμε τη γέμιση και πασπαλίζουμε με ακόμα 2-3 κουταλιές σιμιγδάλι. Από πάνω φτιάχνουμε κορδόνια με την υπόλοιπη ζύμη και καλύπτουμε τοποθετώντας τα οριζόντια και διαγώνια, σχηματίζοντας ρόμβους. Με πινέλο αλείφουμε καλά όλη την επιφάνεια της ζύμης με το χτυπημένο αυγό.
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180-190 βαθμούς, αντιστάσεις πάνω-κάτω, στην κάτω θέση του φούρνου, 50' λεπτά.
Στη γέμιση μπορεί να προστεθεί και 1 φλυτζάνι καρύδι χοντροτριμμένο.

Τυρόπιτα και χαρά...

2008-12-11T07:05:00.000-08:00

Φτιάχνω τυρόπιτα, και η μικρή παίρνει ένα ταπεράκι από το ντουλάπι, το βάζει δίπλα μου στο πάτωμα ανάποδα, το κάνει σκαλοπάτι και πατάει πάνω να βλέπει τί κάνω. Πιάνει ένα κομματάκι ζύμη, τραγουδάμε και χορεύει πάνω-κάτω στο ταπεράκι:

Αχ και νά'χα μια γιαγιά
μια γιαγιά μπαμπογιαγιά

νά'χα να μαγείρευε
πίτες να μου ζύμωνε

πίτες και γλυκά ψωμιά
και κουλούρια τραγανά

μυρωδάτα κουλουράκια

που αρέσουν στα παιδάκια.

Υλικά: (για ένα σινί ή ταψί διαμέτρου 35 εκ)

8 φύλλα κρούστας (ή ανοίγω 4 φύλλα με 3 φλυτζάνια αλεύρι, μισό φλυτζ. λάδι, μια πρέζα αλάτι και νερό όσο σηκώσει)

500γρ κατίκι
3 αυγά
λάδι

Εκτέλεση:

Ανακατεύγω τα αυγά με το κατίκι.
Στρώνω 4 φύλλα κρούστας (ή 2 σπιτικά) στο λαδωμένο σινί, λαδώνοντας το καθένα με το πινέλο. Ρίχνω τη γέμιση. Στρώνω από πάνω 1 φύλλο κρούστας τσαλακωμένο και τα υπόλοιπα 3 κανονικά (ή τα άλλα 2 σπιτικά) επίσης λαδώνοντας το καθένα. Χαράζω την επιφάνεια των φύλλων με κοφτερό μαχαίρι και ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς, αντιστάσεις πάνω κάτω, στην κάτω θέση του φούρνου, 45 λεπτά.
Μπροστά στο φούρνο τοποθετώ καθαρό χαλάκι, πάχους περίπου 2 εκ, για να μην κρυώσει το μωρό που περιμένει καθισμένο μπροστά στην κουζίνα να ψηθεί η πίτα.
- Μαμάααα, μάααμ!

Η καλή διάθεση του μάγειρα συνεχίζεται...

2008-12-11T07:02:00.000-08:00

Μπριζόλες μεθυσμένες με φρέσκο δεντρολίβανο:

Υλικά:
5 μπριζόλες χοιρινές από λαιμό
4-5 κλαδάκια δεντρολίβανο από τη γλάστρα (εδώ δεν μπαίνει ξερό)
1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο φέτες
2 σκελίδες σκόρδο, κομμένες κι αυτές
αλάτι πιπέρι
1/2 κουτ. γλυκού ζάχαρη
1 κουτάκι μπύρα 330 ml

Εκτέλεση:
Ανάβουμε το φούρνο στο φούλ να κάψει.
Στρώνουμε σε ένα πυρέξ τα κλαδάκια δενρτολίβανου, το κρεμμύδι και το σκόρδο, και πασπαλίζουμε και τη ζάχαρη.
Από πάνω βάζουμε τις μπριζόλες αλατο-πιπερομένες σφηνωτά τη μία με την άλλη. Τις λούζουμε με την μπύρα. Λάδι ελάχιστο, γιατί έχουν αρκετό λίπος από μόνες τους, και στο φούρνο. Μόλις αρχίσει να βράζει το υγρό χαμηλώνοπυμε στους 220 βαθμούς, κι αφήνουμε να ψηθούν για 1-1,5 ώρα συνολικά. Οταν ροδίσουν αρκετά από τη μία τις γυρίζουμε.
Γίνονται τόσο μαλακές που λειώνουν στο στόμα, και η σάλτσα που μένει είναι κάτι άλλο!

Στη φωτογραφία με πουρέ πατάτα-καρότο ιδέα που πήρα από τη Λυδία

Ο μάγειρας έχει κέφια...

2008-12-11T06:55:00.000-08:00

Κοτόπουλο με μεξικάνικες ρίζες, ευρωπαϊκές επιρροές, και μεσογειακή εκτέλεση.

Από Μαμ - ά!!

Υλικά:
1 κοτόπουλο κομμένο μερίδες
1 μεγάλο κρεμμύδι χοντροκομμένο
2-3 σκελίδες σκόρδο
6-7 πιπεριές φλωρίνης
300 gr καλαμπόκι φρέσκο ή κατεψυγμένο (άντε, και κονσέρβα κάνει)
1 ποτήρι του κρασιού ουΐσκυ
1 λεμόνι το χυμό
2 πορτοκάλια το χυμό
αλάτι, πιπέρι, (μπούκοβο ή ταμπάσκο για τους πιο γενναίους)
λάδι
1-2 κουτ. σούπας βούτυρο γάλακτος
1 κουτ. σούπας κορν φλάουρ

Εκτέλεση:
Βάζουμε τις πιπεριές να ψήνονται στο γκρίλ. Πρέπει απλά να φουσκώσει η φλούδα και να μαυρίσει ελαφρά, για να τις ξεφλουδίσουμε. Οχι να παραψηθούν και να λειώνουν. Τις έχουμε στο νου μας για να τις γυρίσουμε να ψηθούν γύρω γύρω (αρπάζουν εύκολα) και βάζουμε να γίνεται το κοτόπουλο.

Ιδανικό σκεύος γι' αυτή τη δουλειά, είναι ένα μεγάλο, βαθύ αντικολλητικό τηγάνι με καπάκι, αλλά και οποιαδήποτε κατσαρόλα καλή είναι. Βάζουμε λάδι και το βούτυρο με το κρεμμύδι, το σκόρδο και το πιπέρι ή το μπούκοβο (ή και τα δύο) και τσιγαρίζουμε να γυαλίσει το κρεμμύδι. Δεν θέλουμε να πάρει χρώμα. Τα αφαιρούμε όλα με μια τρυπητή κουτάλα, και στο ίδιο λάδι σωτάρουμε λίγα λίγα τα κομμάτια του κοτόπουλου να πάρουν λίγο χρώμα απ'όλες τις πλευρές. (Δεν ξεχνάμε τις πιπεριές, οι οποίες πρέπει να θέλουν ήδη γύρισμα). Μόλις τα σωτάρουμε όλα, τα ξαναρίχνουμε στο σκεύος, ξαναρίχνουμε και τα κρεμμύδια, και σβήνουμε με το ουίσκυ. Μόλις περάσει η πρώτη ταραχή από το σβήσιμο, ρίχνουμε και τους χυμούς και αλάτι. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε να σιγοβράσει σκεπασμένο για περίπου 30-40 λεπτά, μέχρι να γίνει το κοτόπουλο. Αν κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος χρειαστεί επιπλέον υγρά,προσθέτουμε κι άλλο χυμό πορτοκαλιού.

Στο μεταξύ πρέπει να έχουν γίνει οι πιπεριές. Τις αφήνουμε να κρυώσουν για να μπορούμε να τις πιάσουμε, τις ξεφλουδίζουμε, αφαιρούμε τους σπόρους, τις κόβουμε χοντρές λωρίδες και τις αφήνουμε στην άκρη.

Μόλις γίνει το κοτόπουλο, το αφαιρούμε από την κατσαρόλα και το βάζουμε σε ένα ταψάκι. Για λόγους εμφάνισης και μόνο, το βάζουμε στο γκρίλ για 3-4 λεπτά, να ξεροψηθεί λίγο η πέτσα.

Στην κατσαρόλα ρίχνουμε το καλαμπόκι να πάρει βράση για λίγα λεπτά, και μόλις είναι έτοιμο ρίχνουμε τις πιπεριές. Αυτές είναι ήδη ψημένες οπότε θέλουν ελάχιστο βράσιμο, ίσα ίσα να πάρουν γεύση από τη σάλτσα. Κατεβάζουμε από τη φωτιά, και δένουμε τη σάλτσα προσθέτοντας το κορν φλάουρ διαλυμένο σε λίγο νερό.

Σερβίρουμε το κοτόπουλο με τις πιπεριές και το καλαμπόκι, και μπόλικη σάλτσα. Η σάλτσα βέβαια ζητάει ένα ωραίο ψωμάκι, και το φαγητό στο σύνολό του μια παγωμένη μπύρα.

Αν πεινάμε λίγο παραπάνω μπορεί να συνοδευτεί με ένα απλό ρύζι. Ταιριάζει και με ψημένες πιτούλες - τορτίγιες, αραβικές ή σπιτικές.

Μπανάνα σούσι

2008-12-11T06:44:00.000-08:00

Τόσες μέρες μέσα με το κρυολόγημα, οι προμήθειες άρχισαν να τελειώνουν, αλλά ούτε και κέφι για δύσκολα υπήρχε. Για σήμερα λοιπόν δέν είχαμε γλυκό, αλλά μόνο φρούτα. Το απόγευμα όμως πάθαμε οικογενειακώς κάτι για γλυκό και σκάρωσα αυτό με ότι υπήρχε. Την ιδέα την είχα πάρει κάποτε από την τηλεόραση.

Υλικά:
3 μπανάνες
1/2 κουβερτούρα (150 γρ περίπου)
1 κουτ.σουπ.βούτυρο
1/2 φλυτζ.τσαγ. κρέμα γάλακτος
2 κουτ.σουπ. μέλι
αμύγδαλο καβουρντισμένο και χοντροτριμμένο

Έλιωσα τη σοκολάτα με το βούτυρο σε μπαιν μαρί και πρόσθεσα την κρέμα γάλακτος.
Βούτηξα τη μία μπανάνα στη σοκολάτα να ντυθεί με μια παχιά στρώση και μετά στο αμύγδαλο να κολλήσει. Την έβαλα σε ένα πιατάκι στην κατάψυξη, για να σφίξει λίγο η σοκολάτα.
Στο μεταξύ, πασάλειψα τη δεύτερη με μέλι και την έβαλα κι αυτή στο αμύγδαλο να κολλήσει.
Τις έκοψα μπουκιές και τις τοθέτησα στο πιάτο.
Την τελευταία μπανάνα την έκοψα μικρά κομματάκια και την άφησα μόνο με μέλι(να φάει και το μωρό).

Κολοκυθάκια στο φούρνο

2008-12-10T23:30:00.000-08:00

Αυτό δεν είναι κανένα πρωτότυπο φαγητό αλλά έγινε πολύ ωραίο.Όχι δεν είναι μουσακάς...

Υλικά:
8-10 τρυφερά κολοκυθάκια κομμένα πολύ λεπτές φέτες
500γρ κιμά
3-4 ντομάτες ξεφλουδισμένες και τριμμένες
1 κρεμμύδι
1 φλ.τσαγιού φρέσκο δυόσμο
1 κουτ.γλ. ζάχαρη
500γρ κρέμα γάλακτος
4 αυγά
300 γρ παρμεζάνα τριμμένη ή κεφαλογραβιέρα
αλάτι πιπέρι λάδι

Αλατίζουμε τα κολοκυθάκια και τα αφήνουμε καμιά ώρα στο τρυπητό να μαραθούν και να βγάλουν τα υγρά τους.
Ετοιμάζουμε τον κιμά κατά τα γνωστά: τον σωτάρουμε με το κρεμμύδι, ρίχνουμε την ντομάτα, τη ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι, και μόλις πιεί τα υγρά και σβήσουμε το μάτι ρίχνουμε και το δυόσμο.
Στρώνουμε σε ένα ταψάκι κολοκυθάκια, κιμά, τυρί μέχρι να τελειώσουν τα υλικά. Πάνω πάνω να είναι τυρί.
Χτυπάμε τα αυγά με την κρέμα και περιλούζουμε.
Ψήνουμε στους 200 βαθμούς, 45 λεπτά.

Αυτό το φαγητό μου αρέσει και χωρίς κιμά. Μόνο με σάλτσα ντομάτα με μπόλικο δυόσμο, και μπόλικο τυρί.

Κεράσια και βερύκοκα πίτα - cherry and apricot pie

2008-12-08T11:17:00.000-08:00

Υλικά - ingredients:

500 γρ κεράσια / 500gr fresh cherries without the nut

8-10 βερύκοκα / 8-10 apricots divided in halves

2 κουτ.σουπ. βούτυρο / 2 tablespoons butter

1/2 φλ.τσαγιού ζάχαρη / 1/2 tee cup sugar

1/2 ποτυράκι κρασιού λικέρ αμαρέττο ή κονιάκ /

3-4 tablespoons amaretto or brandy

1/2 κουτ.σούπας σιμιγδάλι ψιλό / 1/2 tablespoon semolina

Ζύμη - for the dough:

70γρ βούτυρο (περίπου 1/4 του πακέτου) / 70gr butter

1/2 κούπα ζάχαρη (χρησιμοποιώ μια κούπα του νες καφέ, χωρητικότητας 250ml) / 1 tea cup sugar

1/2 κούπα γιαούρτι / 1 tea cup strained yogurt

1/2 κούπα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του / 1 tea cup self rising flour (or all purpose+1/2 teaspoon baking powder)

1 αυγό / 1 egg

1 βανίλια / 1 portion vanilla powder

Αμύγδαλα καβουρντισμένα και χοντροτριμμένα για το σερβίρισμα

Οι αναλογίες είναι για φόρμα 25 cm. For a 25 cm pan

Πλένουμε τα φρούτα. Αφαιρούμε από τα κεράσια τα κουκούτσια με το ειδικό εργαλείο, και από τα βερύκοκα ανοίγοντάς τα στη μέση. Φυλάμε τα κουκούτσια για να φτιάξουμε λικέρ kirsch που θα βρείτε εδώ.

Σε αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε το βούτυρο να κάψει και σωτάρουμε τα φρούτα για 2-3' λεπτά. Ρίχνουμε και τη ζάχαρη και αφήνουμε μερικά λεπτά ακόμα να καραμελώσουν και να δέσει το σιρόπι. Σβήνουμε με το λικέρ. Μόλις εξατμιστεί το αλκοόλ, κατεβάζουμε από τη φωτιά και τ'αφήνουμε στην άκρη, για να κρυώνει όσο θα ετοιμάζουμε τη ζύμη.In a non-stick pan cook the fruit with the butter for 2'-3' minutes. Add the sugar and leave for some more minutes till the juices with the sugar become syrup. Then add the brandy. When the alcohol vaporises take off the fire and leave aside.

Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη και τη βανίλια 5' λεπτά να ασπρίσει και προσθέτουμε το αυγό, μετά το γιαούρτι, και τέλος το αλεύρι. Γίνονται μια ζύμη σαν του κέικ λίγο πιο σφικτή. Beaten the butter with sugar and vanilla for about 5' minutes. Add egg and then yogurt. Add flour and mix well.

Βουτυρώνουμε και ζαχαρώνουμε μια φόρμα που αφαιρείται το στεφάνι. Στρώνουμε τα φρούτα και τα πασπαλίζουμε με το σιμιγδάλι. Αυτό θα τραβήξει αν βγάλουν τα φρούτα κι άλλα υγρά και θα τα δέσει. Το σιρόπι από το τηγάνι το φυλάμε για το σερβίρισμα.Butter a pan with removable sides and put the fruit. Keep the syrup for serving. Powder the fruit with semolina (this will absorb excess liquids from the fruit)

Πάνω από τα φρούτα απλώνουμε ομοιόμορφα τη ζύμη. Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180 βαθμούς, αντιστάσεις πάνω κάτω, στην κάτω θέση, 30' λεπτά. Put the dough above the fruit, and bake in preheated oven, 180 C, 30' minutes.

Αφήνουμε 15' λεπτά να κρυώσει και αφαιρούμε το στεφάνι. Βάζουμε πάνω από το γλυκό την πιατέλα στην οποία θα το σερβίρουμε, και με μιά αποφασιστική κίνηση το αναποδογυρίζουμε. Ο πάτος δεν ξεκολλάει έτσι εύκολα, θέλει λίγη βοήθεια με μιά λάμα για να βγεί ανέπαφο το γλυκό. Leave 15' minutes to cool down, take off the sides, and turn it out on the serving plate.

Σερβίρεται ζεστό ή κρύο, με τη λίγο από το σιρόπι που φυλάξαμε και με αμύγδαλο τριμμένο. Βέβαια, θα του πήγαινε και η κλασσική λευκή μπαλίτσα παγωτό στο πλάι...Serve cool or warm, with some of the syrup you kept, and some baked almonds on top. It is also good with a ball of vanilla ice cream on the side...

Αμπελάκια τουρσί

2008-12-08T11:10:00.000-08:00

Αν έχετε πρόσβαση σε καμιά κληματαριά, αυτή την εποχή, εκτός από τα αμπελόφυλλα μπορείτε να μαζέψετε και βλασταράκια αμπελιού. Οι τρυφερές ακρούλες με τα μικρά φρέσκα φυλλαράκια γίνονται τουρσί, και συνοδεύουν πολύ ωραία το τσίπουρο ή το ούζο.
Υλικά:
βλασταράκια αμπελιού
ξύδι
ζάχαρη
αλάτι
μυρωδικά προαιρετικά και κατά την προτίμησή σας, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σπόροι μάραθου, κόκκοι μουστάρδας, πιπέρια διάφορα χρώματα, πιπερίτσες καυτερές
Μαζεύουμε μόνο τις τρυφερές ακρούλες από τα κλαδιά. Τις πλένουμε και τις ζεματίζουμε για 2 λεπτά σε νερό που βράζει. Σουρώνουμε.
Ανακατεύουμε νερό, ξύδι, αλάτι και ζάχαρη σε αναλογία:
1 lt νερό - 1 φλ.τσ. ξύδι - 2 κουτ.σούπας ζάχαρη - 1 κουτ. σούπας αλάτι. Οι αναλογίες αυτές είναι ενδεικτικές και μπορούν να τροποποιηθούν λίγο αν θέλουμε πιο αλμυρό ή πιο ξινό ή πιο γλυκό.
Τοποθετούμε τα αμπελάκια σε βάζο που να κλείνει αεροστεγώς, όσο πιο πολλά γίνεται, να σφηνώσουν. Αν χρησιμοποιήσουμε μυρωδικά, τα βάζουμε κι αυτά ανάμεσα. Ρίχνουμε το υγρό μείγμα να σκεπάσει τα φύλλα, αφήνοντας 3 εκ. κενό πάνω πάνω. Σφραγίζουμε το βάζο και τοποθετούμε σε μια κατσαρόλα με ζεστό νερό μέχρι το λαιμό του βάζου. Ανάβουμε τη φωτιά και μόλις πάρει βράση χαμηλώνουμε και αφήνουμε να σιγοβράσει για 30 λεπτά. Βγάζουμε με τσιμπίδα, ακουμπάμε πάνω σε βρεγμένη πετσέτα και αφήνουμε να κρυώσει.
Θα είναι έτοιμο για κατανάλωση σε 15 μέρες για να πάρει τις γεύσεις από τα μυρωδικά.
Συντηρείται εκτός ψυγείου ακόμα κι όταν ανοιχτεί.

Τούρτα καταΐφι με λευκή σοκολάτα και μαστίχα.

2008-12-08T11:06:00.000-08:00

Υλικά:
Βάση:
1/2 πακέτο φύλλο καταΐφι
1 φλυτζ.τσαγιού αμύγδαλο χοντροκομμένο
100 γρ. βούτυρο (αυτό στο βαζάκι) λυωμένο
Σιρόπι:
1 κούπα ζάχαρη
1+1/2 κούπα νερό
Κρέμα:
400 γρ μασκαρπόνε (ή φιλαδέλφεια αν δεν βρείτε)
250γρ λευκή σοκολάτα
400 ml κρέμα γάλακτος
1/2 κουτ. γλυκού μαστίχα τριμμένη σε σκόνη μαζί με λίγη ζάχαρη
2 φύλλα ζελατίνη μουλιασμένα σε κρύο νερό
Επικάλυψη:
Γλυκό βύσσινο ιδανικά.
Εγώ έβαλα φράουλα γιατί βύσσινα ακόμα δεν βγήκαν, και το περσινό τελείωσε εδώ και πολύ καιρό.
Ξεμαλιάζουμε το καταΐφι και το στρώνουμε σε φόρμα που αφαιρείται το στεφάνι χωρίς να το πατικώσουμε υπερβολικά. Πασπαλίζουμε με το αμύγδαλο και ραντίζουμε με το βούτυρο. Ψήνουμε στους 150-160 βαθμούς περίπου 30-40 λεπτά. Εδώ η τέχνη είναι να ψηθεί και να γίνει τραγανό, αλλά χωρίς να πάρει σκούρο χρώμα. Οταν βγεί από το φούρνο το αφήνουμε στην άκρη να κρυώσει, και βάζουμε να γίνει το σιρόπι. Το βράζουμε να δέσει αρκετά.
Βγάζουμε το στεφάνι από τη φόρμα, αφαιρούμε τον πάτο, ξανακλείνουμε το στεφάνι και το βάζουμε στην πιατέλα που θα φτιάξουμε την τούρτα. Βάζουμε μέσα τη βάση καταΐφι που φτιάξαμε. Ρίχνουμε κουταλιά κουταλιά το σιρόπι, να το αποροφά σιγά σιγά, χωρίς όμως να κολυμπήσει. Θέλουμε να μέινουν τραγανά σημεία, όχι να μουλιάσει σαν τα σιροπιαστά των ζαχαροπλαστείων. (Θα μπορούσε ίσως να σιροπιαστεί και με το σιρόπι του βύσσινου). Αφήνουμε πάλι στην άκρη να τραβήξει, και βάζουμε να κάνουμε την κρέμα. Αν τρέξει σιρόπι στην πιατέλα το σκουπίζουμε.
Λυώνουμε τη λευκή σοκολάτα σε μπαιν μαρί και προσθέτουμε 1 φλυτζ.τσαγιού από την κρέμα γάλακτος. Αναμειγνύουμε καλά, κατεβάζουμε από τη φωτιά, ρίχνουμε τη μουλιασμένη ζελατίνη, ανακατεύουμε, ρίχνουμε και τη μαστίχα, και αφήνουμε στην άκρη να πέσει η θερμοκρασία.
Χτυπάμε το μασκαρπόνε να αφρατύνει και προσθέτουμε τη σοκολάτα. Τέλος προσθέτουμε την υπόλοιπη κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σφικτή σαντιγύ. Στρώνουμε την κρέμα πάνω από το καταΐφι, και την αφήνουμε στο ψυγείο να σταθεροποιηθεί. Καλύτερα και όλη τη νύχτα. (αυτή τη φορά την ξέχασα τελείως τη ζελατίνη, και παρ'όλα αυτά, σταθεροποιήθηκε αρκετά καλά. Το πολύ πολύ να την έβαζα στην κατάψυξη)
Την άλλη μέρα, βγάζουμε το στεφάνι και σκεπάζουμε με το βύσσινο (ή τη φράουλα), αφήνοντας να τρέξει και λίγο στα πλάγια δήθεν τυχαία.
Tip για όσες υποφέρουν από έλειψη χρόνου: Αντί για κρέμα πάρτε έτοιμο παγωτό καϊμάκι, φτιάχτε μόνο τη βάση και κάντε τούρτα παγωτό.

Πέστο δυόσμου

2008-12-08T10:46:00.000-08:00

Με αρχή τη γνωστή pesto al Genovese με βασιλικό, σκόρδο, παρμεζάνα και κουκουνάρι, πειραματίστηκα και με άλλα αρωματικά. Μια και μου αρέσει πολύ ο δυόσμος έκανα και μ'αυτόν μια δοκιμή. Το αποτέλεσμα είναι μια πάστα με πολύ έντονο άρωμα, που τη χρησιμοποιώ σε μικρές ποσότητες.

Ανακατεμένη με λίγο από το νερό όπου έβρασαν σε ζυμαρικά με μοτσαρέλλα ή παρμεζάνα, ωμή ντομάτα, και χρωματιστές πιπεριές.
Για να αρωματίζω το λάδι ή τις σως για τις σαλάτες ή τα ψητά λαχανικά.
Πάνω σε φέτες φωμιού πρίν το ψήσω ελαφρά στο γκρίλ.
Παρμεζάνα δεν βάζω μέσα στην πάστα, αλλά προσθέτω μετά αν θέλω ανάλογα με το πιάτο.

Πήρα 1 μεγάλο μάτσο δυόσμο, τον έπλυνα και έκοψα μόνο τα φύλλα. Βγήκαν ένα μεγάλο πιάτο της σούπας.
1 φλυτζ.τσαγιού λάδι ελιάς
1 φλυτζ.τσαγιού αμύγδαλο ασπρισμένο και ελαφρά καβουρντισμένο (ή κουκουνάρι ή καρύδι)
2 σκελίδες σκόρδο χωρίς το εσωτερικό φύτρο
αλάτι, πιπέρι πράσινο, και λίγο μπούκοβο
1 πρέζα ζάχαρη

Η παραδοσιακή συνταγή προβλέπει αργό και κοπιαστικό χτύπημα σε γουδί. Τέτοιο εργαλείο δεν έχω, αλλά ούτε και για την υπομονή μου φημίζομαι. Τα χτύπησα όλα μαζί στο μούλτι - κανένας σεβασμός στην παράδοση.
Εβαλα την πάστα σε ένα αποστειρωμένο βάζο, και κάλυψα την επιφάνεια με λάδι. Το συντηρώ μέχρι τέλους στο ψυγείο. Όποτε τη χρησιμοποιώ, φροντίζω να ξανακαλύπτω την επιφάνεια με λάδι για να μην έρχεται σε επαφή με τον αέρα.

Very brown brownie!

2008-12-08T09:12:00.000-08:00

Σοκαλοτομανίας συνέχεια:
Αυτό το κέικ παραμένει υγρό στο εσωτερικό του, αλλά δεν αδειάζει η σοκολάτα όταν κόβεται. Στο τέλος του ψησίματος, μην κάνετε τη δοκιμή με το μαχαίρι για να δείτε αν ψήθηκε γιατί δεν πιάνει.

Υλικά:
250γρ σοκολάτα κουβερτούρα
250γρ βούτυρο ή μαργαρίνη
4 αυγά
1 κούπα ζάχαρη ( η κούπα που χρησιμοποιώ, είναι μια μεγάλη κούπα του καφέ. Μέτρησα ότι χωράει 300ml.)
1 κούπα αλεύρι
4 κουτ.σούπας κακάο
1 κούπα καρύδι ή φουντούκι τριμμένο
1 βανίλια1/2 κουτ.γλυκού μπέικιν

αχνη για το πασπάλισμα

Λυώνουμε τη σοκολάτα με το βούτυρο σε μπαιν μαρί, ανακατεύουμε να γίνει μείγμα ομοιόμορφο, και την αφήνουμε στην άκρη να πέσει λίγο η θερμοκρασία πριν τη ρίξουμε στα αυγά.
Σε άλλο μπωλ χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη να ασπρίσουν και να γίνουν παχύρευστα - περίπου 5' λεπτά. Προσθέτουμε τη λυωμένη σοκολάτα, και μετά το αλεύρι, το κακάο, το μπέικιν και τη βανίλια. Καλό είναι το αλεύρι και το κακάο να κοσκινιστούν με ένα μεγάλο σουρωτήρι. Τελευταίο ρίχνουμε τον ξηρό καρπό.
Βάζουμε σε φόρμα βουτυρωμένη και ζαχαρωμένη. Η ποσότητα αυτή φτάνει για μια μακρόστενη φόρμα ( η δική μου είναι σε cm 30 Χ 11 Χ 7ύψος ).
Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180 βαθμούς, αντιστάσεις πάνω κάτω, στην κάτω θέση του φούρνου, 45' λεπτά.
Αφήνουμε να κρυώσει πρίν ξεφορμάρουμε και πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.

Tipς:
Για τους αμετανόητους: Για δυνατές συγκινήσεις, κάντε την επικάλυψη και τα σφηνάκια σοκολάτας της συνταγής "κέικ πορτοκάλι με επικάλυψη σοκολάτας".

Περιττό να πώ οτί ταιριάζει πολύ με παγωτό, ή κρέμα γάλακτος ελαφρά χτυπημένη, ή με σαντιγύ και μια φραουλίτσα φρέσκια ή γλυκιά από το προηγούμενο post.

Σαρδέλες στην άλμη

2008-12-08T09:00:00.000-08:00

Καλοκαίρι, θάλασσα, ουζάκι και μεζές...

Υλικά:
1 κιλό σαρδέλες - 500 γρ αλάτι χοντρό - 2 λίτρα νερό

Καθαρίζουμε τις σαρδέλες, κόβουμε τα κεφάλια, και τις πλένουμε. Τις βάζουμε σε ένα δοχείο και τις καπακώνουμε με ένα πιάτο, για να τις κρατήσει στη θέση τους βυθισμένες όταν προσθέσουμε την άλμη. Διαλύουμε το αλάτι στο νερό και το ρίχνουμε στις σαρδέλες. Αν ο καιρός είναι πολύ ζεστός, βάζουμε το δοχείο στο ψυγείο. Τις αφήνουμε 2-3 μέρες, ανάλογα με το μέγεθός τους. Αν είναι μικρές σε δυο μέρες είναι έτοιμες, αλλιώς θέλουν άλλη μια. Σουρώνουμε, τις μεταφέρουμε σε βάζο ή τάπερ και καλύπτουμε με λάδι. Είναι έτοιμες για κατανάλωση.
Σερβίρουμε με λάδι και λεμόνι, ή ξύδι αν προτιμάμε. Μπορούμε όμως να προσθέσουμε και πιπερίτσα καυτερή, ή φρέσκο πιπέρι, σκόρδο και μαϊντανό, ή ρίγανη.

Με αυτόν τον τρόπο οι σαρδέλες μένουν ζουμερές, δεν βγάζουν τα υγρά τους όπως με το πάστωμα στο αλάτι. Συντηρούνται μέσα στο λάδι, για πολύ καιρό στο ψυγείο.
Με τον ίδιο τρόπο, μπορούν να γίνουν και άλλα ψάρια, όπως σκουμπρί, παλαμίδα(λακέρδα), ακόμα και σολωμός, κομμένα κομμάτια ή φέτες, αυξάνοντας τον χρόνο παραμονής στην άλμη σε 3-4 ημέρες ανάλογα με το μέγεθος των ψαριών.

Καλό καλοκαίρι!

Κέικ πορτοκάλι, με υγρές σοκολάτες!

2008-12-08T08:51:00.000-08:00

Δεν είχα σκοπό να κάνω ένα site με συνταγές. Ηθελα μόνο να δείξω και να μοιραστώ εικόνες που με συγκινούν λόγω της ομορφιάς τους ή λόγω των δικών μου αναμνήσεων.
Και η γεύση όμως είναι μια αίσθηση που μπορεί να προσφέρει συγκινήσεις, περισσότερο ή λιγότερο δυνατές, ανάλογα με την εξοικείωση του υποδοχέα και τον βαθμό του εθισμού.
Γι' αυτό ορίστε το κέικ με τις κλαίουσες σοκολάτες, για τη Λία και άλλους σοκολατομανείς:

Υλικά:
500 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του250 γρ βούτυρο2 κούπες ζάχαρη( ή και λίγο παραπάνω)
5 αυγά
1 κούπα χυμό από πορτοκάλι, με 1 σφηνάκι κονιάκ μέσα
1 κουταλιά ξύσμα πορτοκαλιού ή 2 βανίλιες (ή και τα δύο)
2 σοκολάτες κουβερτούρες 125 γρ η κάθε μία
2 κουταλιές βούτυρο
125 ml κρέμα γάλακτος (μισό κουτί)

Ανάβουμε το φούρνο, να προθερμαίνεται στους 190-200 βαθμούς.
Χτυπάμε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη, να ασπρίσει και να αφρατύνει. Προσθέτουμε συνεχίζοντας το χτύπημα, ένα ένα τα αυγά, το ξύσμα, τις βανίλιες, και το χυμό. Τελευταίο προσθέτουμε το αλεύρι, και συνεχίζουμε το χτύπημα να ενσωματωθεί κι αυτό καλά στη ζύμη.
Ψήνουμε σε φόρμα βουτυρωμένη και αλευρωμένη, για 50 λεπτά, αντιστάσεις πάνω-κάτω, στην κάτω θέση του φούρνου.
Με ένα μεγάλο μαχαίρι κόβουμε τη μία κουβερτούρα, φροντίζοντας να κόβονται τα κομμάτια κάπως σφηνοειδη, ωστε να μπορούν να εισχωρήσουν στο κέικ πιο εύκολα.
Μόλις βγεί από το φούρνο, καυτό όπως είναι, καρφώνουμε τα κομμάτια της σοκολάτας, γύρω γύρω στο σημείο που έχει σκάσει το κέικ. Με τη θερμοκρασία η σοκολάτα θα λειώσει. Οταν κρυώσει, δεν στερεοποιήται εντελώς. Ξεφορμάρουμε μετά από 20' λεπτά.
Αφήνουμε να κρυώσει, και φτιάχνουμε την επικάλυψη: Λειώνουμε την άλλη σοκολάτα μαζί με το βούτυρο σε μπαιν μαρί. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και ενσωματώνουμε την κρέμα γάλακτος. Ανακατεύουμε καλά και καλύπτουμε το κέικ, φροντίζοντας να τρέξει και στα πλάγια δήθεν τυχαία.
Tips για απόλυτα εξηρτημένους:
α) Το κέικ μπορεί να γίνει σοκολατένιο, αν προσθέσουμε στο χτυπημένο βούτυρο με τη ζάχαρη 1 κουβερτούρα λυωμένη, και 4-5 κουταλιές κακάο κοσκινισμένο.
β) Η σοκολάτα που θα εμφυτεύσουμε στο κέικ μπορεί να είναι άσπρη, μαύρη, γάλακτος, με ξηρούς καρπούς ή ακόμη και γεμιστή όπως με καρύδα (boundy) ή καραμέλα. Λυώνοντας, δίνει πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα.
γ) Μην δοκιμάσετε τη σοκολάτα της επικάλυψης πάνω από μία φορά, γιατί δεν θα μείνει τίποτα να βάλετε στο κέικ!